Snauwen

Momenteel voert de juf een e-mail-correspondentie met een leerling.
Liever gezegd: ze stuurt piepkleine sprookjes over en weer.
Plotseling is er in een sprookje van de leerling een "snauwende juf" opgedoken.
Deze juf "snauwt" en soms zelfs "snouwt" tegen haar kinderen omdat die "nooit hun mond houden".
Maar ze leven wel nog lang en gelukkig.
Dus dat scheelt weer.

Humor

Als de CITO-toets Begrijpend Lezen wordt afgenomen wil de juf dat hij zijn mond stijf dicht houdt. Dat hij stopt met zingen en schaterlachen. Maar dat kan hij niet. De reden is dat gewichtige grote mensen bij het bedenken van toetsen weigeren zich in kinderen zoals hij te verplaatsen.
"De cavia sluit de kat op in de kooi", hoe komen ze erbij? Dat is een regelrechte dijenkletser.
Hij ziet het voor zich.
"Het ei broedt het eendje uit", dat kan ook al helemaal niet.
Hij heeft een oorverdovend gevoel voor humor.
Dat zal dus wel een lage toetsscore worden.

Veldwerk

Omdat we als project de zoogdieren die leven op een boerderij behandelen, zijn we momenteel nogal "in" de koe.
Geregeld bindt één van de kinderen een zelf gemaakt koeienmasker voor en gaat op handen en voeten staan.
"De boer" melkt dan de koe via een met volle melk van AH gevulde witte latex tandartshandschoen met één lek geprikte vingertop.
De in een emmer opgevangen melk gaat in een zuigfles en wordt aan de boerenbaby gegeven.
Restanten worden tot boter geschud. Althans dat is het plan. Voorlopig wil de melk wel aardig schuimen maar er valt geen kloddertje boter te bekennen.
Terwijl de groep onder het voorlezen de flesjes melk als vanzelf van hand tot hand liet gaan.
Een spontaan gecoördineerde groepsinspanning. Is dat een paradox?
Hoe dan ook, vandaag om tien voor drie waargenomen. Een ernstige, flessen melk schuddende en daarna zwijgend aan elkaar doorgevende klas.

Harten

Valentijnsdag. Het leek hier Amerika wel.
Er waren zelfgebakken, felroze geglazuurde zandkoekjes in de vorm van een hartje.
Die smaakten goed.
Er was een joekel van een met chocola en harde glittersnoepjes versierde hartvormige cake. Topkwaliteit.
Er werden briefjes gemaakt. Voor thuis. En voor de jongens.
("Nee, dat wil ik niet!", hoorde juf een jongen wanhopig zeggen.)
Zelfs na schooltijd werd er nog een briefje bezorgd door een meisje uit een andere klas.
"Waar die of die zat?" En of juf: "Er wel voor wilde zorgen dat hij te weten kwam dat die brief van haar kwam". "Ik dacht dat een Valentijn anoniem was", bromde de juf jaloers.
Nee, dat was dan weer ouderwets gedacht. Je schreef je naam er weliswaar niet op, maar het was wel degelijk de bedoeling dat hij er achter kwam. Gelukkig stoof de ontvanger van de anonieme post eigener beweging binnen de seconde de klas in en blies gepast blozend onmiddellijk de aftocht.
Afzender en ontvanger waren nog net niet keihard met elkaar in botsing gekomen.
Zoals zo vaak in de liefde.

Wezentjes

Als we tijdens het dictee, bij te reproduceren woord vijf zijn aangekomen, springt hij plotseling met zijn potlood zwaaiend op.
Hij tekent bezwaar aan.
"Dwerg, dat is niet het goede woord juf!"
Hierop verliest hij zich in een exposé over de lengte en de eigenaardigheden van achtereenvolgens: de kobold, de kabouter, de tuinkabouter en de gnoom.
Hij wijst zo ongeveer aan hoe lang (of liever hoe kort) deze wezens wel niet kunnen worden en herhaalt zijn standpunt tot besluit nog eens ferm: "dwerg, dat is niet het goede woord".
"Schrijf jij nou evengoed maar gewoon dwerg op", schoolfrikt de juf geschokt.
Zo'n gnoom, zou die aantrekkelijker zijn dan een kobold of juist niet?
Dat gaat de juf morgen toch maar eens aan hem vragen.

Voetballen

Als juf op het gymfluitje blaast moet iedereen gaan zitten en op gymorders wachten.
Die ene jongen lukt het vandaag niet om op tijd te stoppen met spelen.
"Ik bal ook zó graag voet juf!", zegt de diplomaat.
"Mijn been blijft helemaal uit zichzelf bewegen."

Kookclub

Soms dringt het traag tot juf door waar ze mee bezig is.
Vandaag bakten twee van de kinderen brownies.
Twee anderen zochten ook een recept uit om binnenkort te maken.
De keus viel op iets Portugees met veel griesmeel.
Een verband tussen deze twee gebeurtenissen legde juf pas hoog en droog thuis, in pannen roerend over het fornuis gebogen.
"Ik ben een kookclub begonnen", besefte ze ineens.
Ons kookboek zal binnenkort ter inzage liggen.
Voorpublicaties zullen volgen op deze bladzijden.

Juf klaagt aan

Op de terugweg van het Concertgebouw naar school zat het niet mee.
Tramlijn 10 had te kampen met een paar uitgevallen diensten. Sommige kinderen konden het van de kou bijna niet meer houden zo nodig "moesten" ze en een wc-tje was natuurlijk niet direct in zicht. Toen we eindelijk in de tram zaten werd deze "ingekort" en moesten alle 90 kinderen tussentijds weer uitstappen en op een smalle tramheuvel zonder hekje gaan staan doen alsof dat de normaalste zaak van de wereld was en alsof volwassenen van hen konden verwachten dat ze niet van die heuvel af zouden wiebelen.
Amsterdams GVB: driewerf schande!!!

Muzikale bron

Tijdens het verblijf in het Concertgebouw kreeg één van de kinderen een flinke bloedneus.
Een toilet was niet in zicht, maar wel een biertap. Zo komt het dat een juf en een een kind zich gefatsoeneerd hebben op een tamelijk ongebruikelijke plek in een buitengewoon gebouw.
De juf: misschien niet altijd even fris maar een enkele keer behoorlijk doortastend en efficiënt.

Vlijers

Zorgelijk zaten de leerlingen met elkaar te bespreken wat er allemaal kan gebeuren met een kind dat morgen op weg naar het Concertgebouw zoek raakt, te lang in de tram blijft zitten, of anderszins de weg kwijt raakt.
Een beetje juf buigt zo'n steeds zwartgalliger conversatie ("en dan proberen ze je in een auto te lokken, dat moet je dus nooit doen") zo snel mogelijk om naar het aktief-positieve.
"Aan wie kun je het beste vragen of je even de juf mag bellen met een mobieltje?, ontlokte het antwoord: "aan een andere juf".
Tot haar trots kan juf u melden waaraan je die andere juf volgens de groep kunt herkennen: "aan haar intelligentie".
Juf bedoelt maar.

Rood gevaar

Om aan de benodigde "hoefslagjes" te komen, instrumentjes gemaakt van de blikjes rond tomatenpuree, is er voor de groep flink ingekocht. Dinsdag, als we naar het Concertgebouw gaan, moeten die blikken geopend en geleegd zijn en voorzien van een kartonnen klankdempende bodem. Dat wordt nog flink aanpoten met het blikken opendraaien en het rondjes knippen.
Weggooien, daar houdt de juf niet van, maar creatief wordt ze ook niet bij de gedachte aan die enorme overblijvende rode kwak.
Wie kan de culinaire nachtschade-schaduw boven haar komende werkweek verjagen?

Babbelaar

De juf is vandaag de kwaadste niet en stopt en passant een boterbabbelaartje in een kindermond. Dankbaar begint het kind te sabbelen.
Na een minuut vraagt de juf: "hoe smaakt je boterbabbelaar?"
"Boter?", roept hij paniekerig, "ik lust helemaal geen boter!"
Zelden lag een babbelaar sneller in de prullenbak.

Informatielek

"Waarom heeft mijn zoon begrepen dat de uier van de koe eerst met een speld moet worden lek geprikt vóór het kalfje eruit kan drinken?", vroeg een moeder.
"Omdat we in de boerenhoek latex handschoenen vullen met water, de vingertoppen lek prikken en dan in een emmer leeg laten melken", was het antwoord.
Welke juf kan er ooit voldoende rekening mee houden dat kinderen alles letterlijk nemen?

Problemen

Toilet maken

Het meisje dat voor boerin speelde was ineens voor langere tijd uit het gezichtsveld verdwenen.
Ze bleek naar de wc en dat wenste ze niet gekostumeerd te doen.
Folkloristische bloes, Volendammer schort en rood gelakte klompen moesten eerst uit en daarna zorgvuldig neergelegd worden.
Na het plassen moest alles weer aan. (Moeilijke strik, priegelige drukkertjes.)
"Waarom deed je dat?", vroeg juf. "Boerinnen plassen toch ook?"
"Oh, ja", was het antwoord.
Weer wat geleerd.

Kaïn en Abel

Hij is al acht maar ambieert de rol van boerenbaby in de boerderijhoek.
Dat er een boeren-babyborn wordt binnengesleept ontzet hem dan ook hevig.
Twee babies tegelijk in een boerengezin, daar heeft hij nog nooit van gehoord.
Geconfronteerd met het verschijnsel tweelingen toont hij zich matig gerust gesteld.
Iedereen kan toch zien, dat hij veel groter is dan die andere baby?
"Maar je mag spelen dat het klopt", zegt de juf.
Dat vindt hij onzin.
De verhoudingen tussen hem en die pop zullen nooit echt broederlijk worden.

Aangekondigde post

De juf heeft het nieuwste lespakket dat door de educatieve afdeling van het Concertgebouw in elkaar gezet is vandaag met verbijstering doorgenomen. Viel het verleden jaar al niet mee om te voldoen aan de musicale eisen, deze keer moeten er wel heel moderne liedjes aangeleerd worden.
Vóór a.s. dinsdag.(Ik weet wat u zeggen wilt maar we moesten ook de CITO-toetsen en de rapporten en dan weet ik nog steeds wat u zeggen wilt, maar niets menselijks is ook de juf vreemd). Om de wanhoop van de juf compleet te maken is er sprake van: een rode papieren pet die door elk kind in elkaar geknutseld dient te worden. (Waarvan? vlak na kerstmis is er geen snipper rood papier in de hele school meer te bekennen). Bovendien moeten er diverse muziekinstrumenten leeggegeten, doorboord en versierd worden (soepblikken en kleine blikjes tomatenpuree).
Tussen twee haakjes: hoe meer woorden de juf tussen haakjes gaat zetten hoe groter haar wanhoop.
Meester M. sprak koelbloedig het verlossende woord: "we starten gewoon een muziekfabriek op de gang. We draaien vol-continu tot maandagmiddag laat en dan redden we het als we alle een beetje handige vrijwilligers mee-inzetten ruim".
Ook dit gaat voorbij.

Char

Juf heeft rapporten zitten schrijven. Langdurig heeft ze resultaten over zitten nemen vanaf keurige lange lijsten met gegevens. Zij heeft echter ook haar geheime wapen toegepast. Dit wapen noemt ze "ik lijk wel Char het medium".
Dat gaat zo: ze denkt heel hard aan het kind waarvan het rapport voor haar ligt, totdat ze het haarscherp in beeld heeft.
Dat inzoomen helpt enorm bij het schrijven. Omdat ze geen ervaren medium is, bezorgt deze handelswijze haar wel hoofdpijn. Die ze nu met anderhalve liter thee gaat wegspoelen. Zij belooft dit te zullen doen zonder wat dan ook in de blaadjes te zullen lezen.
Dat is dan weer iets voor morgen.
Je moet je talenten langzaam laten rijpen.

Een dichter

Voor iemand met een flink ego krijgt juf soms bijkans te veel te verwerken.
Neem vanmiddag vlak na schooltijd.
Hij komt er speciaal even voor terug. Vriendelijk naar haar omhoog blikkend zegt hij: "Zeg juf, wat zat je de laatste tien minuten nou ook alweer te zeveren?"
Koelbloedig antwoordt juf naar waarheid dat ze vergeten is wat het onderwerp van haar beschouwingen was.
Waarop hij verder gaat: "Trouwens, je hebt weer scheurbuik."
Een vingertje priemt naar een gebiedje rondom de juffenneus.
Zijn aanduiding voor doorgelopen oog make-up.
Prachtig taalgebruik.
Laten we het daar maar op houden.

Koffie

De juf schiet er, met al die nieuwe regelingen, ongeveer 30 euro per maand bij in.
Netto.
Dat ze dat pas aan het eind van het jaar met enige stelligheid mag beweren daar koopt ze niets voor in de tussentijd.
Dus ouders: allemaal maandelijks die ene euro schokken en de juf is bereid op volle kracht door te gaan met het vervullen van haar plichten.
Voor het eerst is juf blij dat ze dagelijks precies dertig pupilletjes aan haar lippen heeft hangen.
Indien ouders in gebreken blijven zal zij zich genoodzaakt zien op school de koffie te drinken die zij zich thuis niet meer zal willen veroorloven.
Bij het koffiezetapparaat.
Langdurig.

2025

"Hoe oud dacht de juf te worden?" Deze met de eindigheid van het bestaan confronterende vraag kwam tijdens het aankleden na de gym.
Tja, het kon vriezen maar het zou voor hetzelfde geld kunnen dooien, de juf had geen idee.
Als ze het nog een jaar of twintig uit zou houden werd ze alvast van harte uitgenodigd op de bruiloft die één van de kinderen zo'n beetje gepland heeft tegen die tijd.
Met wie en in welk stadhuis valt nog nader overeen te komen.
Juf zag het zichzelf deo volente wel doen.
Strakblauwe rollator met in het draadmandje een gedistingeerde slangenleren-oudedamestas.
Hoed met brede flap in kleur kar.
Mantelpak, wit batisten zakdoekje teneinde juffentraan weg te pinken.
Forma Natura-schoenen in gedekt grijs.
En dan toch het boeket voor ieders neus wegsnaaien.
Iets om naar uit te kijken.

Ng, nk

In de methode zitten hele saaie bijschoolbladen.
Als een kind een spellingsprobleem niet doorziet, krijgt het over het algemeen een rij te sorteren woorden voor de kiezen.
Ook moeten woorden wel eens op de goede plek in een zin geplaatst worden.
Eén zo'n blad vond juf eerst op de grond.
Toen in de kast. Toen opnieuw op de grond. En tenslotte in de prullenbak.
Het betrof het blad met aan te leren "ng"- en "nk"-woorden.
Denk nu niet dat juf niet vijf keer van poeslief tot uiterst vermanend: "aan het werk, maak dat blad!" gezegd heeft. Dit hielp niet.
Wanhopig probeerde zij het gewraakte werkje toen als verplicht huiswerk mee naar huis te geven.
"Maar juf, ik vind het echt stom", spartelde het slachtoffer tegen.
Omdat hier iets inzat (zie eerste regel van dit stukje), kwam er een alternatief.
De opdracht werd nu: schrijf een stukje en gebruik daarin tien van dit soort woorden.
Hierboven een uittreksel uit het gedicht dat het resultaat was.

Opruimen

Eén van de workshops op de studiedag van afgelopen woendag ging over opruimen.
Een tip was om de kinderen geregeld een voorwerp te laten benoemen dat niet op zijn plek staat.
Het dan voor het oog van de klas te laten opruimen. Meteen.
Zodat het gewenste gedrag wordt ingeprent.
Dit bleek prima te werken.
Tot één van die linkmiechels over jufs tafel begon.
Om vervolgens jufs boekenplanken figuurlijk te kraken.
Zo hadden we het op de cursus natuurlijk niet afgesproken.

Ambitie

Toen we laatst over straat liepen mocht de klas alvast vooruit rennen tot de hoek.
De juf kwam wat langzamer aangelopen, terwijl ze een jongen met een pijnlijke voet aan de hand meevoerde.
Eindelijk ook bij de hoek gearriveerd, stond de ganse groep in aanbidding rond de parkeermeter geschaard.
Er werd een gastcollege in de open lucht gegeven door een meneer van parkeerbeheer.
Over dat je je diploma moest halen omdat je anders vooor eeuwig palen moest legen net als hij.
Dit had niet het beoogde effect. Menig kind ambieerde ook een baan met zoveel straatglamour.
Dat kekke uniform.
Die pet.
Die van gemeentewege verschafte scooter.
Likkebaardend dropen we af naar school.

Excentriek

Van de week liep de juf haar groep kinderen over straat richting gymzaal te drijven.
Zij voerde de luisterhond aan een electriciteitssnoer met zich mee.
Dat kwam zo: zij was het riempje in alle vroegte verloren en had bij geruchte horen vertellen dat in deze yuppenbuurt de boetes voor het los laten lopen van honden zeer hoog waren.
Het gedeelte met de stekker bleek onverwacht prettig in de hand te liggen.
Toen de hond een sanitaire stop maakte en zij zich onder ademloze belangstelling van de kinderen met een zakje in haar hand vooroverboog had ze het weer.
Ineens zag ze zichzelf door de ogen van de kinderen.
Daar moesten we toch maar geen gewoonte van maken.

Steen in een vijver

Morgen hebben de meesters en juffen een studiedag.
Toen jufaukje vandaag bij de kapper achterop het programma keek, ontwaarde ze bovenstaand plaatje. Het beeldt haar relatie met juf E. treffend uit.
Ze stootte een zenuwachtige giechel uit die niet bij de trendy omgeving paste.
De gedistingeerde, aan de slapen grijzende heer naast haar, moest van de weeromstuit ook glimlachen.
Op dat effekt heeft de tekenaar nooit durven hopen.
Vandaar dat het goed is dat juf hem of haar via dit log op de hoogte stelt.

Misdaad

De portemonnee van een moeder bleek vanmorgen : "zomaar ineens verdwenen, zonder dat je kon zien dat er was ingebroken".
En nog wel "met de Artis-kaart erin en alles!".
De zoon van de getroffen ouder kon zijn hoofd maar moeilijk bij de les houden.
Met grote vochtige ogen en een aangedaan gezicht vertelde hij het hele verhaal aan de klas.
Zijn hele dag was tengevolge van de portemonnee-ellende anders begonnen dan anders.
Hij ging er prat op altijd als eerste aanwezig te zijn in de klas.
Vandaag was hij de drukke straat "overgezet" en had toen het laatste stuk "zelf moeten lopen".
Dat het eerste komen was er dientengevolge heden niet van gekomen.(?)
Hij keek er uiterst somber bij, toen hij dit vertelde.
Het liefst was de jonge ridder linea recta naar huis teruggesneld om het thuisfront bij te staan.
Maar dat ging niet want hij had leerplicht.
De juf hoopt van harte dat die moeder een beetje op haar lijkt.
Dan is er een goede kans dat de portemonnee uit zichzelf opduikt.
Kan die jongen tenminste ook weer rustig slapen.

Ontmoetingen

Op deze vrije zaterdag ontmoette de juf om elf uur in de ochtend, toen ze met een stokbrood onder haar arm van de bakker kwam, een jongetje dat ze een jaar of zes geleden als kleuter in de klas had.
Hij was een heel eind uit de richting geraakt want hij woont tegenwoordig in een andere stad.
Zijn oma heeft een woning bij juf om de hoek, vandaar.
Hij bleef maar roepen, tot drie, vier keer toe: "dag jufaukje, dag jufaukje".
En om een uur of zes, toen de juf na het deelnemen aan een cursus, ter hoogte van het Maupoleum, richting huis fietste, stond er een vader van de klas van verleden jaar.
Uit zijn mond kwam precies dezelfde tekst maar hij had aan één keer genoeg: "dag jufaukje".
Dit beroep heeft een hoog Sinterklaasgehalte.
En hoe langer je het uitoefent hoe hoger het wordt.
Straks weet helemaal niemand in Amsterdam meer wie de juf eigenlijk is.

Maatloos

Toen jufaukje vanochtend slaapdronken de school binnen wankelde ging het met een schok door haar heen.
Het prijskaartje had ze er afgeknipt.
Ze zag het zichzelf nog in de prullenbak gooien.
Maar ergens op haar nieuwe spijkerbroek moest nog een lange strook plakband met in tienvoud en in koeienletters, de maat van de aanwinst kleven.
Daar deze maataanduiding precies gelijk was aan haar eigen maat wenste ze discreet met de cijfers om te gaan.
Zichzelf fouilleren leverde niets op.
Kijk, en daar heb je nou goeie collega's voor.
Juf F. had dit varkentje zo gewassen.
De strook verdween in de prullenbak en maatloos kon de juf aan haar arbeid beginnen.

Paradoxaal

Juf heeft dat spel waarin je leerlingen leert motiveren inmiddels gespeeld.
(www.spele.nl onder het kopje:populair, het spel heet: leraar spelen)
Echt talent voor het vak leek ze niet te hebben.
Ze haalde een hele magere score wegens het over het hoofd zien van discmans en mobieltjes en wegens het glimlachend ingaan op grove taal van leerlingen.
De paradox is dan weer dat haar leerlingen van vlees en bloed juichend om de naam van de site vroegen toen ze dit hoorden.
Allicht dat ze voldoende gemotiveerd zijn om dit leerzame spel nu in hun vrije tijd ook eens te spelen.
Wat is er tenslotte leuker dan beter zijn dan je eigen juf?

Have a little faith

"Hoe denken jullie dat het komt dat sommige verhaaltjes beter gelukt zijn dan andere?", vroeg de juf aan de kring bij het nabespreken van een opdracht.
"Heeft er iemand een tip waar iedereen wat aan kan hebben?".
"Je moet alleen maar in jezelf geloven, dat is alles", antwoordde een jongen.
En zo is het.

Motivatie

De kinderen hadden vanochtend een nieuw projektonderwerp gekozen.
"Ik hoop dat de motivatie om te werken nu verbetert", sprak een acht-jarige bemoedigend tegen de juf.
En dat op de tweede dag na de kerstvakantie.
Juf moest even slikken.
Later trok ze de jongeman de bezemkast in om hem sissend uit te horen.
"Vertel op, waar heb je dat woord geleerd; motivatie?"
Uitgebreid deed hij uit de doeken dat er een spel is, je kunt het downloaden vanaf het internet, waarmee je leert hoe je leerlingen moet motiveren, hoe je de interesse gaande kunt houden en hoe je blijvend goede resultaten kunt laten boeken.
Vanavond opsturen dat linkje, dan leert de juf ook nog eens wat.
jufaukje@xs4all.nl

Zitvlees

Vandaag kwamen de verschillen en overeenkomsten tussen vogels en zoogdieren ter sprake.
"Een zoogdier heeft geen zitvlees, een vogel wel", merkte een meisje op.
Geen zitvlees?
Had de juf, die immers tot de orde der zoogdieren behoort, dan soms geen zitvlees?
In flinke hoeveelheden?
Bij doorvragen bleek met zitvlees het warme gedeelte aan de onderkant van een vogel bedoeld te worden waarmee langdurig op het nest gezeten wordt teneinde eieren uit te broeden.
Zitvlees.
Een gedicht dat aan één woord genoeg heeft.

Heilwens

Er ging heel wat schuiven met tafels en stoelen aan vooraf.
Na een kleine drie kwartier was het vanmorgen zo ver.
De tafels stonden niet meer zoals tijdens de kerstvakantie hoog langs de muren opgetast.
De kinderen zaten in slagorde op hun eigen plek, op hun eigen stoel, naar de juf te glimmen.
Juf glom naar behoren terug.
Gewerkt werd er ook nog zo'n beetje.
Maar vooral veel bijgepraat.
Iemands broer was "bijna gedood door een vuurpijl".
Iemand had huizen geruild met een Parijse familie.
"Gewoon via het internet".
Een geliefde kat was overleden "zomaar, aan een hartstilstand".
Van de week zullen er minstens drie verjaardagen gevierd worden.
Ja, we waren er weer.
Vanaf vandaag ook elke werkdag op deze pagina.
Dat het maar een jaar vol verhalen moge worden.

Kies

Heeft dat kind zo'n warm dampend hoofd omdat het huilt of is het vice versa?
De vonken spatten bijkans van hem af.
Het roept dat het "pijn in zijn oor", heeft. "Maar het kan ook "zijn kies", zijn.
Het huilen gaat op geloei lijken.
Ondefinieerbare pijnen.
Als dit jufs eigen kind was, zou ze het nu een pijnstiller geven.
En naar de dokter gaan.
Gelukkig is de moeder bereikbaar en komt ze hem halen.
Pas een paar dagen later komt hij bleek maar gelukkig weer naar school.
Een zo op het oog gave kinderkies trots ter bezichtiging in een plastic doosje met zich mee torsend.
Er bleek een stukje afgebroken te zijn en dat had zo'n pijn gedaan.
Als juf wil mag ze het gat in zijn kaak wel even bezichtigen?
Graag dan maar.
Volgt een blik in de bloederige holte.
"Tsjongejonge, dat is een knaap van een gat, dat moet niet pijnloos gegaan zijn".
Een liefdevolle discussie ontspint zich.
Aan het eind van de dag krijst de juf echter kil:
"Wil dat jongetje dat zo irritant zit te rammelen met die kies, daar onmiddellijk mee stoppen?
Het rammelkiesje galmt nog geruime tijd na in jufs hersenpan.
De kerstvakantie komt net op tijd.

Ouderwets

Het jongetje dat nimmer zijn rijtjes sommen blieft te voltooien bestudeert een tekening.
Vijf rijen blokjes van vijf vormen een getekend vierkant.
"Eens even kijken", mompelt hij.
"Tien en tien en vijf maakt vijfentwintig".
"Zie je er nog meer sommen in?" Juf wil zo graag dat hij zegt wat de methode vindt dat hij zien moet.
"Het kan ook op de ouderwetse manier: vijf keer vijf is vijfentwintig", zegt hij zuchtend.
Juf kan het krijgen zoals ze het hebben wil.

Blessuretijd

Tijdens het buitenspelen wordt er een jongen behoorlijk getackled.
"Stop" stentort de juf tegen haar gewoonte in over het schoolplein.
Het slachtoffer komt met een huilerig Schwalbehoofd aangestrompeld.
Wat hij de hele dag volhoudt.
Drie uur later loopt hij de hardloopwedstrijden bij de gym uit in hinkend wandeltempo.
Het aanbod aan de kant te komen zitten wuift hij lijdend weg.
Op de terugweg naar school loopt hij achter de juf.
Als ze onverwachts omkijkt blijkt hij een middelzwaar kameraadje op de rug te torsen.
Huppelend als een paardje.

Kerstkonijnen

Stralend staat ze voor de klas.
Dat ze in de dierenwinkel twee meisjeskonijnen hadden uitgezocht.
Dat mama van de week toch ineens zag dat er "vier kleine losse stukjes konijn" in het hok lagen.
Ze noemt ze: Jezus, Jozef en Maria.
Dat laatste broertje of zusje kreeg de naam Bruintje.
Daarvoor was geen plaats meer in de stal.

Mismatch

Stel: een juf zou een nieuwe Einstein in de klas hebben zitten.
Het ligt niet direct voor de hand, maar het zou toch zomaar kunnen.
Er zijn wel gekkere dingen gebeurd.
En stel: dat kind vindt die juf maar een duf soort juf.
En laat dat blijken.
Pijnlijk.
Juffen zouden eigenlijk gevarengeld moeten krijgen.

lookalike

Als de supermarkt gratis handpoppen aanlevert bij de wekelijkse boodschappen, dan is de juf meer dan bereid ze te gaan halen.
Maar hoe gaat dat met gratis geadverteerde spulletjes.
Alle aimabele sprookjeskarakters blijken als eersten niet meer leverbaar.
Alleen deze, op een dunne schooljuffrouw lijkende heks, puilt nog in veelvoud uit de schappen.
Het winkelend publiek loopt er met opgetrokken neus aan voorbij.
De Nederlandse jeugd wordt met een totaal verkeerd beeld over de ware aard van de mens opgevoed.
Bij juf thuis staan deze vijf zusjes nu stram naast elkaar te wachten op eventuele toekomstige didactische inzet.
En Sinterklaas heeft als cadeau aan de klas het nieuwste sprookjesboek van Grimm geleverd.
Met de originele, ongekuiste versies van de sprookjes.
Tegenwicht.

Rekenmethode-mode

"Hoeveel rijtjes kroppen sla staan er op dit plaatje? "
Volgt een vrolijk ingekleurde tekening met, voor de volwassene, de ingewijde, de doorgewinterde rekenaar, duidelijk waarneembaar zeven rijen van tien kroppen sla.
Daaronder, als een kinderhersenen gekmakende nagedachte, nog twee zielig verweesde kropjes.
Ja en wij grote mensen, wij weten dan dat in dit geval een rij alleen als rij telt als het een rij van tien is.
Dat dat pestrijtje van twee niet mee mag spelen.
Maar hoe moet dat kind dat weten?
Een rij is toch een rij?
Of het nou een grote of een kleine rij is.
Trouwens: hoe moet een kind dat alleen maar zakjes schoon gewassen sla kent, klaar voor consumptie, mathematisch steun vinden bij land- en tuinbouw?
Schrijvers van rekenboeken: ga toch buiten spelen.
Liefst in een straat met veel dubbel geparkeerde auto's.
En neem je illustratoren een middagje mee.
Al dat blik zorgt vast voor houvast bij de optelsommen.
Juffen: ga gezellig ouderwets tafels stampen.
Gebruik er desnoods een in de kerstvakantie te vervaardigen sokpop bij (klik en kijk onder parents & teachers).
Maak je toch nog een beetje een moderne indruk.

lunchpauzeverhaal

Eén van de kleuters priemde volgens zeggen vandaag een vinger in de richting van de uit roodbonte koeienhuid opgetrokken ijzingwekkend hoge cowboylaarzen van juf E.
"Ik hoop maar dat je daar een heel vervelend dier voor doodgemaakt hebt", sprak hij vervolgens.
In de lerarenkamer hoort de juf te vaak verhalen waar ze droevig van wordt.

kerstkloffie

Vandaag de HenM uitgejaagd door een security-persoon.
Op een zonder leesbril niet te ontwaren sticker, bleek op een opengeklapte dus slechts van de zijkant zichtbare (!) deur, piepklein vermeld te staan dat honden verboden waren tussen de rekken met graaiende vrouwen.
Die vrouwen zagen er gevaarlijker uit dan dat hele hondje.
Maar dat viel die meneer allemaal niet aan het verstand te brengen.
Dus als de juf aan het kerstontbijt verschijnt in haar gewone kloffie, dan weet u waar het aan ligt.

Jonge onderzoekers

Een paar jongens zitten met vragen.
De één wil weten hoe je een atoom splitst.
De ander breekt zich het hoofd over de vraag waarom levende wezens zuurstof nodig hebben.
De derde heeft moeite met de overgang van het algemene geloof in God naar het verklaren van de vragen des levens vanuit de evolutietheorie.
Juf zag een paar meisjes nijdig de oren spitsen.
"Mijn moeder werkt aan de universiteit. Die kent veel wetenschappers', brak er één kordaat in, in het gesprek.
"Ik kan wel eens vragen of ze iemand langs kan laten komen in de klas, om wat dingen uit te laten leggen."
Dat is dan 1-1 voor de meisjes.
Maar 2-0 voor de juf.
Binnenkort hengelen we de professoren bij bosjes de klas in.
Vanzelfsprekend houden wij u op de hoogte.

Vrolijk

Grote blauwe ogen blikken ernstig naar de juf omhoog.
Hij is zojuist berispt wegens herrie maken.
De hele dag heeft hij zitten grinniken, giechelen en schaterlachen, het is om gek van te worden.
Hij heeft reeds enige tijd op de gang doorgebracht, zijn goede humeur is het enige dat er niet onder heeft geleden.
Nu is hij bereid even mee te denken over een oplossing.
Voor het nut van het algemeen.
"Zet me maar niet naast mijn vriend, dan ga ik praten", zegt hij.
"En ook niet tegen jouw tafel aangeschoven want dan zit ik te dicht bij B. en dan krijg ik de slappe lach.
Doe me toch maar vlak naast mijn vriend, dan lach ik misschien zachter?"
Hij kijkt erbij alsof hij niets beloven kan, dat is in ieder geval eerlijk.

Brillenpret

Een van de twee officiële brillenzoeksters is een paar dagen ziek geweest.
Toen juf dit achteloos vermeldde tijdens het avondeten, werd zij door haar echtgenoot ernstig berispt.
Welke volwassen vrouw maakte zoveel brillen zoek en was bovendien te beroerd om ze zelf te gaan zoeken?
Ja, juf wist het eigenlijk ook niet.
Beschaamd boog zij het hoofd.
De volgende dag kwam hij om haar schande te beperken met drie nieuwe weg te maken exemplaren aansjouwen: een rode, een witte en een blauwe.
Eén van de jongens zei toen hij de blauwe te zien kreeg: "zet je alsjeblieft morgen je witte op?"
Hij keek er zo verheugd bij alsof hij zojuist een Playstation 2 overgereikt had gekregen.
Heel bijzonder.
Dus is de wedervraag: welke volwassen vrouw maakt er kinderen blij met haar eigen nieuwe brillen?

Hondenbaan

Toen de juf even 15 scharen ging lenen bij de buurmeester (in Holland is er geen sprake van dat elke leerling over bijvoorbeeld een eigen schaar zou beschikken en we redden het best zo, dank u), sprong er een buurleerlingetje verheugd op van haar stoeltje.
Met een glimlach overhandigde zij een heuse halve hondensinterklaasletter.
Gebakken van het beste hondenkoekdeeg.
Haar eigen hondje Beppie had de met liefde uitgezochte decembertraktatie niet gebliefd.
Vandaar dat het bazinnetje aan de luisterhond gedacht had.
Het was een halve "H".
Waarschijnlijk van hondenbaan.

Kerststress

"De boog kan niet altijd gespannen staan."
Dit is ongeveer de strekking van het anti-stress-op-het-werk-blaadje dat de ASKO met kwistige hand onder de werknemers heeft verspreid.
"Voorkom burn-out. "
Volgt checklist op checklist met verschijnselen die wijzen op overbelasting.
"Mijn God, dat heb ik ook", denkt de juf.
"Wat wordt mij geadviseerd om het vege lijf te redden?"
"Neemt u ook eens de tijd om iets geheel en al voor uzelf te doen. Denk aan iets totaal anders dan de school en uw groep. Doe desnoods iets nutteloos of zelfs in het geheel niets."
Vandaag dus maar een tuttig damesbontje voor om de juffennek gefabriceerd.
Niets, dat toch leidt tot een duidelijk waarneembaar iets.
Maar heel gek; de afgeknipte, overgebleven stukjes bont toveren zichzelf voortijdig in jufs gedachten om tot door de kinderen na een spetterend lesje te maken schaapjes voor in het stalletje van de Here Jezus.
Ze krijgen bijna pootjes zo levensecht lijken ze over de naaitafel te paraderen.
Hallucinaties, zo ver is het nu reeds met de juf gekomen.

Zelfbeeld

Vandaag, toen de gymmeester de kinderen "slagbal met rondjes" liet spelen, heeft de juf met al haar vingers gekruist zitten toekijken.
Om te zien hoe dat ene jongetje wel steeds het honk haalde, maar telkens van pure vreugde vergat, ten bewijze hiervan, de paal vast te grijpen.
En dan verloor zijn team toch weer een punt.
Door hem.
"Ik word als laatste gekozen, want ik ben de sloomste", had juf hem van tevoren moedeloos aan zijn vriendje uit horen leggen.
Je bent niet sloom jongen: je bent hoogstens eerder een topatleet dan een potentieel teamsporter.

Horizon

"Die Bijbel die je me liet zien vind ik niet zo heel interessant."
Dat zegt de jongen wiens leergierige horizon de juf probeert te verbreden.
Hij komt er speciaal na schooltijd even voor terug.
Notabene de mooiste kinderbijbel uit jufs eigen jeugd, met plaatjes waarop engelen hoofden omhoog houden (losse hoofden, zonder lichaam) of met blikkerende zwaarden zwaaien.
"Heb je niet iets over de evolutie?"
Morgen toch eens vragen of hij al acht is, of het nog moet worden.

Souvenir

"Kunnen we op weg naar de gymzaal even langs mijn huis lopen?", vraagt hij.
"Ze hebben mijn hele kamertje gesloopt en nou wil ik mijn oude bed en de kast laten zien. Er ligt een hele hoge berg."
Als we voor zijn deur staan vindt hij alleen nog een stukje van ongeveer twee vierkante centimeter witte IKEA-achtige-kast.
De vuilnisman is hem net te snel af geweest.
Hij houdt het stukje omhoog, zodat iedereen het goed zien kan.
Vervolgens stopt hij het met een ernstig gezicht in zijn zak.

De liefde van een zoon voor zijn vader

Zijn lievelingshamster Vlekkie, alias Elvis Presley, is helaas momenteel nogal aan zijn winterslaap begonnen.
Op de rustige tweede verdieping van zijn nieuwbouwhuis.
Maar zijn zus heeft dertien ratten, allemaal mannetjes, die ze betrokken heeft van de dierenwinkel.
Dus dat is wel weer gezellig.
"Als jij zoveel van knaagdieren weet, weet je dan misschien hoe ik mijn wilde muizen moet vangen?", vraagt de juf.
Makkelijke oplossingen genoeg, heeft hij bereidwillig als altijd in de aanbieding voor dit non-probleem.
Volgt een ellenlange uitleg over geknabbel aan stukjes kaas en klapvallen met deurtjes en touwtjes en ophaalbruggetjes.
"Ik kan natuurlijk ook bij je thuis komen met mijn vader!", roept hij plotseling opverend.
"Ik leer heel veel van mijn vader, dan komen we met een schepnet samen muizen vangen.
Dat hebben we al zo vaak gedaan."
"Uhuh."

Handig rekenen met geluid

Het is reuze aardig om een stel kinderen te zien ontdekken dat in 7+3+8 het sommetje 10+8 schuil gaat.
Vooral wanneer daarna een wilde meute een bordsom omvattende zeven getallen onder de tien handig en correct op wil gaan tellen.
Direct daarna schreeuwend om meer en moeilijker.
De juf denkt dan heel hard twee dingen:
1-"hoera"
2-"waar zit de volumedemper"

Herstel

Opmerkelijk wat een dagje BAPO kan betekenen voor de ouder wordende leerkracht.
Gisterenavond als bejaard wrak te bed gestrompeld.
Vandaag reeds na vijf uur rommelen binnenshuis er fluitend met de luisterhond op uit getrokken.
Bij thuiskomst vijf schattige gastendoekjes, twee theedoeken en een stapeltje juffenlijfgoed rijker.
Deze juffenhand is weer gevuld.
Juf voelt zich zo fris als haar nieuwe geblokte handdoekjes.
Nu morgen samen met de collega's die tafeltjes een beetje aardiger neer zetten.
En dan is het alweer bijna de vrijdag voor Sinterklaas.

Even niet

Dit is een dag om snel te vergeten.
Juf heeft alle kinderen onder schooltijd een ander plekje gegeven.
De tafels zijn nog niet meeverhuisd naar de nieuwe plekken.
Dat was misschien een foutje.
In ieder geval zorgde het voor veel kinderwanhoop.
("waar is mijn gum, ik wil mijn eigen leesboek")
En juf is er nog steeds niet aan gewend dat als ze het ene kind uitlegt "dat doen we donderdag", dat ze dan daarna nog acht andere kinderen hetzelfde klassikaal moet uitleggen.
En watvindt u dan van dat ene meisje dat nu weliswaar paradijselijk tussen haar vriendinnen in zit maar dat toch ontroostbaar is wegens het "te grote hoofd" van haar hartsvriendin.
Dat kind denkt alleen maar paniekerig "het lijkt hier de bioscoop wel met een man met een hoed op voor mijn neus, ik zie helemaal niks, dit moet NU geregeld worden, voor de hoofdfilm begint!"
Wordt allemaal heus op zijn tijd geregeld.
Donderdag op zijn vroegst.
De hoofdfilm is toch pas op maandag.

Brief

Hierboven staat (klik voor groter):

"Lieve Sint,
ik wouw weeten of alen pieten al in het niewen grooten pietenhuis ziten.
en ik maakte mu zorgen.
om dat ik naar zaltbomol gaa en ik dagt dat u dagt dat ik naar zaltbomol zou gaan maar nuu srijf ik deezen brief en nuu hoef ik mu geen zorgen meer tu maaken"

Hij gaat naar Zaltbommel, Sint en of u daar de pakjes wilt bezorgen.
Maar dit ten overvloede.
Uwe heiligheid had het waarschijnlijk al op eigen kracht begrepen.
De juf.

De macht van het geld

Opgewekt, blakend van goede bedoelingen staat de juf voor het bord een "woordveld" te maken.
De kinderen mogen om beurten een woord opnoemen dat je nodig hebt als je een boodschappenlijstje of een recept wilt schrijvendat de pepernoot betreft.
Alsmaar de lof zingend van zelf gebakken speculaas en pepernoten wordt haar lijst met woorden schier eindeloos lang.
Steeds ontdekt ze een nieuw interessant spellingsprobleem: "schort" wordt inderdaad met "sch" geschreven en "speculaas" heeft opmerkelijk genoeg voldoende aan één "u".
Spellingslesje rijgt zich aan spellingsles.
Eén van de jongens zit hinderlijk in zichzelf te hummen en afwezig op zijn tafeltje te kladderen.
"Waarom is dat?" , valt juf plotseling niet boos maar des te verdrietiger naar hem uit.
"Is het dan soms niet vreselijk leuk om pepernoten te mogen gaan bakken?"
"Nee, helemaal niet", is het koele antwoord. "Ik koop mijn pepernoten altijd gewoon bij Albert Heyn, dat vind ik makkelijker."

Bedankbriefje

Geldrekenen

Slimme vent die Sint.
Bleek aanlokkelijke zakken vol goudglimmende chocolade-euro's bezorgd te hebben.
Die van de juf pas gegeten mochten worden als per groepje berekend was hoeveel eurootjes precies.
Daarbovenop diende de notatie exact te kloppen.
Komma's, eurotekens en al.
De snelle rekenaars waren enorm in het nadeel.
Die hadden zestien euro vijftig op voor de juf met haar ogen kon knipperen.
En kregen buikpijn.

Zelfbewieroking

"Mijn moeder vindt dit een rare klas", zei een meisje vandaag.
"Wat nu weer?", dacht de juf aan de binnenkant, maar ze antwoordde verbeten professioneel:"hoezo eigenlijk?"
"We doen hier volgens haar alleen maar leuke dingen", bracht de dochter de voor haar moeder uiterst verzachtende gezichtspunten ter sprake.
En daar kon de juf vrede mee hebben.

Werktekening met verduidelijkende tekst

Juf is niet van gisteren.
Toen een paar kinderen als baantje voorstelden: "het met enige regelmaat bedenken van leuke lesjes voor de andere kinderen", hapte zij gretig toe.
Deze stoomboot van Sinterklaas, opgetrokken uit kartonnen doosjes en wc-rollen is een Hollandse decemberklassieker.
Maar die tip van kind tot kind: "voordat je je papier gebruikt om je bootje van te maken, moet je het versieren voordat je het vastmaakt", vergeet je als juf misschien.
En dan de illustraties: sintersubliem!

Wedstrijd

In de kwaliteitskrant van afgelopen week stond op de kinderpagina een door de Sint uitgeschreven wedstrijd. De winnaar zal zijn naam in chocoladeletters uitgekeerd krijgen.
Hoe lang en welluidend deze ook moge zijn.
De krant had de juf 's avonds op tafel klaar gelegd, "leuk voor de kinderen".
De soms wat al te nette man van de juf had diezelfde krant subiet weer op de stapel weg te gooien kranten gemikt.
Pas lang en breed op school kwam juf daarachter.
Ze besloot de huishoudelijk talentvolle echtgenoot op zijn werk ernstigte gaan storen in zijn ambtelijke bezigheden met de vraag: "Zoek even op het internet op hoe die Sintwedstrijd voor mijn kinderen ook alweer precies geformuleerd wordt en bel me dan even terug".
Het gekke is, juf werd niet door haar man teruggebeld maar door de Sint zelf.
Deze deed haar eerst haarfijn uit de doeken wat zijn wensen waren: er mooist een nieuwe Sintmobiel met moderne snufjes ontworpen worden. Liefst één waarin zijn baard tegen guur weer beschermd zou worden.
Toen gebeurde het ongelofelijke: hij vroeg een kind aan de lijn.
Dit bedankte hem uiterst beleefd en allervriendelijkst, juf zou bijna zeggen ietwat onderdanig voor de fijne chocoladeletter die het al in haar schoen gevonden had. Nog voor het van de wedstrijd gehoord had en bovendien een pure. Net wat ze zo lekker vond.
"Dat wist ik toch", bromde de Sint.
"Ik geef alleen smaken chocola weg die kinderen lekker vinden."
Vanavond zet juf haar schoen, wat Sint één keer lukt, moet hij vaker kunnen.

Koortsige kinderwensen

Een mens kan willen poseren als schooljuf: wanneer de heilige Sint Nicolaas aan haar stoelpoten knaagt, staat ze machteloos. De ene kinderkoortsdroom heeft nog niet minutenlang door de klas gezinderd, of de volgende onvervulbare wens raast in steeds snellere cirkels fluitend rond, vlak onder het brandwerende plafond.
De juf kan zichzelf maar één zinnig advies geven: "Go with the flow juf, voor je het weet is het de dag na de kerstvakantie, dan komen de overzichtelijke rustige winterweken. Hef maandag om halfnegen meteen een Sinterklaasnummer aan. Laat voorlopig Piets water maar over Piets akker stromen."

Gevoelens

In de pauze had één van de kinderen een boomtakje gevonden. Op zich al een wonder op een vrijwel kaal nieuwbouw-schiereiland. Deze tak gaf bovendien blijk van een zekere levenslust: de voor volgende lente bedoelde knopjes waren al duidelijk waarneembaar. Des te erger was het, dat er vijf centimeter onder de top een knik, bijna breuk, zat.
Wat is er pijnlijker dan reeds in de knop geknakt te worden?
Juf weet er alles van.
Vandaar dat ze waardering had voor de zorgzaamheid van de vindster, maar toch: er moest gerekend worden en die invalide knaktak lag in de weg.
"Niet doen", siste het kind toen juf de patient in de vensterbank wilde zetten, "hij is nog niet verbonden".
"Ik haal wel een plakbandje", ging de juf meer dan van haar verwacht mocht worden met het kind mee.
Het bleek een belachelijk voorstel.
Wonden verbindt men met verband en niet met plastic.
Dat wist iedereen.
En zo kwam het dat de juf na schooltijd met een tak op schoot zat die een wit verbandje in top had.
De oorspronkelijke verpleegster was lekker naar hockey.
Vergeten dat een stick ook ooit een tak was.
Met gevoel.

Zand

Hedenmorgen trof het verbaasde voltallige onderwijzerscorps een enorme dichtgeplakte kartonnen doos aan. In de hal bij de voordeur.
Hij was geadresseerd: Pietenhuis, Friesland; zelfs de straatnaam stond erop.
Men besloot, na spoedberaad, de doos uit te zullen pakken als de ouders weg waren.
Met alle groepen 1 t/m 4 als getuigen.
Zo dacht men de schuld voor het schenden van het postgeheim af te kunnen wentelen op tere kinderzielen.
Omdat er altijd wel een kind rondloopt dat nogal behulpzaam is en dat zelf wel alvast even een lekkere grote doos openritst, werd juf Aukje op wacht gezet.
Zij uitte kreten als: "Kijk nou, een doos, waar komt die nou weer vandaan!"
En "Pietenhuis, wat wordt hier bedoeld?"
Maar ook, tegen een ouder: "Ach rij jij die doos vandaag even naar Friesland, hij staat hier behoorlijk in de weg!"
Nooit geweten dat er mensen bestonden die nog moeilijker wakker werden dan de juf.
De ouder vermoedde echt geronseld te worden voor een idiote bezorgklus via de Afsluitdijk, mompelde ontwijkende antwoorden en maakte dat ze wegkwam. Zij vermoedde niet dat juf een Zwarte Piet van vlees en bloed aan het aanprijzen was die muisstil in de doos op haar onthulling zat te wachten.
De spraakverwarring had de op haar beurt slaperige juf pas 's middags door, toen de ouder de zaak kwam uitleggen.
Juf vergeet zo vaak dat ze een juf is.
Juffen pleegt men minder snel met korrels zand te nemen.

Op verzoek

Sch en ch zijn vaste lettergroepen

Klik twee keer op de tekening om hem goed groot te kunnen zien.
Wat in de tekstballonnetjes staat , is ook de moeite waard.
Twee keer de ch goed toegepast, waarvan één keer in gezelschap van de s.
De juf is ontroerd.

Gelofte maakt schuld

Als er nog stoffen zakdoeken gebruikt zouden worden zou juf daar per dag vele knopen in leggen .
Zoals de zaken er nu voor staan hebben haar jasjes zakken die uitlubberen door het vervoer van ontelbare geschreven geheugensteuntjes.
Dit is er zo één.
Niet dat het veel heeft geholpen.
Juf vindt het veel makkelijker die veters van die gympen even "snel, snel" zelf te strikken.
Alleen om niet af te gaan in eigen ogen zegt ze daarna plichtsgetrouw (terwijl ze haar ogen ten hemel slaat): "Help me herinneren dat ik je zeer binnenkort een veterlesje geef."
En zo'n jongen houdt zich daar dan weer wel aan.

Nare droom

"Ik heb een nachtmerrie gehad!", meldde de leerling.
"Vertel me alles", antwoordde de juf belangstellend.
"Er staken levende slangen uit je haar!" , kreeg ze vervolgens voor haar kiezen.
Juf overweegt de aanschaf van een tondeuse.

Condens

Blijkbaar zit het verhalen bedenken de juf behoorlijk in het bloed.
Toen ze vanochtend zag dat de jufmobiel de enige auto in een lange rij geparkeerde voertuigen was zonder beslagen achterruit, concludeerde ze verheugd dat de grote boom waaronder geparkeerd was, beschutting tegen de ochtenddauw had geboden.
Dit zou ramen zemen op de vroege morgen schelen.
Deze laatste zin was de enige in het verhaal die uitkwam.
De rechterzijruit lag finaal aan barrels.
Het Smartje had lekker door staan tochten, vandaar dat er geen sprake was van condens van enige betekenis.
Terug naar huis dus, school gebeld dat ze wat later kwam en zich op omafiets door het verkeer gestort.
Badend in het zweet aan de werkdag begonnen.
En geen zeem om zich af te lappen te bekennen.

Hete koffie

Kinderen en juffen praten vaak langs elkaar heen. Soms komen ze daar door een tekening waarop het besprokene is weergegeven achter.
"Je mag koffie voor me halen, als een volwassene de beker vult en voor je in een emmer zet", was de juffenboodschap.
Het kind heeft begrepen: "Okay, ik klim op een kruk, ga onder de kokendhete tuit van de koffiekan staan en besproei mezelf met koffie".
Toch nog maar even een goed gesprek aan besteden.
Wat is die juf trouwens overdreven uit de kluiten gewassen weergegeven.
En dan ook nog zo'n dunbenig kortebroekenknulletje als tegenspeler op dezelfde tekening.
Dat kind doet het erom.

Pacootje

Vanmiddag was de juf vrij.
Ze besloot op bezoek te gaan bij een keurige, kleurrijke dame van haar eigen leeftijd.
Tot haar verrassing had deze dame een papegaai te logeren die luisterde naar de naam Paco. "Pacootje" stiet het dier om de minuut flirterig uit. Meteen gevolgd door: "Pas op hoor!"
Wanneer leert de juf toch eens luisteren? Ze nam de sprekende vogel niet serieus en vroeg of hij even "vrij" mocht.
"Ben je dan niet bang?", vroeg de dame.
Weer zo'n potentieel moment van bezinning dat op een dienblaadje werd aangereikt.
Welnee, de juf was voor de duvel en zijn ouwe moer nog niet bang: los met die vogel, Paco mocht komen.
Op het moment dat de deur van de kooi openzwaaide, straaljagerde Paco naar buiten en stortte zich op jufs weelderige haardos.
"Foei Paco!", schreeuwde de dame.
En tegen juf: "Hij vindt dat je aantrekkelijk haar hebt."
Paco ging als reactie op de vermaning een etage lager, op jufs schouder, het vlees van haar vingers zitten pikken. Het levende vlees wel te verstaan.
Ze vreesde namelijk inmiddels voor het licht in haar ogen en probeerde zich van de snavel van de schat af te schermen.
Pas na vier pogingen liet Pacootje zich met chocoladevlokken terug lokken naar het dak van de kooi waar hij voor eeuwig naartoe verbannen zou moeten worden.
Juf schoot wat eerder dan gepland, en minstens zes helderrood bloedende wondjes rijker, in haar joppertje.
"Doei!", kweelde het gevederde gevaarte vanaf het dak van zijn kooi. "Tot ziens!"
Als hij maar niet kortgeleden met vogelkennissen gezwommen heeft in open water.
Want met het geluk dat deze juf heeft krijgt ze dan geheid de vogelgriep.

Een dag in de week

De juf zit op de berg, het kind glijdt onder haar supervisie naar beneden.
Beneden wacht de dolfijn met de dichte bek.
Dit achtte de maakster zeer plausibel.
Niets ongewoons aan.

Hondenjasje

Het knuffelhondje dat af en toe met een kind mee naar huis mag, komt soms terug met een cadeautje.
In dit geval een in huisvlijt vervaardigd rood dekje tegen de kou.

Geluid op papier

Inmiddels hebben de juf vele sollicitaties naar baantjes in de klas bereikt.
Deze sollicitante wil "De dingen zoeken die andere kinderen kwijt zijn."
Het mooie aan de tekening is dat de geluidsgolven die van links komen worden weergegeven in normaal schrift. De dankbare klanken van rechts worden in spiegelschrift neergeschreven.
Zelf zegt juf spiegelbeeldig "Goed zo!"
Een mooie tekst voor een leerkracht.

Gezichtspunt

"De hoofdletter IJ is precies hetzelfde als de kleine h", meldde één van de
creatievere enthousiastelingen vandaag.
"Dat zal wel weer", bromde de juf.
Maar het bleek waar. Hou uw beeldscherm maar op zijn kop.
Didactisch gezien misschien onverantwoord, maar juf liet oogluikend
hele ritsen schoonschrift-letters h produceren.
Om aan het quotum hoofdletters IJ te geraken.
Er staat per dag meestal wel meer op zijn kop dan een enkel lettertje.

Politiek in de polikliniek

Op het moment dat de radioloog een gevoelige plaat onder jufs ijzeren knie schoof, informeerde hij min of meer belangstellend naar haar beroep.
"Geeft u ook gymlessen?", vroeg hij verder.
Blozend gaf juf toe dat ze, weliswaar niet al te wendbaar qua lichaam, maar misschien lenig van geest genoeg was om de kinderen één keer per week door een circuitje te jagen.
"Ja, ja", startte de man een nog minutenlang doorgaande tirade.
"En wij maar met zijn allen achter die Amerikanen met hun massavernietigingswapens aanrennen. En maar meebetalen. Een beetje behoorlijke investering in de eigen jeugd is er niet meer bij."
Juf sloop het aankleedhokje weer in. Gelukkig waren de foto's in een keer gelukt.

De roep naar de roedel

Laatst nam één van de kinderen een boek mee naar school waarin de taal der honden voor mensen uit de doeken gedaan werd.
Toevallig was de luisterhond die dag in persoon aanwezig.
Bij de praktische aanwijzing: "Probeer eens als een wolf te huilen, je zult merken dat je hond vanzelf met je mee gaat doen", richtten prompt dertig startklare snuiten zich naar de kille tl-buizen.
"Niet doen", huichelde de juf, "Meester M. kan geen rekenles geven als wij met zijn allen voor wolf gaan spelen, ik zal vanavond thuis zelf naast de hondenmand gaan huilen. Het resultaat zal ik jullie onverwijld melden."
Het is er nog steeds niet van gekomen. Omdat de juf de kunst van het huichelen slechts onder bepaalde omstandigheden tot in de perfectie beheerst, heeft ze totnogtoe steeds bekend dat ze niet gehuild heeft. En zeker niet aanstekelijk.
"Je krijgt nog één keer genade, dan is het afgelopen", beet de eigenaar van het hondenboek haar vandaag toe.
"De volgende keer dat die hond komt, huilen we zelf wel."
Dus zodadelijk misschien toch maar even het commentaar van het eigen nageslacht trotseren?

Heksenbrilletje

Het is niet zozeer de sierlijkheid van het door Dominique zelfgemaakte brilletje die juf treft in deze foto.
Nee, die blik van: "Dat heb ik hem toch maar mooi geleverd", of ook wel: "Wie maakt me wat?". Dat de kleine meid die nog maar vaak zal mogen opzetten.
Met of zonder bril.

Belg met baard

Hand in hand met haar ongeschoren echtgenoot strompelde de juf over een immens plein te Antwerpen. Net aan het overleggen of de Tom-Tom de opdracht -begeleid ons naar huis, maar zeker niet via de snelwegen-, voor zijn kiezen zou krijgen. Tussen uitgeput en wij willen nog wel een toeristisch toetje in verkerend. Een situatie die roept om incognito. Maar niks hoor, niet bij deze juf. Daar had je het weer: ineens doemde de van energie stralende vader van een leerlingetje van vorig jaar op. Vlak voor jufs neus. Ze kon die neus als het ware aanraken. Maar dat doe je niet als juf, met de neus van een ouder. Zelfs niet op een dagje uit. Hele gezinnetje eromheen, juf verlegen, leerlingetje verbijsterd. "Wat! Komen juffen in hun vakantie op dezelfde plekken als ik, ben ik dan nergens veilig?"
Ook nog vergeten die stoppelbaard van een man voor te stellen. Als ze nou maar niet denken dat de juf baardige Belgen begeert. Hoewel dat voor een juf dan wel weer een charmant trekje zou kunnen wezen.

Ein Stein

Over het algemeen is de juf niet voor het omwerken van een achtertuin tot betegelde betonwoestenij.
Maar voor deze stenen zou ze elke plant medogenloos opofferen.
De juf: altijd in voor mooie woorden.Vandaag vanuit Antwerpen.

Te doen

"Solietaatie", heeft één van de kinderen in jufs agenda gekrabbeld.
Dat komt, ze heeft beloofd dat alle leerlingen net als verleden jaar eindelijk naar een vast baantje in de klas zullen mogen solliciteren.
Alleen weet ze nog niet precies hoe ze het dagelijks terugkerend krioelend mierennest-effect van het vorige schooljaar moet voorkomen.
Toen stortte elke dag klokke halfdrie de ramenlapster zich met een vieze klamme spons op de ramen en begon de vloerveger het vuil ongericht maar zeer enthousiast in het rond te bezemen. Om maar te zwijgen over de strapatsen van de prullenbakkenleger, de schriftenrechtlegger en de jasophanger. De bordschoonmaker, de opruimer van jufs bureau, de richeltjesstofster, de puntjesslijper.
"Tornado", staat er in grotemensenhandschrift onder genoteerd.
Dat slaat dan op het natuurverschijnsel dat aan de klas moet worden uitgelegd.
Misschien valt het ene onderwerp met het andere te combineren.
Weten ze meteen wat "letterlijk" en wat "figuurlijk" betekent.

Aandacht

88,8 procent aandacht, om ongeveer precies te zijn.

Macht corrumpeert

Het fluitje aan jufs sleutelbos snerpt commando's en dagelijks vliegen als vraag vermomde bevelen door de klas en over het schoolplein.
"Jongens, waar is mijn bril? Ga jij eens even in mijn jaszak voelen a.j.b.!'
Hier het resultaat van: "Zou je mijn tas even willen aangeven?"
(Terwijl juf niets maar dan ook niets aan haar handjes heeft...)
Zoals u ziet wekt de vraag geen waarneembare rancune, integendeel.
Dit nu, is slecht voor jufs karaktervorming.
Gelukkig moet ze deze hele herfstvakantie zelf haar leesbril zoeken.
Daartoe heeft ze er op voorhand zes door haar huis verspreidt.
De komende week moet ze alles zelf doen.

Kat

Op weg naar de gymzaal liep een jonge kat .
Het beestje bleek kordaat en moedig.
Hoewel de juf een schreeuwend, de herfstvakantie al ruikend, dertig man sterk troepje enthousiastelingen aanvoerde, kwam het dier rustig een kopje geven tegen jufs zilveren pump.
Die pump was wel bij de betere damesschoenenwinkel gekocht, maar juf had bij de aanschaf ervan flink moeten liegen.
"Zouden leuk geweest zijn voor onder de kerstboom", zuurpruimde de winkelmevrouw in de januari-uitverkoop.
"Zijn natuurlijk voor mijn dochter, zou niet dood willen worden aangetroffen in die goedkope glimschuiten"' adremde de juf daar overheen.
Het werden favorieten, kleuren mooi bij jufs grijze haar. En bij haar zilveren bedelarmband.
Die kat, die zag dat meteen.

Fraude

Laatst meldde de juf dat ze een manier gevonden had om de kinderen braaf door te laten werken (klik).
Ze liet hen punten voor het vertonen van goed gedrag verdienen.
Die punten werden gedurende de dag opgespaard in de schaal van een sporttrofee.
Vandaag bleek het maniertje definitief uitgewerkt.
Achtentwintig keer achter elkaar een briefje met daarop: "Joost": viste de juf uit de schaal.
En niet eens in Joost zijn eigen handschrift.
Dat kreeg je ervan als je de punten door het individu vergaard, liet aanwenden tot nut van het algemeen.
Achtentwintig complimenten voor Joost op één dag.
Het moest toch niet gekker worden.

Sportieve kleine maat

Nu zij eindelijk 52 jaar is geworden (mijn hemel wat heeft ze daar een boel voor moeten doen), kan juf 19 woensdagen per jaar voor een prikkie opkopen.
Vandaag was het weer zover.
Juf ging o.a. op zoek naar nieuwe "laarsjes, voor de regen".
Een hierbij te nemen horde betrof de omvang van jufs kuiten.
Over de sympathieke en beschaafde houding van het laarzenpersoneel is juf zo te spreken geraakt, dat zij hierbij een welverdiend compliment wil geven aan de juffen en meesters van de schoenverkopersvakschool.
De ene mevrouw bestond het om te spreken van "een sportieve kuit".
De andere mevrouw wierp één blik naar beneden en zei: "wat doet u hier, u hebt een kleine maat!"
Een overwegend ronde gestalte met schoenmaat 40 en dan blijkbaar toch gezegend met een kleine maat.
Juf voelde zich als die ene keer in de grote matenwinkel toen ze streng verwezen werd naar het rekje met de tentjes maatje small.
"Mevrouw, u bent toch geen emmetje, u bent een esje!"
Soms is het leven van een schooljuffrouw mooi.

Gebed

In dit bakje zit het resultaat van minstens een kwartier stoepkrijtraspen.
Wat niet helemaal waar is.
Op het jasje en op de voor u onzichtbare broekspijpen is ook tamelijk veel gemalen krijt terecht gekomen.
Jufs moeder placht in voorkomende gevallen te zeggen: "Ze kunnen beter hun broekjes dan hun pyamaatjes verslijten."
Daar leeft juf sindsdien naar.
Bovendien hebben de schoolmeesters en juffen van Nederland lucratieve contracten lopen bij diverse wasmiddelenfabrikanten.
En bekijk dat stralende smoeltje eens!
Jufs mes snijdt weer eens aan meerdere kanten.
God verhoede dat het ooit in haar eigen vlees zal snijden.

Kasten van kastelen

"Dit recept is voor huizen in kasten te veranderen".
En op de achterkant staat: "Oeps, ik bedoelde kastelen!"

bedelarmband

Verleden week beloofd: plaatje van bedelarmband.
Let op de koekoeksklok met ophijsbare kettingen: de Braziliaanse kookpot en de haas met het gele jasje, op de ski in Zwitserland.
En zo kan de juf nog wel even doorgaan: de schoorsteenveger met de ladder over zijn schouder, de olifant met de dikke billen, maar dat doet ze niet.
Kijk zelf maar.

Overwinningsbeker

Sinds een week of twee besteedt juf Aukje dagelijks veel tijd en aandacht aan het vullen van de overwinningsbeker.
Te pas en te onpas begint ze tijdens de schooldag te kraaien dat deze of gene "zich zeer bijzonder goed Gedraagt". Met een hoofdletter.
Vervolgens schrijft ze al mompelend (duidelijk verstaanbaar tot achter in de zaal) een naam op een miniem briefje en laat dit papiertje in een goedkope sporttrofee stoppen: zo'n gouden schaaltje op namaak marmeren voet.
"Tweede prijs korfballen" staat er op een gegraveerd schildje onder de schaal.
Aan het eind van de dag worden de individueel vergaarde punten per "groepje" geteld.
Het groepje van twee man mag elke verdiende punt verdrievoudigen.
De groep met de meeste punten mag een hele dag met de beker pronken.
Af en toe hoort de juf een kind tegen een ander kind sissen: "Hou je mond, denk aan de beker!"
Op dat soort momenten speldt ze zichzelf een virtuele onderwijsmedaille op.
Want ook zijzelf houdt er graag een beetje de moed in.

Compliment

In het kader van de nationale dag van de onderwijzer ontving de juf vele blijken van hulde.
Waaronder bovenstaande die haar wild van jaloezie maakte op haar eigen troetelhond.
Wat heeft die hond wat juf niet heeft?

Brand

Op de vrijdagen geeft juf Aukje zelf de gymlessen.
Gelukkig zet juf F. de spullen elke ochtend klaar.
Meester M. ruimt ze weer op.
Een comfortabele sandwich-formule.
Zo komt het ook dat de kinderen het behoorlijk naar hun zin hebben.
Juf Aukje ook. Die mag namelijk op het gymfluitje blazen. Maar niet te vaak.
Als ze te vaak brand roept, komt er niemand meer blussen als de vlammen eenmaal echt uit haar huisje slaan.
Dat is algemeen bekend.

Arbitraire conventies

Juf's dochter studeert sinds begin dit jaar Engels.
"Wat betekent deze zin Auk?", vraagt ze geeuwend boven een dikke studiepil.
"De betekenis van woorden is arbitrair en berust derhalve op conventies."
Kijk maar eens goed naar deze tekening dochter! Deze jongeman vindt dat de tafel van vier over tafels gaat. Een tafel van vier, dat is een tafel waar je aan kunt zitten, met vier stoelen eromheen.
Als je maar genoeg tafels tekent kun je de rekenkundige tafel van vier vanzelf aflezen.
Zo arbitrair zijn nou de menselijke conventies.
Maar gedraag je evengoed maar een beetje!

Eind goed, al goed.

O saucijsje,
kom eens hier!
We hebben een kadootje voor je plezier.

Het onderwijs houdt jong

"Ik heb mijn bedelarmband van toen ik acht jaar oud was, bewaard", zei de juf tegen de trotse draagster van een zojuist kado gekregen exemplaar.
"En ja, natuurlijk, die wil ik graag binnenkort eens omdoen."
Jufs licht verbijsterde man lukte het vanmorgen niet het slot dicht te krijgen.
Dus heeft juf V. (a woman' s touch...)voor achten op school staan sjorren aan een armband die nog net om jufs ietwat uitgedijde damespols geperst kon worden.
De hele ochtend rammelde het ding vrolijk mee met iedere juffenbeweging.
Dit verleende een zekere schwung aan de uitleg over de honderd- en tientallen.
Hij ligt nu bij de juwelier, die gaat hem met twee centimeter verlengen.
En omdat juf een tot nadenken stemmend kaal stuk aan haar armband voorzag, mocht ze van zichzelf twee extra bedeltjes uitzoeken.
Wat veel tijd kostte.
Want dat rode lieveheersbeest is nog steeds minstens zo schattig als de paddestoel.
En het mini-molentje heeft nog steeds echte wieken.
Het werden de giraf met de lange nek en het zonnetje met de bolle wangen.
Volgende week een foto.

Opvliegers

"Zeg, juf", zei een met veel opmerkingsgave gezegend leerlingetje van de week: "je wordt overal helemaal rood, misschien moet je even een douche gaan nemen, je lijkt wel overspannen".
Na enige aarzeling heeft de juf vandaag dus maar uitgelegd dat ze gebukt gaat onder opvliegers.
En dat ze die ook krijgt zonder overspannen te zijn.
Zonder het O-woord zelf te noemen overigens.
Dat zou trouwens een puike secundaire arbeidsvoorziening zijn.
Geregelde koude douches voor juffen in de overgang.
Als meesters in de overgang zouden kunnen komen, zou dat al lang bij wet geregeld zijn.

Peru

Luisterhond, ook al politiek bewust, prijst t-shirt aan waarmee geld ingezameld wordt voor geadopteerde school in Peru.
Kosten: zeven euro vijftig per shirt.
Bedrag dat door juf M. persoonlijk overgemaakt zal worden per verkocht shirt: zeven euro vijftig.
Strijkstok?
Wat nou strijkstok!
Bestellingen per e-mail zullen in behandeling genomen worden.

Flamenco-juf

"Zeg", zei een verstoord kijkend knaapje vandaag. "Ik heb last van het getik van die hakken van jou. Kan je geen andere schoenen aandoen, ik kan zo niet nadenken."
En dat terwijl de juf charmant dacht rond te klikklakken op dameshakjes van anderhalve centimeter.
Hoogstens.
Ze is zo kinderachtig, de juf, dat ze in staat zou zijn stilettohakken aan te gaan schaffen.
In de P.C. Hooft.
Om daar dan een ijzingwekkende castagnette-sound mee te gaan produceren.
Rondom het tafeltje van die kleine wiseguy
Tot hij om genade zou smeken.
En boetvaardig aan het werk zou gaan.

Verzetsdaad

Zat de juf vandaag een leestoets af te nemen, las een kind met keurige dictie en ABN-accent "geklooi" in plaats van "geknoei" vanaf de lijst met moeilijke woorden.
Dat dit geen toeval was, bleek toen ze even later "klooien" las, waar ook al een geheel ander werkwoord stond.
Waar het hart vol van is, loopt de mond van over.
Tussen u en mij gezegd en gezwegen: het is ook een "geklooi" met al dat getoets en getest. Was daar eens om gekomen bij de jonge studerende juf. Die weigerde haar psycho-diagnostische aantekening te halen omdat ze daar "prinsipjeel" tegen was.
Het jufje haalde het neusje op voor momentopnamen.
Lariekoek in retrospekt.
Het resultaat van haar ferme verzetsdaad is dat juf niet in een comfortabele werkkamer, maar in een drukke klas zit te toetsen.
Maar een gezellige baan, dat dan weer wel.