Belofte maakt schuld

Juf Aukje is met kerstvakantie en wacht op de sneeuwpop die haar beloofd is.

Nieuwjaarswens

klikken of vergrootglas pakken
Ik zou kunnen gaan zitten juffen over zijn voornemen mij te delen.
En over het feit dat er doorlopend velen langs mijn deur gaan die mijn bezorger niet zijn.
Dat drie keer u is ook wel iets dat uitnodigt tot vitten.
Maar ik heb net de negende van Beethoven gehoord en voorlopig doe ik nergens moeilijk over.
Vreugde! Vreugde!

Kerstster

Deze zelf getekende kerstster maakt deel uit van een kinderkerstwens.

Ongemakkelijk

Waarom valt in een klas barstensvol lege jampotten uitgerekend het Wedgwood schaaltje van de tafel?
Het voelt als het met de meeste spoed een tomatenvlek maken op een witzijden sjaaltje.
En die er dan dieper inwrijven met een natgemaakt puntje van je servet.
Dit alles wanneer je met de collegaatjes van je man uit eten bent.
Probeert allen dit soort acties te vermijden tijdens de komende kerstdagen!

Kerstspel

Toen ze eenmaal voor haar aandoenlijke troepje engelen en kerstherders op het toneel stond, kwam er iets over de juf.
Het leek waarachtig wel of de geest op haar neerdaalde.
Het ontbrak er nog maar net aan of ze had in tongen gesproken.
Ineens had ze het, buiten het script om, tot haar eigen verbazing gloedvol over: 'leeuwen des velds, die gewoon net als de mensen konden praten.' Dat niet alleen, ook de mus, een uit Amsterdam vrijwel verdwenen vogel, tsilpte er volgens haar, verenigd tot enorme groepen, in de kerstnacht redelijk verstaanbaar op los.
Had ze dan toch naar de toneelschool gemoeten?
Of predikant moeten worden?
Aan de andere kant had ze nu een beroep waarin ze beide elementen dagelijks met elkaar kon verbinden.
Tegen een vast traktement.

kerstkaart

klikken om heel erg op te blazen

Ongeluk

'Juf Aukje kom je buiten spelen, dan doen we tikkertje'. (zie reactiedingetje van gisteren)
Dat hoorde ik lang geleden vanaf de straat naar één hoog roepen!
De hedendaagse variant blijkt blogtikkertje te heten.
Voorwaarde is wel, dat ik met vijf leuke blogvriendjes over de brug kom.
Dat herinner ik me nog, het was vroeger ook al een pré als je in een leuk groepje zat.
Vijf nog wel. Allemachtig. Waar zien de mensen me voor aan?
Ik tik toch niet voor niets elke werkdag een blogje in mijn dooie eentje?
Ach gottegot, als dit besluit me maar geen cyberongeluk gaat brengen.

Kaas

Eigenlijk staat hij naast me om zijn werk te laten nakijken.
Maar hij wil eerst iets belangrijks kwijt.
'Op vrijdagmiddag krijg ik altijd een gebakken ei met gesmolten kaas', zegt hij glunderend.
Nadat ik me dat dampende ei op dat bordje heb voorgesteld, doet hij er nog een schepje bovenop.
'Soms een kaascroissantje'.
Zie daar op je eigen vrijdagmiddag maar eens overheen te gaan.

Kerstschema

Vandaag generale repetitie kerstspel gehouden.
Herders waren ongezeglijk, schapen weigerden zich als kuddedieren op te stellen.
De twee koningen (één koningin ziek thuis) stonden te popelen om op te komen, maar bleken in de huidige situatie nog geen rol te hebben.
Nu staat plompverloren ergens tussen: 'en de herders hoedden hun schapen' en:'daar hoorden zij engelen zingen', in, in de tekst gekrabbeld: 'kijk nou, daar kwamen ineens drie koningen aangereden'.
Als het de kerst betreft weet ik niet eens wat een writers block is.
Met de vleugelaanvoer en het binnenslepen van al dan niet gedeukte kroontjes gaat het goed.
Mirre ende goud worden in aanzienlijke hoeveelheden de klas binnengedragen.
Inmiddels liggen drie uit brood gebakken Jezusjes broederlijk in het stalletje.
Er is pas één kaarsenpotje gebroken.
We liggen op schema.

Zwarte doos

Al bij het binnenkomen, zocht zij er zo discreet mogelijk naar. En jawel, daar stonden ze, in al hun feestelijke glorie! Tegen een wand bovenaan de trap. Stapels en stapels buitenmodel kerstpakketten.
Disproportioneel. Monsters van zwarte dozen, alfabetisch op naam gerangschikt. Bergen duister katholiek karton op naam.
Vanaf het moment van de waarneming draaiden jufs hersens overuren. Zou zij (gezien de lengte van de doos) eindelijk de looppop krijgen die een roze jurkje droeg en 'mama' kon zeggen? Betrof het hier een thuis op te zetten kerststal van breedbeeldtelevisieformaat?
Welnee, bij opening bleek de doos een set Nordic Walking Sticks te bevatten waar juf zich al meteen het hele Vondelpark mee rond zag prikken. Nu nog even een zelfde jekkertje gekocht als haar man had, een collegaatje een extra setje stokken afhandig gemaakt en dan als identiek gekleed stel van zekere leeftijd, de vrije natuur in.
Toch een soort semi-looppoppen.

anticipation

Zeven engelen, een koe, een ezel. Een engelenkoor.Een kudde schapen. Twee koninginnen en een koning.
Jozef en Maria.
Ho: de eerste Maria wil weer een engel worden, een herder wil graag zijn rol ruilen met een schaap.
Stralenkransen en dierenmaskers maken.
Niet vergeten schijnheilige pop te zoeken.
Doek om pop in te wikkelen.
Groentenkist (check!). Stro (check!).
Kaarsenpotjes. Wenskaarten.
Hé daar breekt een stuk van het stalletje af.
Gebakken broodfiguren met glitterdecoratie.
Broodfiguren hoog zetten als hond komt.
Voorlopig ben ik amper aanspreekbaar.

verslaafd

Voortaan ben ik een dag per week vrij.
Ik kan er maar moeilijk aan wennen.
Niet dat er een haar op mijn hoofd aan denkt die vrije dag niet op te eisen.
Maar hoe zou het gaan met de kerststal van brooddeeg die de kinderen onder de bezielende leiding van een ouder aan het bakken zijn?
Terwijl ik over de Albert Cuyp slenter, blader ik mijn mentale kerstagenda door.
Denk ik deze week wel op tijd aan alles?
Kerstact, kerstdiner, kerstwensjes, kerstfeest met de collega's.
Hoe kan ik wat ik normaal gesproken allemaal op woensdagmiddag denk, nu op andere momenten in ogenschouw nemen?
Ik vergeet normaal gesproken al zoveel.
Toch moet het grote loslaten beginnen.
Juf Aukje is op weg gegaan naar het niets.
Met kleine stappen.

Heiligen in het rood (met baard)

Mijn leerlinge maakt korte metten.
Ze moet een verhaal afmaken over een kerstman die, met zijn hoofd naar beneden en zijn benen spartelend naar buiten, vast zou zitten in een schoorsteen.
Ho,ho,ho, moet ze gedacht hebben, dat van die schoorsteen, dat hoort bij onze Sint en Piet, ik wil niets met dat buitenlandse gedoe te maken hebben.
Ze schrijft : ik ga die kerstman redden en ontdek dat hij Sinterklaas is!
Ze weet zelf niet hoe dicht ze bij de waarheid zit.

Intekenlijst

Toen we vandaag de doos met kerstballen pakten, bleken er uit de zak met potgrond, die op de plank daarboven lag, hordes larfachtigen bovenop te zijn gevallen.
Ze waren voor mij niet determineerbaar. Ze deden hoogstwaarschijnlijk niemand kwaad. Ze waren namelijk dood. Toch maakten ze me niet blij.
Cleanliness is next to godliness.
Nog voor de kerst grijp ik een emmer heet sop en een boender.
Iedereen is gewaarschuwd.

Vlucht

Stammend uit een betrekkelijk atheïstisch gezin, kon ik bogen op een grote dosis muurvaste bijbelkennis. Ik bezocht als betrekkelijke buitenstaander, door mijn moeder 'net' genoemde, gristelijke buurtschooltjes en ploeterde, elf jaar lang, onder leiding van steeds wisselende onderwijzers steeds opnieuw de hele bijbel door.
Stond ik vanochtend in de hal, bij de zojuist ingerichte levensgrote kerststal. Vertelde ik het kerstverhaal aan de aan mijn voeten zittende groep. Wist ik ineens niet meer waar vandaan de hoogzwangere Maria ook alweer wegvluchtte.
'Ze moest weg', stamelde ik. 'Ze moest snel weg uit Egypte, dat was een heel eind en daarom reed ze op een ezel'.
Wordt het tijd voor het door de vakbond gesubsidiëerde herstellingsoord voor leerkrachten?
Waarschuwt niemand mij dan op tijd?

Naar binnen

We hebben buiten gespeeld.
Ik vraag een jongen: 'roep jij de kinderen even?'
'Welke kinderen juf?', vraagt hij.
Als ik de nadere aanduiding groep 4a heb gegeven, ontwaakt hij.
Heerlijke kindertijd.

Tegenvaller

Op deze donkere Sinterklaasochtend parkeerden luisterhond en juf de Smartmobiel in de straat naast school.
Sierlijk en geheel volgens gewoonte, sprong het dier alvast onaangelijnd uit de aanzienlijke laadruimte, terwijl de bazin de benodigdheden voor de komende, enerverende werkdag bij elkaar scharrelde.
Nieuwsgierig als zij is, verdween het beest al snuffelend via een toevallig openstaande huisdeur door een gang naar binnen.
Vanuit die gang klonk even later een opgetogen jubelende kinderstem: 'mama, Sinterklaas heeft eindelijk een hondje gebracht!'
Zelden volgde op een vriendelijk bliksembezoekje zo snel zoveel teleurstelling.

Versierd

De kinderen hebben de driezitsbank van de gang naar de klas gesleept.
Zelf gedraaide felgekleurde slingers van crêpepapier over zachtfluwelen lappen gevleid.
Om elke eventueel overgebleven aanleiding tot misverstanden uit te sluiten is er een bord op de zitting gelegd: GERESERVEERD SINTERKLAAS!
Er ligt een notitie: Sinterklaas, wij hebben een paleis van blokken voor u gebouwd. Het staat op de gang. Wij hebben er erg ons best op gedaan.
Op de schoolborden staan enorme krijttekeningen volgens eigen ontwerp.
Dat was een les schaalvergroten waar niemand erg in had.
De juf is vaak zo met zichzelf ingenomen.
Laat Hem nu maar komen.
Ze is er klaar voor.

Wat/wie er op mijn stoel zat

Beetje moe

Het heeft letterlijk heel wat voeten in de aarde gehad.
Op het moment dat ik dit schrijf, staan er toch maar mooi 27 papieren schoenen op de Sint te wachten.
Toen we tot een laatste check besloten hadden we weliswaar genoeg schoenen, maar twee kinderen zagen er niets van henzelf bijstaan.
Paniek.
Zowel bij de kinderen als bij de juf.
Gelukkig had weer een ander kind zowaar drie schoenen gefabriceerd en kon ze een paar leuke stappertjes te leen geven.
Morgen wil de juf met de groep de dvd gaan bekijken waarop één van haar leerlingen samen met de hele familie als Piet optreedt.
En dan legt ze haar eigen schoenen, met inhoud, heel hoog op een krukje.

Drie

'Ik heb thuis nog een keer-som gevonden', zegt het jongetje.
'3 x 1 of 1 x 3'.
'Drie wat voor dingen?', vraag ik en ik verwacht de doorsnee vazen of fietsen als wiskundige inspiratiebron terug te krijgen.
'Wc's', zegt hij, 'wij hebben drie wc's bij ons thuis'.
Vast van die hangende dan wel zwevende exemplaren.
Waar de hulp zo makkelijk een dweiltje onderdoor kan halen.
Die ouders zitten niet in het onderwijs.

Verhoudingen

We zitten metselspecie voor tussen de zelf gegoten steentjes aan te maken, twee jongens en ik.
De één heeft een koffiebekertje vol bloem in het bakje gegooid, de ander een koffiebekertje vol kanariepietenzand. Ze roeren de twee componenten samen voorzichtig met een plastic lepeltje door elkaar.
'Ga eens snel een gietertje water halen bij juf F.', vraag ik, 'dan gaan we wat water bijmengen tot het cement nog net lekker plakkerig is.'
Ze komen terug met een volwassen tuingieter. Zo een die het met gemak op kan nemen tegen drie decoratieve reuzenpompoenen bij de voordeur van een nieuwbouwboerderij.
Weer wat geleerd.

Rolletje

'Wat heb ik het koud', bibber ik tijdens het speelkwartier. Onmiddellijk houdt één van de meisjes me, met haar eigen lichaam, uit de wind.
Dit beschutten dient u zich voor te stellen als afdoend, tot aan mijn middel.
Omdat ik een volwassene ben, zeg ik even later per ongeluk: 'vooral mijn voeten zijn koud'.
En hopla, daar heeft mijn kleine beschermster zich al als een levend tochtrolletje over mijn schoenen gedrapeerd.
Steeds vaker vraag ik me af wat de buren allemaal zien gebeuren.

Hol

Op de gang is een Sinterklaashol verrezen.
Uit een tafel, een pallet, een driezitsbank en een ruim gevarieerd assortiment lappen is een comfortabel paleisje opgetrokken.
Sinterklaas schrijft van hieruit vileine dan wel milde opmerkingen in zijn grote boek. Om de vijf minuten zendt hij drie Pieten richting klas, om naar speciale wensen te laten informeren.
Soms ook doet hij een tukje.
Zijn mijter, die de juf voor erg mooi hield, weigert hij op te zetten.
Het bleek geen 'werkmijter'.
Daar moet maar eens een tekening van gemaakt worden, van zo'n nieuwerwetse hoed, want de juf heeft geen idee hoe hij er uitziet.

Woordwraak

Het is hoorndol.
Waarom, moet je mij niet vragen.
Ik voelde weliswaar nattigheid toen ik horendol schreef, (vorige logje) maar zou niet kunnen navertellen waarom.
Verrassend vind ik, dat het verkeerd gespelde woord zich meestal via hetzij ondertiteling, hetzij leesboek prompt aan me opdringt.
Ik noem dit vanaf nu: de wraak van het woord.

Links?

Over het algemeen weiger ik te zeggen wat ik stem of misschien zal gaan stemmen.
Eindeloos geneuzel tijdens het eten van de middagboterham, maakte me de laatste tijd horendol. Voor het gemak en om me uit de tent te lokken hebben de collegaatjes me dus maar bij de VVD ingedeeld.
Toen ik vandaag hoorde dat één van mijn zevenjarige jongens me inschatte op ergens tussen SP, PvdA en Groen Links maakte dat mijn tong alsnog los.
Toen zijn moeder zei: 'nou, vooruit, vraag het nou maar, ze geeft heus wel antwoord', hapte ik met graagte toe.
'Wat denk jij dat ik precies gestemd heb?', vroeg ik.
'Wouter Bos', antwoordde hij.
'Hoe wist je dat?', vroeg ik.
'Nou, gewoon', was het antwooord.
Kinderen en dronken mensen spreken de waarheid.

Dagje stemmen

Ook in de multifunctionele hal van de basisschool waaraan ik werk, waren inderhaast stemhokjes opgetrokken.
De stembiljetten, diende men te deponeren in een geïmproviseerde plastic kiep-vuilnisbak.
Dat krijg je ervan als je oude schoenen wegdoet voor je stemcomputers hebt.
Een linkshandige vrouw werd boos, omdat het rode stempotlood in de rechterhoek van het hokje was aangebracht.
'In onze oude hokjes zat het potlood in het midden', stamelde de meneer van het stembureau. 'Daar koop ik niets voor', kreeg hij toegebeten. 'Had liever eigenhandig die spijker verplaatst'.
Ondertussen speelden kleuters in ondergoed, met prima uitzicht op het stemgebeuren, luidruchtig in de open deuren van de gymzaal.
Veel verder dan dat bleken ze niet te mogen komen. De enkele ouder die notabene het eigen kind mee het hokje in wilde nemen werd op voorhand ernstig berispt.
'Ik waarschuw u meneer, als u uw dochter meeneemt het hokje in, moet ik uw stem ongeldig verklaren!'.
Jammer dat de prachtige invalidenglijbaan die over het trapje naar de hal werd aangelegd (wettelijk voorschrift), morgen al weer weggehaald zal zijn.
Voor rolschaats-, skate- en knikkerbanen gelden natuurlijk weer andere wettelijke voorschriften.

Tijger

Op mijn verzoek leest een leerling een stukje voor uit zijn boek.
Als er een passage voorbijkomt over een rieten dak op een boerderij, besluit ik dit stadskind over de betekenis van dit exotische fenomeen aan de tand te voelen.
'Dat is zo'n dak waar tijgers zich op verstoppen', antwoordt hij prompt.
Ik had elk antwoord verwacht, dit niet. 'Waarom tijgers?', ga ik dieper op de kwestie in.
'Tijgers verstoppen zich altijd in het riet, dat heeft een hele goede schutkleur', weet hij.
Toch maar een een ander boekje uitgezocht samen.

Afbreken, opbouwen

Vandaag hadden we een akelig stemmend akkefietje met een liefdevol uit kleine steentjes opgemetselde toren. Uit bloem, parkietenzand en water was cement van precies de juiste substantie geroerd. Twee kinderen hadden met de tong uit de mond rondjes rondom een wc-rolletje staan metselen.
Voor de pauze stond het geheel er nog pront bij. Het was een toren om een vlag in te hijsen. Na de pauze leek hij nog het meest op een steenhoop, waar met veel moeite een begin van een fundering in te ontdekken viel.
Een regelrecht treurig stemmende bouwval.
Naar aanleiding hiervan verzamelden we in een leerzaam en belerend kringgesprek ijlings met zijn allen synoniemen voor vernielzucht. Zo kwamen we binnen de kortste keren via vernielen op kapot trappen, stuk maken en kapot slaan en verscheuren.
Waarop een van de jongens me weer vrolijk kreeg door de volgende omschrijving in de groep te gooien: 'kaduuk maken'.
Kinderen die zulke mooie woorden kennen, bouwen binnen een week een nieuw kasteel.
Ik kan niet wachten en ik beloof een foto.

Moeilijk

Ik heb het inmiddels nagezocht. Blijken konijnen niet onder de knaagdieren te vallen.
Waarom makkelijk als het moeilijk kan.

Linnaeus

Na dwerghamster Catootje was het deze week de beurt aan Kalou de vier maanden oude kater om onze groep een bezoek te brengen.
Een normaal mens zou denken: leuk, dan kunnen die kinderen zo'n beest aaien, een tekening maken en een zinnetje tekst produceren.
Juffenhersenen werken zo niet. Die beginnen acuut te malen.
Zoogdieren, hamsters en katten zijn allebei zoogdieren. Zoveel is zeker.
Bovendien, behoren hamsters, net als ratten, muizen, cavia's en konijnen tot de knaagdieren.
Poezen, behoorden toch tot de familie der katachtigen?
Hoe hard rent een tijger, leeuw, dan wel cheetah?
En nergens een gedegen studieboek te bekennen waarin een en ander op het juiste niveau haarfijn en overzichtelijk wordt uitgelegd.
Gelukkig is er internet.
Ik ga bij Linnaeus beginnen en zal proberen me niet te laten afleiden door de advertentie van de HEMA in de gelijknamige straat.

Hollandse types

klik voor opblaasplaatje
Dat in een sarong gewikkelde kind dacht geregeld: ik word nooit groot.
En kijk nou toch eens: ze is in de juf veranderd en mag verkleedfeestjes voor de kinderen organiseren.
Gek, dat jongetje dat verleden jaar haar leerling was, was in 1959 haar klasgenootje.
Misschien iets teveel Char gezien inmiddels.

De grote golf

Ik wilde de kinderen een verhaal laten schrijven over hun eigen schoenen. Om ze op weg te helpen, stelde ik vragen.
Wat hadden hun schoenen gezien? Waar waren ze met hun schoenen geweest? Wat hadden ze samen beleefd?
Eén meisje vroeg of het ook mocht gaan over 'schoenen die weg waren.'
"Waar zijn ze dan heen?', vroeg ik.
'Ze zijn weggespoeld met de grote golf', antwoordde ze. 'Daarna heeft papa me steeds moeten dragen, want in Thailand is de grond heel warm.'
Ik zat me nog in te denken hoe die meisjesschoenen weggesleurd waren, toen één van de jongens het beeld aanvulde.
'Mijn vriendje was daar ook, die is toen doodgegaan', zei hij.
Deze mededelingen leken als vanzelfsprekend door alle kinderen geaccepteerd te worden.

sollicitatie

Klik op het plaatje om groter te maken...

Rondje

'Ga maar tien rondjes rennen op het speelplein', zei ik tegen het drukke jongetje. 'Als je uitgeraasd bent, kun je terugkomen'.
Binnen tien seconden stond hij, niet in het minst nahijgend, weer voor mijn neus. Hij had begrepen dat hij tien keer, op zijn hielen staand, een rondje om zijn eigen as moest draaien. Alsof hij een kabouter was die op verzoek een gat in de grond ging boren. Om daar vervolgens geruisloos in te kunnen verdwijnen.
Die kinderen doen de gekste dingen als ik het ze vraag.
Een zware verantwoordelijkheid.

Verpakt voedsel

Mijn oma had geen hoge pet op van de huishoudelijke aanleg van haar zus.
Als we oudtante samen bezochten, siste ze vlak voor we aanbelden: 'als ze je een snoepje presenteert, dan neem je er één in een papiertje! En denk erom dat je evengoed dank u wel zegt.'
Naast het juffen, wil het eigen huishouden er eveneens vaak flink bij inschieten.
Dit weekend had ik eindelijk een mevrouw uitgenodigd, die tegen een redelijke vergoeding het huis wil poetsen.
Ze maakte een zeer professionele indruk.
Dank u wel zeggen, ging de juf gemakkelijk af.
Ze riep nog net geen halleluja.
Wat de voedselsituatie betreft zag ze de wereld ineens door de ogen van oma.
Ze suggereerde dus zeer hygiënische snacks.
Een banaan. Drie mandarijnen.
Desnoods drie droptoffees.
'Ik werk altijd door en eet niet onder het werken', zei de werkster.
Is het nog erger dan ik al dacht?

Klein, groot

Catootje de dwerghamster was op bezoek.
Ze bleek de moed van een leeuwin te bezitten.
Doodgemoedereerd peuzelde ze een paar zonnebloemenpitten op.
In reuzenhanden.
Toen ze weer weg was, vond één van de jongens een achtergebleven pitje.
'Daar groeit een enorme plant uit, als je hem in de grond stopt', zei ik.
'Ja, dat kunnen zaadjes, die kunnen heel groot worden', antwoordde hij.
En zo was het.

Scheidsrechter

decibellen

'Ik vind het erg als jij schreeuwt', zei vandaag een meisje tegen me.
'Dat is ook erg, want dan doe ik mijn werk niet goed', antwoordde ik politiek correct.
'Dat bedoel ik niet', moederde ze, 'ik ben bang dat het niet goed is voor je stem.'
'Kind, jij hebt me nog nooit op mijn hardst horen gillen', probeerde ik zwakjes mijn overwicht staande te houden.
'Dan weet je echt niet wat je meemaakt.'
'Wil je het alsjeblieft voordoen?', smeekte de niet te intimideren leerlinge.
Wat is er toch aan de hand met de moderne jeugd?

Pinkeltje

Op het moment zijn drie jongens elk aan een dik deel Pinkeltje bezig.
Voor de een leek het me, als je het mij gevraagd had, te moeilijk.
Voor de ander te ouderwetsch.
Voor de derde net niet spannend genoeg.
Maar niemand vroeg mij iets.
Ze maakten elkaar enthousiast voor die overjarige kabouter.
Ik heb diep ontzag voor Dick Laan.

Russische roulette

Ik had me dit weekend uitzonderlijk goed voorbereid op mijn onderwijzende taak.
Voor de hele week had ik in schema gezet wat ik wanneer aan belangwekkends ging onderwijzen.
Om negen uur viel mijn ordner treiterig van het tafeltje en vlogen mijn plannen me letterlijk om de oren.
Bereidwillig redderende kinderhandjes maakten e.e.a. er niet beter op.
Uiteindelijk leek mijn map op een professioneel geschud pak kaarten dat werd uitgegeven aan de Blackjacktafel van een casino te Las Vegas.
Vanavond bereid ik niets, maar dan ook niets voor...

trainibeet

In het kader van gezond werken, heeft de school mij een lidmaatschap van de sportschool bezorgd. Al snel bleek dat ik erg slecht ben in pictogram-lezen.
Waarom werkt iedereen zo graag met pictogrammen zodra er een 'minder begaafd' persoon in de buurt is?
Nu mijn schema pas veranderd is, zijn er minstens vier oefeningen waar ik geen gehakt van kan maken. Ik zie alleen piepkleine armen en benen, die op elke tekening iets anders voor elkaar proberen te friemelen.
Soms binnenstebuiten en soms in spiegelbeeld.
Ongeveer zo moet je je voelen, als je net leert lezen.

Flashback

Dictee.
Het eerste woord is 'in'.
Weten zij veel dat het de gladde lijsttrekker is die het volk gerust moet stellen.
Net als ze opgelucht ademhalen krijgen ze 'bui' om hun oren.
Met daaroverheen 'koe'.
Mijn tempo van dicteren komt lager en lager te liggen.
Links en rechts schieten evengoed de vingers de lucht in, afgesproken signaal voor: 'niet zo snel!'.
Een kind opzij van me herhaalt ongerust elk woord een paar keer.
Ik: 'fiets'.
Hij : 'zei je fiets juf?'
'Fiets ja.'
'Dus fiets?'
'Fiets', beaam ik nogmaals duidelijk articulerend.
En ik hoor mezelf klinken als juffrouw de Raadt in 1960.

Aapje

Als de kinderen naar me moeten kijken geef ik ze mijn neus als richtpunt.
Dat is voor alle betrokkenen makkelijk. Na het commando: 'kijk naar mijn neus' beslaan de neusvleugels de flanken. De punt bereikt de rest van de groep met gemak.
Je moet een taak voor een jong kind bij voorkeur een beetje tastbaar opdienen.
Tijdens het werken zit een jongen voor me heen en weer te wiegen op zijn stoeltje.
Hij heeft wel wat van een dronken aapje.
'Wat doe je toch?', vraag ik.
'Ik kijk naar je neuspunt, dat moet toch?', antwoordt hij.
Ook nooit vergeten: het jonge kind blijft nog wel eens steken bij een eenmaal gegeven opdracht.

Niet eerlijk

Vandaag hebben de kinderen het lang beloofde toernooi gehouden.
Twaalf ridders namen deel,waaronder drie meisjes.
Zie die 25% geharnaste emancipatie maar te evenaren, maatschappij!
Eén jongen liep een klap op zijn hand op, omdat hij zijn schild vergat te gebruiken.
Vanaf dat moment hoorde juf zichzelf alleen nog maar schril schreeuwen: 'je schild, gebruik je schild dan toch!'
Nog net op tijd verzon ze een list.
Het was een 'uitzonderlijk kille dag' en we moesten nodig naar binnen.
'Wapens hier inleveren graag.'
Nooit meer over praten.

Floris V

We waren naar het Muiderslot.
Een van de leukste dingen daar, vindt de juf het poepdoosje dat uitkomt op de slotgracht.
Verkeerde woord!
Er is geen sprake van een doos, eerder van een tochtgat.
Blote blauwe ridderbillen in de winter!
Even dat deksel optillen en denken aan de mensen die hier allemaal gezeten hebben.
Maar ook aan de eendjes die destijds hieronder gezwommen hebben.
De vijand, die bij het stiekem oversteken van de slotgracht wellicht verrast werd.
Wat zegt deze omgang met de vaderlandse geschiedenis over het onderwijzend personeel in Nederland?
Laat ze zich toch houden aan de officiële canon.

Dienbladen

De laatste vrijdag van deze herfstvakantie. Ik strijk met Zowie aan mijn voeten, neer op een terras in het Vondelpark.
Al snel hoor ik de strenge stem van mijn overleden grootmoeder in mijn hoofd klinken.
'Moet je die kinderen nou toch zien! Die schuiven met plastic dienblaadjes door de grinthopen. Zo komen er krassen op. Waarom zeggen die ouders daar niets van?'
Ik geef haar gelijk, met misprijzende juffenblik volg ook ik de illegale verrichtingen van de vijf-jarigen.
Er komt een moeder op me af. Ze zal toch geen gedachten kunnen lezen? In het Vondelpark is alles mogelijk.
'Mevrouw, mogen wij uw dienblaadje?', vraagt ze. 'Dan kan mijn dochtertje ook meespelen'.
Even overweeg ik een vlijmscherpe preek, maar dan besluit ik te poseren als vriendelijk vrouwtje.
'Natuurlijk', zeg ik met een glimlach.
Sorry oma.

kaartsysteem

Bij de rekenles hebben de kinderen laatst kaartjes zitten maken die toegang verschaffen tot een imaginair zwembad.
Er werd doorgenummerd en dus geteld, tot ver over de 100.
Daarna gingen er elastiekjes om de stapeltjes kaartjes omdat we eventjes geen echt zwembad bij de hand hadden.
Vandaag kwamen ze toch ineens goed van pas. We moesten, allemaal tegelijk, 'met ecoline ' .
Eerst stortten we ons en masse op de werktafel.
Toen deelden we de zwembadkaartjes uit en riep iemand nummers af, als er plaatsen vacant kwamen.
Iedereen kon zich hierin vinden.
Af en toe kwam er een kind langs om te vragen of zijn of haar nummer al bijna aan de beurt was, maar niemand drong of duwde.
Dat er twee kaartjes met het nummer 8 erop in omloop waren, werd door de vingers gezien.
Zelfs het feit dat nummer 18 per ongeluk ruim voor haar beurt ging, wekte geen overmatige woede.
Er daalde een rust over ons neer, alsof we op zaterdagmorgen bij de bakker, met nummertje 94 in ons hand, op een stokbrood stonden te wachten.
Terwijl de 68 net aan de beurt was.

Robotjuf

De opdracht was: Bedenk wat jij kunt doen om het hier voor iedereen gezellig te maken.
Boven één uitwerking.

Fluitje

Dinsdag moest ik zelf een gymles geven. Niet mijn grootste talent.
Het bleek echter een fluitje van een cent. De gymmeester had de toestellen al neergezet en de les was door hem tot in detail uitgeschreven.
Nu kon ik me concentreren op het bedienen van het echte fluitje. Daar mag je als juf op blazen wanneer de kinderen 'door moeten draaien' naar het volgende onderdeel.
Niet oorverdovend lang fluiten, maar een kort snerpje geven.
En dat ze dan allemaal meteen gaan zitten.
Het lukte...
Ach, het juffenparadijs.

Zowie (de luisterhond van groep 4)

opblaasfoto
Zowie is lief en hij kan goed naar Aukje luisteren.
En hij is speels en hij is mooi vind ik.
Hij heeft altijd honger en dorst.
Als hij ligt is dat schattig en lief.
Als hij een hondenkoekje krijgt dan gaat hij dat opeten en dat is schattig.
Zowie is een lieve hond.
Hij kan goede kunstjes en hij speelt lief.
Een keer gaf juf Aukje een knuffel die leek op Zowie, maar hij deed er jammer genoeg niks mee. Maar later, toen deed hij dat die knuffel haar jong was. Dat was leuk en grappig, maar ook lief en schattig.
De kinderen mogen niet zeggen wat ze moet doen.
Zowie is best oud, maar wel creatief in spelen en ook slaperig.
Einde

Wandelen

Zaterdag waagde juf zich aan een door de N.S. uitgezette wandeling door Zuid-Limburg. Het parcours voldeed volledig aan alle mogelijke verwachtingen. Het strekte zich uit over een beeldschone lengte van maar liefst tweeëntwintig uitbundig glooiende kilometers. Tot zover niets aan de hand.
Maar de verschrikkelijke dag erna kwam snel. Juf zat met blote, gezwollen voeten op de bank en las een boekje.
Vandaag echter, was het maandag.
Juf moest haar schoenen aan. Verstandig als zij is, wist zij deze terug te brengen tot open Birkenstocks.
Lopen kon zij nu, maar echt gezellig was ze nog niet.
Hopelijk heeft ze morgen weer damesschoenen aan.

Geschapen

We zijn bezig aan een stukje tekstverklaring.
Geschapen is hij als een paard, staat er in een middeleeuwse verhaaltje over een eenhoorn. Het woord geschapen leidt tot de wildste verklaringen. Vooral veel blatende schapen figureren in de diverse definities. Als ik de kinderen fijntjes herinner aan 'Gods schepping', wordt er her en der opgelucht adem gehaald. Natuurlijk, de schepping, dat is een onderwerp waar ze als zevenjarigen vanzelf al veel over nadenken.
Degenen die daarenboven nog eens houvast hebben aan bijbel, torah of koran hebben het begrip nu helemaal rond. Voor sommigen ligt het wat ingewikkelder.
Op weg naar gym zegt één van de jongens ineens met een diepe konkluderende zucht:'Ik geloof wel in God. Ik had hem een keer heel hard nodig en toen heeft hij mij meteen geholpen'. 'Hoe dan?', wil ik weten.
'Nou, er zaten grote jongens achter me aan en toen vroeg ik of hij ze alsjeblieft weg wilde jagen. Dat heeft hij meteen gedaan. Dus hij moet wel bestaan.'
Het heeft voordelen zeven te zijn.

Redding

Bij het buitenspelen denk ik te merken dat de kinderen gecorrigeerd moeten worden. Ze staan onopgevoed hard op het glas van de vitrine van de Medezeggenschapsraad te trommelen. Als ik dichterbij kom, wordt duidelijk wat er speelt.
Ze trachten, totnogtoe tevergeefs, een lieve dikke trage bromvlieg uit de kast naar de vrijheid te loodsen.
Als ik de klep aan de achterkant van de kast open, zeilt de troetelvlieg onder gejuich statig heen.
Om elders in vrede zijn levenscyclus (waarover ik niet in detail zal treden) te voltooien.

Blond en moordzuchtig

Van de week bood ik de drieëntwintiggaatsperforator ter reparatie aan één van de vaders aan.
'Hij zit vast', zei ik ter verduidelijking van het door hem gratis op te lossen probleem.
'Dat van dat vast zitten, dat had je goed gezien', zei hij toen hij het ding terug kwam brengen. 'Je moet hem misschien af en toe eens legen. Er zat een vastgelopen aangestampte koek bureaucratenconfetti in.
Terwijl die uitgestanste ronde papiertjes, mits tijdig bevrijd, zo poëtisch kunnen wervelen...
Poging tot dubbele moord dus.
Op apparaat en op papiertjes.

Rekenflirt

De opdracht bij rekenen was: schrijf zoveel mogelijk woorden in spiegelschrift. Teneinde het werk zelf te corrigeren werden spiegeltjes verstrekt. Daar kraait verder geen haan naar, dachten dus de kinderen.
Als het werk toch wordt opgehaald komt één van de jongens, die blijkbaar ook buiten controle had gerekend, zich vervoegen aan mijn tafel.
'Ik heb geschreven juf is lief. Ik zeg het maar want je zult het straks toch wel zien', zegt hij. Met prettig rode konen heb ik het werk nagekeken.

Legioen scholieren

Als ongeveer vijftien jongens van zeven jaar het dagelijks presteren een volledig ingerichte wapenkamer voorbij te marcheren, zonder even snel een schild te proberen of een helm op te zettten dan kan men spreken van een redelijk gedisciplineerd legertje scholieren.

Monster, geest, heks

Nadat ik gloedvol voorgelezen heb over een moeder die een verhaal voorleest waarin een monster de hoofdrol speelt (het Blookervoorleeseffect), komt hij naar me toe.
'Ik heb een keer een geest gezien. Toen we aan het eten waren stond hij ineens bij ons voor het raam. En in de wolken zat een keer een heks'.
Met deze mededeling heeft hij mijn onmiddellijke onverdeelde aandacht. Hij registreert het en vindt het zwaar overdreven.
'Allebei maar één keer hoor!', zegt hij. En trekt zich schielijk terug achter zijn tafeltje.

Ridder

Juf S. is lekker aan de slag geweest.
Bijgaand een foto van één van de papiermaché-ridders die het resultaat van drie lessen noeste handenarbeid waren.
Dit exemplaar torst een goedendag van alufolie en verheft een satéstokje tot zwaard.
Als de klok vannacht twaalf uur slaat. Als het kleine volkje tot leven komt...
Dan kon er bij ons op de gang wel eens een fiks toernooi worden uitgevochten.
Maandag zoeken naar papieren sporen.

Rekenwens

Het laatste uurtje besteedden de kinderen aan toneelspel en tekenen met pastelkrijt (rond het ridderthema). Voorts verrezen er enkele ravisante kastelen opgetrokken uit blank gelakte blokjes, dan wel kleefzand.
Tussen dit alles door reed een in de Middeleeuwen verdwaalde houten trein.
Een meisje weigerde deze schoolse frivoliteiten resoluut. Ze verzocht om 'gewone sommetjes'. Toen de juf kwam aanslepen met een rekenspel, zei ze geïrriteerd: 'Nee, ik zei toch sommetjes!'
Toen haar wens eindelijk vervuld was ging ze aan de slag.
Om pas te stoppen met rekenen toen het signaal tot opruimen werd gegeven.

Herfstgedicht

smoorverliefd
ik wist niet
dat ik jou in mijn
oog zag smoorverliefd
ik zag dat ik jou zag
smoorverliefd
ik schrok een beetje
met verliefd
ik wist het zeker
smoorverliefd
smoorverliefd
smoorverliefd
smoorverliefd

Record

Af en toe slaat er een kind op hol.
Zo is de hoofdletter 'W' deze week uiterst sierlijk vijfhonderd keer en meer geproduceerd door één en dezelfde kleine jongen.
Vroeger noemde men dit strafwerk.
Nu heeeft hij de 'I' af en smeekt mij om verder 'aan de 'W's ', te mogen.
Er is een schoonschrijfrecord gevestigd.
Wie zwiert er even sierlijk overheen?

Waar zit ons hart?

Meester K. was bezig 'voorkennis' te activeren. In dit geval voorkennis betreffende het menselijk lichaam.
Toen hij vertelde wat de meeste mensen voor waar aannemen, namelijk dat het hart links in de borstkas is geplaatst, greep meisje L. in.
Ze zei toen ze de beurt kreeg:' Dat is echt niet waar. Het hart zit in het midden van de borstkas.'
We zullen navraag doen bij haar vader, de medicus. Hoewel ik eerder dit soort gevalletjes aan de hand gehad heb met meisje L. En meestal had ze gelijk.

Sip

Kwam de juffrouw vandaag op haar allermiesjt thuis aangesjokt.
Werd net het verzameld werk van Gerard Reve door een koeriersdienst afgegeven.
Kwam haar man ook nog aanzetten met een ouwe Apple laptop die hij 'misschien nog aan de praat zou kunnen krijgen'.
Hoefde ze niet te koken omdat haar stagiaire van verleden jaar haar ten afscheid een pittig pannetje arroz con pollo geschonken had.
Soms viel dat hele sippe nog geen twaalf uur vol te houden.

Hondenherrie

Twee ridders in vol plastic ornaat waren op de gang een zwaardgevecht aan het oefenen. Rapunzeltje liet ondertussen hoog op het de toren verbeeldend krukje haar gouden lokken neer om ze als klimtouw te laten dienen voor de boze heks. Wat een gedoe! Het werd de luisterhond, die tussen de toeschouwers zat, plotseling teveel. Uit haar doorgaans beschaafd zwijgende hondenbek schalde plotseling een ronduit verbijsterde blafsolo op. Hoewel het net zo goed applaus geweest kan zijn. Met encore.
Het is nu eenmaal geen vertelhond dus ik heb het haar niet kunnen vragen.

Oor

Op weg naar de gymzaal loop ik flink links en rechts om me heen te mopperen over het al dan niet (meestal niet) vormen van een nette rij.
Onverstoorbaar laat één van de jongens zijn hand in de mijne glijden en begint tegen me aan te praten over belangrijker dingen.
'Juf, kijk jij vaak naar de televisie?'. Ik antwoord voorzichtig bevestigend.
'Ik ook juf, ik kijk altijd naar Sesamstraat'. 'Dat is mooi jongen, daar kun je een hoop van leren!', neuzel ik meteen richting cognitie.
'Ja, maar Willem Wever, dat wil ik nooit meer zien', griezelt hij.
Dit verbaast me. 'Dat is toch ook een mooi leerzaam programma?, informeer ik.
'Ja, maar laatst ging het over Vincent van Gogh. Ken je die? Wist je dat die hele gekke, rare dingen in zijn hoofd voelde?'
Ik kende hem en ik wist het .
'Toen heeft hij ook nog zijn eigen oor eraf gesneden! Daar moet ik heel vaak 's nachts van dromen.'
Rare jongens die redacteuren van kinderprogramma's!

Tekst

klik voor groter
Wij rijden niet op paarden,
wij rijden in auto's.
Wij kijken tv.
Wij wonen boven elkaar.
Wij plassen in wc.
Wij kopen dingen in de winkel.
Wij dopen niet onze pennen in de inkt.
Wij gaan met de lift naar boven en beneden.
Wij hebben een oven.

Lucas

Adressering

klik voor groter
Een onbekend Middeleeuws persoon heeft de kinderen totnogtoe twee brieven gestuurd. Waarschijnlijk via een teletijdmachine is hij/zij in onze tijd beland. Het kost heel wat hoofdbrekens om het kontakt goed te laten verlopen.

Spin

De eerste rekentoets hebben de kinderen, na drie weken school, vandaag voor de kiezen gekregen.
Ze bleken er eigenlijk te sociaal voor. Het wilde er maar niet bij ze in, dat je elkaar niet even mocht bijstaan, als je niet wist hoeveel 7-2 was.
Na de spelregels voor de tigste keer te hebben uitgelegd, hupte de juf spinnijdig voor de klas op en neer.
Wel toepasselijk zo in het begin van de herfst.

Ridderbling

We zijn een 'woordveld' rond het thema 'ridder' aan het maken.
Harnas kan ik volgen, draak ook. Maar wat is toch schildpoets?
Na plichtmatig geïnformeerd te hebben of je schildpoets met een t of een d schrijft, vraag ik naar de betekenis.
Dom...
Schildpoets gebruikten ridders natuurlijk om hun schilden bling bling te maken.

Te wapen

Het thema van ons nieuwe project is 'Ridders'.
De jarige van de dag deelde fruitspiesjes uit.
Satéstokjes waaraan vruchten geregen waren.
De combi lokte uit tot actie.
De kinderen waren al snel aan het oefenen om te zien wie wie het snelst aan zijn leeggegeten stok kon rijgen.
Een serieuze schildknaap grijpt tenslotte elke kans aan om zich te bekwamen.

Gum no gum

Wat maakt gummen zo fascinerend? Er worden flinke verzamelingen van aangelegd. Hiertoe verwisselen ze vaak van eigenaar. Men bouwt er vervolgens complete gummi woonwijken mee. Of tekent er beweeglijke gezichtjes op. Of breekt ze peinzend doormidden en ruikt eraan. Af en toe denkt er een gum-zelf dat hij een propje is en vliegt plotsklaps door de lucht.
Dat daarbij iemands trommelvlies een gummidreun krijgt is echt per ongeluk.
Voorzien van een piepklein kartonnen omslagje, is een gum al gauw een miniatuurolifantje met een vooruitgestoken slurf, leuk voor op je tafel.
Zo'n beest dat juf als het ware toetrompettert: 'lekker boeiend wat jij te melden hebt!
Ze moeten niet te brutaal worden. Want dan verdwijnen ze met zijn allen in een houten doos.
Met deksel, zonder ramen.

Bouwkunde

De spellingsles van hedenmiddag kabbelde zo'n beetje voort. De kinderen zaten invuloefeningen te maken over 'grote bruine dieren in de dierentuin, vier letters: kies uit beer, veer, zeur of deur.' Beer dan maar.
Er liep weer eens een buslading de nieuwbouw bewonderende architectuurstudenten voorbij.
Juf weet zelf niet wat er over haar kwam. Als een koekoek uit een koekoeksklok stak zij haar bebrilde hoofd naar buiten en begon de groep toe te spreken.
'Als jullie later een school bouwen, laat dan de ramen niet naar binnen openklappen. (Ging samen met demonstratie in slow motion van hoe kinderhoofd tegen openklappend raam botst) 'Verzin een zonwering die zon weert maar zuurstof doorlaat.'
'Ah, jongens reacties van een gebruiker!', glom een corduroy-jasje me tegemoet. 'Mogen we even binnenkomen mevrouw? Dan kunnen we het gesprek voortzetten.'
'Dat zal helaas niet gaan', nufte ik, 'ik ben een spellingsles aan het geven.'
Achteraf jammer, de kinderen zouden het leuk gevonden hebben hun ervaringen met het gebouw door te geven aan echte 'bouwmensen'.
Uit de volgende groep architecten kies ik een beschaafde afgezant.

Directeur en wat hij veroorzaakt

De nieuwe directeur kwam zich vandaag aan de kinderen voorstellen. Hij bood ruimschoots gelegenheid tot het stellen van vragen. Zo kwamen we er al rap achter dat zijn dochter een cavia heeft.
Dit vonden we charmant.
Tot we begrepen dat het het diertje een naamgenoot was van één van de meisjes.
Dit bleek onbestaanbaar en leidde toen de directeur weer weg was, tot tranen.
Een directeurscavia die er met je naam vandoor gaat: ongehoord.

Logica

Zijn moeder is misschien twee minuten te laat met ophalen.
'Ik snap het niet', verzucht hij. 'Ze is nooit zo laat. Ik denk dat ze ruzie heeft op haar werk. Met haar baas. En dat ze aan het laatste stukje van de ruzie bezig is.'
'Heeft je moeder veel ruzie op haar werk?', informeer ik semi-professioneel. 'Nee, mijn moeder heeft nooit ruzie. Met niemand, daarom juist.'

Goed of slecht?

Ik sta over zijn tafel gebogen om het rekenwerk te controleren.
'Ik heb van zulk soort haar gedroomd', zegt hij.
'Alleen zat het toen op een wolf.'

Beeldend leren spreken

'Ik wil graag dat jullie een klapper meenemen', zeg ik.
Wat of de juf bedoelt, wil de groep verontrust weten.
'Een ordner', denk ik te verduidelijken.
Het gealarmeerde geroezemoes neemt toe in volume.
'Met binnenin zo'n lekker dik pak van die plastic insteekhoezen met al die gaatjes erin', probeer ik.
Nu valt alles op zijn plaats: het betreft hier een verzoek om een map mee te nemen.

Zonnig berichtje

Onze klas ligt aan de zonkant van het gebouw. Daarom beschikken we over, waarschijnlijk ooit prijzige, modern ogende zonwerende rolgordijnen. Draai aan een knopje en ze zoeven als een strakke , dichte gazen wand, langs de buitenpui van het pand naar believen omhoog of omlaag.
In de hoge stand komt alle zonlicht vrolijk, fel en ongefilterd binnen. In de lage stand verandert de klas in een donkere, bedompte spelonk. Alle open staande ramen worden hermetisch afgesloten. Geen vleugje verse lucht lukt het nog om binnen te dringen.
Omdat we alle achtentwintig toch zo'n beetje blijven ademhalen is ons dagrantsoen zuurstof na een uurtje rekenen wel op.
Kiezen uit pissebed of kakkebed, elke zomerdag opnieuw.
Van ons mag het herfst worden.

Verdriet

Omdat ik vertrouwenspersoon voor de kinderen op mijn school ben, werk ik één dag per week samen met Zowie, mijn 'luisterhond'.
Sommige kinderen hebben er al lang naar uitgekeken; morgen gaat ze voor het eerst een keer mee naar onze nieuwe klas.
Uitgebreid behandel ik daarom het begrip 'hond' met de groep.
Ze weten er zo met zijn allen nog meer van dan ik verwachtte. Binnen de kortste keren heb ik het bord volgeschreven met hondenbegrippen.
Hondenlichaamstaal. Helpende honden. Vleeseters. Prooi. Snuffelhond. Hijgen.
Respect voor de rust die de hond af en toe zoekt in zijn mand.
Na de pauze komt een meisje met een grote ingelijste foto stijf tegen zich aangedrukt de klas weer binnen. Ze gaat voor de klas staan, houdt de foto, waar zijzelf samen met een bruin hondje in haar armen op staat, omhoog en begint te vertellen.
Ze komt niet ver. Na vier woorden is ze aan het snikken. 'Wat is er?', vraag ik. '
'Het is zo moeilijk om te zeggen', komt er dan met moeite uit. 'Hij werd heel erg ziek en toen heeft hij een spuitje gekregen'.
Misschien dat Zowie haar morgen een heel klein beetje kan troosten.

Verhuizing

'Wij gaan binnenkort in Portugal wonen', werd me vandaag door een meisje verteld.
'Wanneer?', vroeg ik, want het is één van mijn taken te verwachten mutaties tijdig te melden.
'Eerst moet mama iets winnen, ik ben dat woord vergeten', probeerde ze te preciseren.
'De staatsloterij?'
'Ja, dat.'
Het klonk zeer beslist, alsof ze haar koffertje al gepakt klaar had staan.

Terreinverlies

Partner H kwam terug van vakantie en stortte zich al voor ik de vuile was had weggewerkt op het toetsenbord. (Ja, ja, ik weet het, hij vindt dat ik een krankzinnige voorliefde voor het doen van de was heb en er deugt niets aan de rolverdeling in Huize Juf))
Evenzogoed hawkt hij sinds onze thuiskomst mijn met 10% onderwijskorting gekochte Apple compleet.
Gisterenavond viel ik uitgeput in slaap, voor hij uitgeknutseld was.
Menig filmpje over onze reis, circuleert nu op het net. Hier een paar linkjes en dan moet het verder afgelopen wezen. Zie branding en waterski.
Vanaf morgen is alles hier weer bij het oude.

Eenzaam

Hij heeft zijn lievelingsdraak mee naar school geschleppt.
In de kring wil hij er graag wat over vertellen.
Dus gaat hij, met de buitenmodel knuffel onder zijn arm, op zijn stoeltje staan en begint aan een opvallend helder geformuleerd verhaal.
Eerst de zakelijke aspekten: 'Hij was van de Ikea en hij kostte tien euro. Ik had veel geluk, want hij was net in de aanbieding toen ik er was. Toen kostte hij mij nog maar zeven euro en een paar centen.'
Daarna wat het beest hem gebracht heeft: 'Sinds ik hem heb, ben ik niet meer eenzaam. Hij slaapt altijd bij me in bed.'
Uitstekend besteed zakgeld.

Vondst

Omdat één van de kinderen aan kwam zetten met een foto van een moment waarop hij stralend een enorme slang torstte, las ik, ook voor mijn eigen verwerking van dit beeld, een slangensprookje voor.
Korte inhoud:
Kind is zeer bevriend met slang en deelt daarom dagelijks een schoteltje melk met brokken met de koudbloedige goedzak.
De slang is zo welgemanierd dat hij alleen van de melk slobbert en de brokken aan het kind laat.
Moeder ziet hen, denkt als zoveel moeders de situatie te overzien, grijpt een eind hout en slaat de slang de schedel in.
Het kind begint akuut te kwijnen en sterft binnen de kortste keren ook.
'Waarom denken jullie dat dat kind dood ging?', vroeg ik.
'Omdat door de klap op zijn hoofd per ongeluk wat gif uit de tanden van de slang spoot', was een antwoord.
'Dat gif kwam in de melk en het kind dronk het ongemerkt op'.
Mooi gevonden.

Schakelen

De klas ligt er, na dagen als een kip zonder kop meubeltjes verschoven en kasten uitgeruimd te hebben, pront bij.
Slechts één Curver-wanhoopsbox, staat, vol met niet te filen of te filmen restmaterialen, in de vensterbank te wachten op mijn strenge hand.
'Doe' ik van de week wel even.
Ik sta nog lichtjes in vakantiestand.

Vakantie

Juf Aukje gaat morgen op vakantie.
Of zoals een jongen donderdag op het veldje zei:
"Ik zal blij zijn als de sabbath begint".
Ik denk dat hij een sabbatical bedoelde, maar ik vond het evengoed erg mooi geformuleerd.
Prettige sabbath allemaal.

Vissen vangen

Vrede

Nadat ik met mijn groep besproken had dat ik op vredesmissie wilde naar groep 6a bood meisje F. spontaan aan: "mee te gaan om je bij te staan".
Jongetje J.W. ging ook mee.
Samen zaten we even later in de kring en bespraken we de vijandelijkheden over en weer van de afgelopen weken.
Mijn groep zat ondertussen beneden te ploeteren aan een stapel post waarop ontboezemingen als: "Wij willen vrede, maar wij weten niet hoe."
En aan tekeningen waarop niet de helse strijd rond de hut van gisteren, maar een paradijselijk samenspelen in de toekomst werden afgebeeld.
Wat juf J. en ik nooit hadden durven verwachten gebeurde.
Toen ik in de naar buiten openslaande deuren van de gymzaal naar de les van meester D. zat te kijken kreeg ik een papiertje in mijn handen gedrukt dat ik hierboven afbeeld.
Lang leve groep 6a!


Die kinderen komen er wel.

Oorlog

Als we bij het veldje komen, staat er een droomhut waar we zo in kunnen trekken.
De onderkant gemaakt van bakstenen, de bovenkant en het dak van houten schotten. In een charmante veranda is voorzien.
"Mijn" kinderen storten zich op de hut en beginnen te spelen.
Tot de architecten van het optrekje ten tonele verschijnen.
Wij zijn een groep 4 en zij zijn een groep 6. Onmiddellijk eruit dus met die kleintjes!
Bovendien hebben zij de hut gebouwd en dus de oudste rechten. (G8)
Ik moet nu heel erg mijn best doen me volwassen te blijven gedragen en niet ook alleen in "zij" en "wij" te gaan denken.
Na veel gekrakeel en het uitbreken van openlijke vijandigheden, maan ik beide groepen aan mijn voeten te gaan zitten (psychologisch voordeel) en de hut dan maar af te breken en in twee kleinere versies te herbouwen (de Salomonstruc).
"Let jij maar eens op hoe ik dit varkentje was", snoef ik tegen de juf van groep zes.
Even lijkt het te lukken de gemoederen tot bedaren te brengen. Dan gaat de woordenwisseling met hernieuwde kracht door.
"Ok", zeg ik, "dan verdelen we de tijd, jullie vijf minuten en wij vijf minuten".
Tijdens onze vijf minuten worden er enorme flessen water door de kieren in het dak gegoten en scheppen zand op onze hoofden naar binnen gekiept.
Mijn kinderen barsten los in een geween en geweeklaag.
Nu is het afgelopen.
Groep zes verliest alle rechten.
Morrend vertrekken ze met hun juf naar school.
Misschien lukt het me om morgen in hun klas op bezoek te gaan.
En de situatie te evalueren.
Als ik ik tenminste iemand vind om de mijne even over te nemen.
Indien niet, dan kan ik na de vakantie misschien het beste een tijdje over mijn schouder blijven kijken.

Sterk merk

Poep

Zusje

Huis

Meisje M. gaat verhuizen naar Ijburg.
Binnenkort raken we haar kwijt aan de W.school.
Jammer, want ze zat net zo lekker te dichten.
Ik scan er nog een paar.

Gevoelloze roof

Laat ik nou altijd gedacht hebben dat de gemiddelde Amsterdamse boef een gouden hart in zijn donder had!
Totnogtoe blijkt het tegendeel.
Ons zilveren koffertje met daarin de hondenknuffel en het schrift waarin de belevenissen van het beest rijkelijk geïllustreerd werden beschreven, is gestolen.
Geroofd kan ik beter schrijven.
Gewoon meegenomen toen het heel even naast een auto stond.
Maar, op de houten binnenkant van het deksel, heb ik eigenhandig in juffenhandschrift ons adres geschreven.
Dus er is nog hoop dat onze kleine vriend discreet wordt terugbezorgd.
Misschien, als de boef vanavond tussen zijn van de week geroofde schatten zit.
En eindelijk eens rustig in ons schrift leest...
Of kijkt naar onze foto's en tekeningen...
Of als de boef de knuffel aan de opperboef van zijn bende moet overhandigen en streng zal worden toegesproken over de overtreding van de ook door het gilde der criminelen aanvaarde en ondertekende rechten van het kind.
Misschien dat dan alsnog een traan zal wellen in een zo vaak onverschillig gebleven oog.
En dat wij onze mascotte binnenkort weer in de armen zullen kunnen sluiten.

Dierenprint

Vandaag zei ik in het voorbijlopen drie kleuters gedag. Hierbij fladderden mijn zwart/witte broekspijpen uitbundig.
Terwijl ik de trap opliep hoorde ik één van de kereltjes oprecht beweren: "Zagen jullie wat een mooie juf dat was?"
Verheugd over de goede smaak van groep 1/2, hield ik mijn pas in.
Om te horen waarom ik zo mooi gevonden werd: "Haar benen lijken op een zebra!"

Ouderwets

Bij het eerste bezoek aan menig door mij bezocht schrijfclubje werd ik gesommeerd mijn favoriete kinderboekentitel te noemen.
Voor mij was dat, op grote afstand, Daan Zonderlands trilogie over Jeroen, de drager van de Zilveren Sleutel.
Nog jaarlijks herlees ik Jeroen en soms zelfs een paar andere titels stammend uit Zaandonderland.
Het taalgebruik zou archaïsch zijn. De vergelijking met vlot geschreven jeugdboeken van nu zou in het nadeel van figuren als Kees de kankeraar ("Ik wil spinazie met een zacht gekookt eitje en voor toe, alleen aardbeien met slagroom, is dat soms teveel gevraagd? Is er dan niemand die respekt heeft voor een oude schildpad?") en Isidoor de ezel ("dus voor die hoed eulalia, of desgewenst hoera, hoera") uitvallen.
Vandaag ging ik lunchen bij meisje M. en wat toonde ze mij stralend?
"Een leuk boek juf! Ik heb het bijna uit."
Jeroen.
Leve het archaïsch taalgebruik.
Viva Zaandonderland.

Ja, nu snappen wij het wel...

Sportdag

Tijdens de sportdag kwamen er verschillende kinderen langs, die zich in mijn armen stortten omdat ze "wilden knuffelen".
Hoe ze dat bij dit plakkerige weer in hun hoofd halen is mij een raadsel.
Ik ben sowieso al niet zo Amerikaans aangelegd, een bearhug is aan mij over het algemeen maar matig besteed.
Eén meisje verklapte zonder dat ze het merkte één mogelijke oplossing.
Ze sloeg eerst stevig haar armen om mijn middel en probeerde toen de geconstateerde juffen-breedtemaat in de lucht vlak voor zich te reconstrueren.
En dat vond ik wel weer aardig.
Zo'n les schatten en meten met toevallig voorhanden zijnd materiaal dat het kinds interesse heeft.

Vluchten

Toen we gingen uitwaaien op het veldje bleek er een tropische verrassing op ons te wachten.
De stratenmakers hadden een hoop stenen langs de kant van de weg gelegd waar wij een lekker koel huis van konden bouwen.
Mooier dan de mooiste blokkendoos.
Morgen gaan we kijken of de andere buiten spelende kinderen ons bouwwerk hebben laten staan.
Kunnen we weer even ademhalen.
In de klas lukt dat bijna niet meer.
Daarom gingen we later op de dag onder de brandspuit.
Ben ik een juf?
Of beheerder van Jeugdland en een waterpretpark annex picknickplek?
Kan me niet schelen.
Als we maar naar buiten kunnen.

De bal is rond

We hebben buitengym en ik moet de les geven. Schopbal.
"Dat is hetzelfde spel als slagbal, maar nu moet je de bal zo ver mogelijk met je voet wegtrappen", zegt de juf waarvan ik het fluitje overneem.
"Niks aan."
Dan kent ze mijn onbegrip voor de bal in al zijn verschijningsvormen toch onvoldoende.
Maar gelijk heer Olivier B. Bommel heb ik altijd voldoende balbekwame jonge vrienden om mij heen om in dit soort gevallen snel een waterdichte list te verzinnen.
M. staat al snel elegant en doortastend het spel te regelen.
Dat kind heeft je reinste leiderscapaciteiten, geen homerun ontgaat haar en ze houdt accuraat de punten bij, op de envelop waarin mijn salarisstrook stak.
Precies zoals ik het meester D., de gymmeester al zo vaak heb zien doen.
Waarom kan zij dat nou wel onthouden en ik niet?
Er zit vast een gat in mijn hersens bij het compartimentje dat over de balspelen gaat.

Attractie

Plotseling voelden we ons als Madurodam, of als een bollenveld in volle bloei.
Een busje waar aan alle kanten Japanse toeristen uitpuilden, kwam aangescheurd en hield pal voor onze neus stil. Er werd druk naar ons gebaard en in het Japans werden we opgeroepen allerlei passende poses aan te nemen.
Dit nu, was de kinderen wel toevertrouwd.
Zij zwaaiden, staken glimlachend de hoofdjes tesaam, maakten V-tekens en dreigden toen over te gaan op de ietwat minder aandoenlijke kinder-gebarentaal.
Gelukkig reden ze toen snel door.
Zodat de naam van het fiere Hollandse basisonderwijs in het Verre Oosten niet voor altijd door ons besmeurd zal worden.