Koninginnedag

Het project waar we na de meivakantie aan zullen beginnen heet Kamperen.
Het piepkleine picknickmandje dat door een ongeveer achtjarig meisje werd aangeboden voor drie euro, was dus meteen voor mij.
Hierboven één van de vier servetjes.
Kleed, theepot, melkkan en suikerpot, vier kop en schotels, alles puntgaaf en in de originele HEMA-verpakking.
Ik begrijp niets van dat kind. Bij mij in het kleine kamertje staan twee over-sized manden te wachten tot ze een keer uitgelaten zullen worden. Met dat kleintje er tijdelijk naast, lijkt het net alsof ze gejongd hebben.

Dement?

Elke werkdag stop ik een plastic tasje dat boordevol gezond voedsel zit, in de koelkast vlakbij mijn klas.
Dit is vragen om moeilijkheden.
Zo vroeg ik me vanmorgen in de keuken vertwijfeld af waar al mijn Tupperwarebakjes gebleven waren. Eerder deze week miste ik de beste hondenriem, werd ik dement?
Toen ik de koelkast uitmestte omdat ik twee weken vakantie heb, viel alles op zijn plek.
Naast een hele enge komkommer, een keiharde boterham en twee bakjes volkorenmacaroni lag de rode hondenriem.
Zielsgelukkig begon ik aan de herinrichting van de schoolhal. Nu dat boek nog terugvinden dat ik van een collega heb geleend.
Ik zal het toch niet in de wasmachine gestopt hebben?

Nogmaals Jan

'Vandaag ligt er een nieuw eitje als ik thuiskom', zegt het baasje.
'Zag hij er eierachtig uit?', vraag ik. 'Had hij een bolle buik?'
Een verbaasde blik is mijn deel.
'Nee, er zat een soort bobbel in zijn rug en dat heeft hij altijd voor er een ei komt.'
Toch eens vragen aan een ornitholoog.

Geplette frambozen

Vandaag probeerde een kind een zakje zojuist uit zijn rugzak geviste vermalen frambozen te verorberen.
Als een snoek dook ik bovenop het met fruit ingesmeerde tafeltje, greep het zakje en mikte het in de vuilnisbak.
'Ik kan het niet aanzien', mompelde ik.
Het ventje sprong dapper op, plaatste de handen in de zij en mompelde op zijn beurt: 'wat doet ze nou?'
Uitleg en verontschuldigingen waren op zijn plaats.
Op de gang hadden we een 'goed gesprek'.
Grootmoedig bood ik hem mijn eigen gave frambozen aan ter compensatie.
Maar die hadden tegen de gerookte kip en de macaroni aan gelegen in een Tupperware-bakje.
'Dank je, ik lust geen frambozen uit een salade', sprak hij beleefd maar kieskeurig.
'Ik neem wel alvast een half boterhammetje van voor tussen de middag'.
En zo geschiedde.

Blubberverhaal

Ik heb er al een keer eerder over geschreven.
Een mevrouw op AT5 inspireerde me opnieuw tot een lesje.
Onze eigen schoolstoep is gemaakt van natuurstenen die bezaaid zijn met gave fossielen.
150.000.000 jaar oud.
Dat geeft te denken over de eeuwigheidswaarde van de CITO-toets.
"Hoe krijgen ze die beesten er eigenlijk zo goed in?', vroeg een jongen.
Dus ik begon een heel verhaal over de zee en de blubber en graten en de zwaartekracht, maar hij luisterde al niet meer.
Dat verhaal had duidelijker gekund.

Grens

Laatst beloofde ik een foto van de luisterhond, in functie.
De juffen heb ik weggeretoucheerd, er zijn grenzen aan wat een mens op het internet kan zetten.

Naïef

We behandelen het verschijnsel plattegrond.
-Als je van Peter's huis naar het winkelcentrum fietst, wat is dan de snelste weg? Als Peter 2 km van Anneke vandaan woont, hoe ver is het zwembad dan van Jan's huis?-
Saai!
Ik stel voor dat enkele kinderen een eigen plattegrond van de benedenverdieping van de school gaan tekenen.
De gelukkigen pakken potlood en papier en trekken zich beschaafd en werklustig terug op de gang.
Even later komen een paar meisjes met grote schrikogen vertellen dat de jongens vliegtuigjes van de materialen aan het vouwen zijn.
En er ook nog eens heel wild mee gooien.
Gelukkig bestaat het weekend.

Business-plan

Wilde ik vandaag een viedeootje in de machine stoppen. Zuiver educatief beeldmateriaal over de Chinese nachtegaal.
Bleek de invoergleuf verstopt.
Niks nachtegaal.
Een behulpzaam kind liet zijn minihandje in de donkere spleet naar binnen glijden en harkte een rubberen spin van zeven centimeter doorsnee naar buiten.
Ik ga een zaak beginnen in electronica die volslagen kinderproof is. Alle scholen zullen bij mij komen afnemen.
Loop ik alsnog binnen.

Overwinning

Als ik met de rekenles wil beginnen, heb ik buiten de concurrentie van een dikke spin gerekend.
Het lukt mij niet om de aandacht gevangen te houden, deze spin heeft een ijzersterke troef.
Hij bezit slechts zeven pootjes. Zoals elke kenner weet is dit er een te weinig.
Ik moet het dier zijn five minutes of fame gunnen.
'Wie weet waar dat achtste pootje gebleven zou kunnen zijn?', vraag ik zoetsappig.
De klas gaat er eens goed voor zitten.
Hij zou onder een auto gekomen kunnen zijn? 's Nachts bekneld hebben kunnen zitten tussen de plafondplaten en zich los hebben moeten wrikken?
Iemand heeft de poot er moedwillig afgeknakt?
Hij heeft de achtste poot onder zijn eigen lichaam opgevouwen en zit erop?
Is hij misschien invalide geboren?
Enthousiast ga ik in de fantasieën mee.
'Jullie mogen er straks naar hartelust over schrijven', beloof ik vals. 'Als het maar zonder spelfouten is.'
Tevreden zetten we ons aan het rekenen.
Nooit meer wat over dat beest gehoord.

Hoeveel treden?

Geen speld tussen te krijgen...

Vergeetachtig?

Ik nam vandaag een meisje mee de klas uit, om haar rustig een toets af te kunnen nemen.
"Ik dacht al, wat duurt dat lang', zei ze. "Loes had me verteld dat ik een toets achterliep, wij dachten dat je het wel weer vergeten zou."
Zij kennen mij, maar hen onderschat ik nog steeds.

PvdA

Die Plasterk leek me wel een leuke originele minister. Daar kom ik gezwind op terug.
Werkdruk onderwijzers verlichten door ze in de vakanties te laten werken?
Hoe?
Oudergesprekjes in juli/augustus?
Paaseieren verstoppen in de herfstvakantie?
Aan de borreltafel zullen zijn plannen het ongetwijfeld zeer goed doen.
Mijn stem zijn ze kwijt.
Mijn goede vader zou verbaasd geweest zijn.

dienstmededeling

jufaukje is even offline.
iets met 'r geliefde Applecomputer.
hij doet 't niet meer.
ach en wee...

Hapjes

Vlak voor het paasontbijt worden me de twee meest recente eieren van Jan getoond.
Ze passen samen comfortabel in de inmiddels bekende eierdop.
'Hij kan er twaalf per jaar leggen!', zegt P.;(dat u vast weet dat dit niet het laatste Janverhaal zal worden).
'Dat ene eitje is al een omeletje, van dat andere zou je nog een spiegeleitje kunnen bakken.'
Ik zie het onmiddellijk voor me: aan de familiepaasbrunch gezeten, laat ik een miniem spiegelei op een piepklein boterhammetje glijden. De rest van het gezelschap moet het doen met een gewoon kwartelei.
'Doe je weer aan de lijn kind?', vraagt deze of gene.
'Welnee', zeg ik dan, 'ik eet een ei van Jan' en ik snij vijf hapjes los rond de dooier.

Masker

Omdat hij alles wat hij doet heel precies doet, doet hij erg lang over het inkleuren van een paashaasmasker. Als ik zeg dat we gaan stoppen raakt hij in paniek.
'Ik heb het nog niet af juf!'
'Dat geeft niet, neem maar mee naar huis, dan maak je het gewoon daar af', antwoord ik.
Nog steeds paniek.
'Thuis heb ik die kleur bruin niet'.
'Weet je wat', smijt ik royaal met schooleigendommen; 'leen dat bruine potlood maar een paar dagen'.
Paniek.
'Wat is er nou?'
'Dat kuiken moet met geel'.
'Neem dat gele potlood dan ook maar mee'.
Eindelijk een lachje.

Nederig

Hierbij geef ik toe dat de jongen die zich op 2 april afvroeg waarom Chinezen zoveel aan karate doen, een soort van punt had.

Matglas

Even verlies ik de drie meisjes die de gang gaan opruimen uit het oog.
Als ik ga kijken of ze al een beetje opschieten, tref ik een frisse bende aan.
De vloer is vakkundig met handzeep ingezeept. Dat moet ze heel wat heen en weer lopen gekost hebben, want uit voorzorg ligt er geen losse zeep bij de wasbakjes.
Vrolijk zijn de dames baantje aan het glijden over de spekgladde vloer.
Eén van hen heeft, om haar trui niet onnodig te besmeuren, besloten in haar onderhemmetje te gaan zwieren.
Het is tien voor drie, noodgevalletje. Ik moet ingrijpen of straks liggen hier twintig ouders kreunend op hun rug.
Als de gang weer zeepvrij is, zie ik ineens dat je dat van de glazen deuren niet kunt zeggen.
Omdat er nog nooit een mens is uitgegleden over een glazen deur, besluit ik dit voorlopig te negeren.
Met uw welnemen.

Karate

Wij hebben het al weken over het vredelievende Boeddhisme.
Op de schriftelijk te beantwoorden vraag: wat wil je nog meer weten, antwoordt deze jongen: waarom doen de meeste chinezen aan karate?
Niet al mijn lessen komen even goed over, maar dat wist ik al.

Zielig

De achterkant is ook best zielig....

Mededeling

Als de kinderen mijn aandacht dringend van node hebben, dienen ze hun 'rode bordje' duidelijk zichtbaar op hun tafel te zetten. Alleen absolute noodgevallen gaan voor. Er is in de groep de laatste tijd sprake van opmerkelijk veel noodgevallen. De een heeft geen potlood, de ander wil een pleister. Ook moet men dringend naar het toilet en of ik dat officieel goed wil keuren graag.
Sommigen houden het bij het schrijven van droeve mededelingen op het lokbord.
Zoals deze: mijn nietmachine is kapot.

klikkerdiklak

Liefde

Vandaag werd alweer het derde voorjaarsei van Jan de valkparkiet naar binnen gedragen. Dit keer in een houten eierdopje, verzonken in watten, met plastic cellofaan eroverheen.
De baas wilde het, ondanks recente eierrampspoed, opnieuw vanuit de hand tonen.
'Maakt niet uit juf, het is al lang gekrakt', stelde hij mij gerust.
Dat zoveel liefde zo vernietigend uitpakt.

Mop

Toen ik laatst chagrijnig voor de klas stond, verzocht ik nederig mij een reddingsboei toe te werpen. "Wie kent er nog een goeie mop?", vroeg ik.
Daar draaide L. zijn hand niet voor om. Smakelijk stak hij van wal over een kabouter die aan zijn neus wilde laten trekken. Door verwarring over de exacte afmetingen van de dwerg (begrijpelijk, ze worden schaars), werd het wezen niet bij de neus, maar bij een lager gelegen lichaamsdeel genomen.
Ik kende hem al. Toch lag ik in een juffendeuk.
Bij moppen gaat het nou eens niet om de inhoud.

Idealen

Het regent de laatste tijd parkeerbonnen onder het correct parkerend personeel van de school.
Vandaag gingen de muziekleraar en de juf gezellig samen verhaal halen bij de deelraad.
Bezwaar aantekenen lukt namelijk niet op de gewone manier. De bekeurende persoon stottert gewoon op de bon dat hij/zij/het geen geldig parkeerbewijs heeft aangetroffen. De code op de kaart correspondeert namelijk niet met het kenteken van de betreffende auto, maar met het bedrijf, met de school dus.
Dit gaat bekeurdertje boven de pet. Wel mooi 50 euro de bon en sommigen van ons hebben er al drie (3) voor de kiezen!
Als er nog invloedrijke in de gemeentelijke politiek geïnfiltreerde ouders zijn, mogen ze zich nu melden. Kom maar op met die kruiwagens!
Het onderwijs aan uw kleine knul of meid is in het geding. Voor niets gaat de zon op en we willen wel iets overhouden, aan zo'n dagje lesgeven.
Zo idealistisch zijn we nou ook weer niet.
Hoewel de mogelijkheid te gaan fietsen serieus in overweging wordt genomen.

Kras

Voor we naar gym gaan, houd ik een opvoedend praatje. Over hoe belangrijk het is, niet aan geparkeerde auto's te zitten bijvoorbeeld. 'Zelf heb ik', vertel ik, 'ooit een lange kras aangetroffen op mijn net nieuwe auto en toen was ik niet blij. Weet je wat? Ik zal die kras straks, als we er toch langslopen laten zien.'
Verheugd veert de klas op; een kras op een juffenauto overtreft als je zeven bent menig wereldbericht.
Als we, om de beurt aan de ruim één meter lange, golvende, met een scherp voorwerp aangebrachte, twee panelen beslaande streep staan te voelen, heeft een kind een uitgesproken mening.
'Wat is ie mooi, juf! Het lijkt wel of hij in de fabriek gemaakt is.'
En inderdaad volgt de belijning de carosserie bijna sierlijk.

Autoriteit

Eén van de kinderen sleept 's ochtends trots een boodschappentas vol op de buitenschoolse techniekcursus bij elkaar geknutselde spullen naar binnen. Die middag is er een afsluiting/tentoonstelling voor de ouders gepland.
'Zet maar in de keuken, daar loopt niemand ertegen aan', zeg ik.
Na een uur, als iemand een slokje water gaat drinken, gaat er een door merg en been gaand alarm af.
Ik begin niet meteen met ontruimen, omdat ik gewend ben vantevoren te horen wanneer er brandalarm is.
Een autoriteitscomplex dat ooit kamervragen waardig kan zijn.
Net als ik besluit het signaal toch maar op eigen kracht als aanzet tot onmiddellijke ontruiming te interpreteren, stuift de eigenaar van de tas naar de keuken.
'Ik weet wat dat is, ik weet wat dat is!', juicht hij.
Zijn zelf gemaakte boevenalarm blijkt het te doen. En hoe.

Foto van Jan

KLIK
Jan blijkt geen gras- maar een valkparkiet te zijn!

Vingertje

Vandaag, in de tempel op de Zeedijk, vielen alle kinderen spontaan op hun knietjes voor het altaar en begonnen vol overgave te bidden.
Op de Nieuwmarkt aten we even daarna een koek van de Chinese bakker. Eén van de jongens voerde de duiven. Hij lette erop dat alle duiven aan de beurt kwamen. De rest joeg de groep vogels op. Degene die de duiven voerde, bewandelde het boeddhistische pad.

Jan, de meisjesparkiet

Vanochtend werd me een rijk met plastic edelstenen beplakt kitschkistje onder de neus geduwd. Erin lag een vers gelegd eitje, van Jan de parkiet.
Jan, de meisjesparkiet met de mannennaam.
Of hij 'er een rondje in de kring mee mocht lopen', vroeg het baasje, dat het eitje teder in witte en lichtblauwe watten verpakt had.
'Nou, zou je dat wel doen?', antwoordde ik. 'Hou het goed vast, anders breekt het.'
'Het vorige ei heb ik per ongeluk doormidden geknepen, maar deze keer doe ik voorzichtig', was het antwoord. Prompt hield hij het ei zo losjes vast, dat het viel.
Hij raapte het weer zo'n beetje bij elkaar en blijmoedig bezag hij het parkietenstruif dat via zijn handen op het linoleum droop
Sommige jongens zijn onverwoestbaar..

Fristi

Van de schoolfotograaf moesten we 'Fristi" roepen. Het mocht eventueel ook 'spaghetti' zijn. Of : 'spinazie'.
Ik zal evengoed wel weer zeer zwaarmoedig overkomen op de klassenfoto.
Op de teamfoto heb ik dit weten te voorkomen door de luisterhond op schoot te nemen.
Maar tederheid ten aanzien van een hond toont weer tot in lengte van dagen excentriek.
Zo is er altijd wat.
Alles is ijdelheid.

Hekking

Deed ik vandaag, geïnspireerd door de herhalingen op televisie, een niet onverdienstelijke imitatie van wethouder Hekking, die zich voor de burgemeester dringt.
Werd ik er koel op gewezen dat het niet leuk is als je jezelf op de voorgrond plaatst.
Ik word oud.

Gum

Door de jaren heen, woeden er gummenoorlogen in mijn vierde groepen.
Ik kan daar inkomen. Een gum is lekker kneedbaar en ruikt goed. Allicht dat je er als kind een paar wilt hebben en geen genoegen kunt nemen met alleen dat ene zielige schoolgummetje.
Nu heb ik een trendbreker ontdekt. Toen ik een jongen vroeg een fout uit te gummen stak hij een vinger in zijn mond.
'Hij gumt altijd met spuug, juf', zeiden de kinderen in zijn groepje.
Wat zou ik toch nog meer allemaal niet weten?

Chinees eten

Omdat ons nieuwe project over China gaat, ben ik blij verrast te ontdekken dat één van de jongens een Chinese opa heeft. Als het even kan, moet ik zien die opa mét al zijn authentieke kennis, gezwind de klas binnen te lokken.
De jongen in kwestie heeft daar wel oren naar.
Hij vertelt me het een en ander en komt flink op stoom.
Wist ik bijvoorbeeld, dat de vader en moeder van opa uit China zelf kwamen en dat opa hier geboren is? En dat het toeval wilde, dat opa nou net precies zijn eigen oma tegenkwam, dat die twee verliefd werden en dat toen zijn moeder 'kwam'?
Ik sta paf. Maar zakelijk als ik ben, informeer ik in één adem door naar opa's eetgewoontes. Opa eet zeker altijd Chinees eten en misschien zou kleinzoon willen vragen of hij in de klas kookles zou willen geven?
Tuurlijk geen enkel punt, opa kookt altijd als hij bij hem gaat logeren: patat en frikandellen.
Maar dat is geen Chinees, zeg ik, hard maar vastberaden.
"Wel waar, hij maakt het altijd', is het even standvastige antwoord.

Huiswerkwens

'Juf, mag ik huiswerk voor rekenen?'
'Hoezo dat ineens, jongen?'
'Nou, ik wil het graag snappen.'
Tot voor kort sprak hij onder rekenen slechts over zijn parkiet.
Moge zijn kindskinderen koekjes eten.

Wolvin

Deze juf zat vandaag tot zes uur 's avonds een beetje te prutsen in haar klas. Na een vakantie, hoe kort ook, moet alles weer even door haar handen gaan. Ze heeft dan namelijk geen idee meer waar wat ook weer lag en waar alles ook alweer om draaide.
Toen een even ijverig collegaatje om vijf uur, het gevreesde uur van de energiedip, een handje paranoten aanreikte, begon ze, vanonder de klep van haar colbertzak, verheugd te knabbelen.
Plotseling stootte ze een kreet uit! Haar stem leek op die van de wolf in de Wolf en de Zeven Geitjes. Een stompje krijt had zich, vermomd als paranoot, tussen haar malende kaken gedrongen.
Juf wist meteen weer waar ze werkte: op een school.

Blikvernauwing

Toen ik mezelf erop betrapte dat ik in de kroeg over de voor- en nadelen van de inzet van Montessori-materialen bij de rekenles zat te praten, wist ik het zeker.
Kokerzicht.
In mijn voordeel spreekt dat ik alcoholvrij bier dronk.
Op een bepaalde manier...

Vieze virusjes

Had ik mezelf net gefeliciteerd met mijn ijzersterk gestel.
Was ik overtuigd dat ik na al mijn dienstjaren onder de mensen, geen virusje meer op zou pikken.
En zie het resultaat: een dag thuis op de bank en ik taal zelfs niet naar koffie.
Een veeg teken.

Klok

Toen ik vandaag probeerde te begrijpen waarom een meisje de 'halve uren' op voorgedrukte klokken steevast verkeerd las, daagde het me ineens.
Zij vatte het bevel: 'zoek de kleine wijzer', op als 'zoek het kleinst mogelijke stukje wijzer dat je vinden kunt'.
En dat was voor haar het stukje aan het uiteindje van het kleine wijzertje, maar dan voorbij het midden van de klok, de verkeerde kant op.
Zo lees je half zes als half twaalf, als u begrijpt wat ik bedoel.
Een interessante fout.

Kattig

Toen we vanochtend de voordeur uitstapten, sprong Luisterhond onmiddellijk met alle vier de poten tegelijk een meter zijwaarts. De maffiose, zwart-witte kater van de buren werd door haar nog net ontweken.
Mijzelf zou een dergelijk overwicht, in mijn contacten met ouders, kinderen, collegaatjes en boven mij geplaatsten af en toe ook wel lijken.
De dood bleek meeverhuisd naar Isfahaan. Toen we bij school geparkeerd hadden, sprong hond per ongeluk uit de auto, in de nek van een zwart-wit yuppen exemplaar van hetzelfde onderwereldpostuur.
Het mormel boorde de klauwen diep in de natte hondenneus. Nog minstens een uur was mijn dier totaal van slag en niet in staat tot het verrichten van luistertaken.
Tussen de middag maakte ze dit goed, door gedwee mee te doen aan een fotoshoot met juf F. en mij.
Een p.r. foto voor de vertrouwenspersonen.
Misschien binnenkort op dit weblog.

Afdruk

Dit vrolijk makende stempeltje is vanmiddag gemaakt door één van de meisjes.
Al had ik het bij gebrek aan ander papier in mijn paspoort moeten afdrukken: ik was niet naar huis gegaan zonder.

Attent

Laatst brak mijn juffenstoel doormidden. Een attente scholiere legde dit reclamefotootje op mijn tafeltje. Bedankt! Maar ik had al een bestelling lopen.

Afdaling

Met de nieuwe juf K. aan kop en mijzelf in de achterhoede, marcheren we met de groep van gymzaal terug naar schoolgebouw.
Ik roep als oude rot luidkeels de aanwijzingen.
'Rechts. Links. Ho, er blijft er een achter.' Als we de laatste oversteek maken, ga ik er blind van uit dat zij wel weet dat we inmiddels bij ons eigen blok zijn aanbeland. Ik roep: 'rechtuit nu!'.Ik zie namelijk maar een rechtuit: via de laatst overgebleven stoep. Zij vat het bericht anders op en begint aan de afdaling een garage in.
Meisje J. jubelt: ' hier staat onze auto ook!' Het uiteenvallen van onze groep wordt ons bespaard.
Gelukkig sluiten de deuren zich niet net nu automatisch.

Zelfcorrectie

Vandaag schreven de kinderen zelf een tekst. Ik vroeg ze strepen te zetten onder de woorden waarvan ze het gevoel hadden dat er iets 'mis' mee was. Dit leverde veel goed onderstreepte fout-spellingen op. Mooie halfgoede antwoorden.

Ongekuiste juffentaal

Volgens één van de moeders heeft haar dochter me op een dag horen mompelen: 'Ik pak dit helemaal verkeerd aan, ik loop me op te fokken. Ik kan beter iets anders verzinnen.'
Daar zou je op een school met een op bastaardvloeken doorspit woordenboek niet mee aan hoeven komen: een juffrouw die zulke taal uitslaat. Gelukkig woon ik in de Randstad.

Munt

Een hand op mijn arm: 'juf, gaat u wel eens naar de Efteling?'
'Nou, nee jongen, eigenlijk nooit.'
'Het is daar leuk hoor! Ze hebben een ezel en daar komt geld uit. Kijk maar!'
Vlak voor mijn ogen zwaait hij een fikse munt heen en weer. Hoe vindt zo'n valse schijf zo soepel zijn weg door een sprookjesezel...

WW

Vroeger zou geen juffenhaar gepiekerd hebben over het aangaan van enige vorm van sociaal contact met een 'moeder'.
Het sporten met de door de school gesponsorde lidmaatschapskaart van de fitness-club heeft hier verandering in gebracht. Met ouders zweten op naast elkaar geplaatste aan de grond genagelde fietsjes verbroedert. Wij hamsters, die op een lopende band gelijke tred proberen te houden, beginnen allicht een lichaams-georiënteerd gesprek.
Zo komt het dat ik morgen mijn eerste afspraakje ooit met een ouder heb.
Wij gaan mekaar zien; bij de WeegWorstjes.

Besjes

Alle rapporten zijn weer geschreven.
Ik ervaar de resultaten van de kinderen voor een deel ook altijd als mijn eigen resultaten als juf. Een confrontatie.
Bovendien stel ik me de kinderen steevast als mummelende besjes in een verre toekomst voor. Of ze nou 'goede' of 'slechte' leerlingen waren, ik wil dat ze het rapport dan nog steeds in hun bezit hebben. Er af en toe met weemoed in bladeren.
Dus die lat ligt hoog.

Lijm

Goed nieuws voor alle ouders die een diepe wrok jegens juf koesteren i.v.m. lijmvlekken in net nieuwe kinderkleren.
Hedenmiddag lukte het haar, met de zo karakteristieke bibberhanden, nieuwe lijm in in rotten van vier wachtende flesjes te schenken. Opgelucht haalde zij adem. Zoals vaker iets te vroeg.
Twee flesjes besloten om te vallen en een gecoördineerde charge uit te voeren richting broekspijpen en goeie schoenen.
Een jufonwaardige uitroep schalde luidkeels door het verlaten lokaal.
Collega's adviseerden: 'de benen niet te dicht langs elkaar te laten schuren want dan verspreidt die lijm zich'.
Uitstekend advies.
Voor een gratenpakhuis.

Neus

Naast me op het krukje zit de keurig verzorgde jongen.
Strak in de kleren, haar volledig in de gel, bril op het puntje van de neus.
Het is een gewichtig moment, we gaan zijn al torenhoge leesniveau opnieuw bepalen.
Ik leg de benodigde papieren voor ons neer, zeg 'start' en druk de stopwatch in.
Drie zinnen gaan zoals altijd adembenemend goed.
Dan moet hij drie keer niezen. Bij de derde nies landt de volledige inhoud van zijn verkouden kinderneus op mijn scoringslijst.
We krijgen allebei de slappe lach, maar ik word ook een beetje misselijk.
Dat vergeeft hij mij grootmoedig.

Haar

'Zeg juf, ik heb op je weblog gekeken. Er zat een foto bij met gek veel haar overal om je hoofd. Hoe kan dat?'
'Ja jongen, dat zal ik uitleggen. Die foto is genomen toen ik nodig naar de kapper moest.'
'Oh, ja...'

Pech

Stel je bent zeven en je leeft hartstochtelijk naar je achtste verjaardag toe.
Je informeert of de juf er op vrijdag, de grote dag, zelf wel zijn zal, want als dat niet zo is, verzet je dat feestje uiteindelijk toch maar liever.
's Nachts lig je te denken aan wie je allemaal zult vragen op je kinderpartijtje.
Dan komt de donderdag en je gaat je koud en geeuwerig voelen. Je laat zelfs naar huis bellen dat ze je moeten komen halen. Er is dan óf sprake van een geval van koudwatervrees. Of van hoogst ongelegen getroffen zijn door de griep.
Hopen maar dat ze morgen gewoon komt opdagen.

fantasiehuis

Mazzel

Voor ik naar school ga spuit ik altijd wat First op mijn polsen en wat Chanel no.5 in mijn hals. Weinig moeite en toch steeds een frivool gevoel. Marilyn Monroe droeg immers ook verschillende parfums tegelijk?
Vandaag rook de klas alsof ik hedenmorgen dolgedraaid was en de totale Douglas op mezelf had leeggespoten. Wantrouwend stak ik mijn neus herhaaldelijk diep in eigen juffendécolletee. Ik werd licht misselijk.
Een kind kreeg medelijden en sloeg door. Ze zou het dan maar meteen zeggen. Ze had stiekem de parfumfles van haar moeder geplunderd.
Het deed me denken aan de keer dat mijn eigen dochter mijn gouden oorbellen met de diamantjes naar de kleuterschool had aangedaan. Eén van die belletjes ligt misschien na twintig jaar nog immer verstoppertje te spelen in de zandbak van de 1e Montessorischool.
Zo gezien had de moeder van dit meisje mazzel.

Bijschrift met interpunctie

Bij het nakijken van de CITO-test kwam ik deze verontschuldiging tegen.
Bij alle wat ingewikkelder redeneersommen had deze kleine toetsenmaakster een alles verklarende zin naast de opgave gekrabbeld.
Dit was de enige daarvan met ook nog eens puntje, puntje, puntje.
Wat bedoelt ze daarmee?
Het staat er zo geheimzinnig.
Zou het zijn: kijken of de juf erin trapt?
Maar dat is te weinig subtiel.
Ik hou het op: het is in het leven nou eenmaal vaak niet anders.

Stoel

Mijn ouders hadden vroeger een volkstuin. In de tuin naast die van ons, kwam zomers soms een dikke, vriendelijke dame op visite. Zodra zij zich nestelde in één van de houten strandstoelen van onze 'tuinoma', lagen wij, de kinderen, in dekking achter een aalbessenstruik, om de altijd eendere verdere ontwikkelingen ademloos af te wachten.
Hopla: met de mollige, zomers blote beentjes in de lucht, belandde de dame steevast in het gras. Oma durfde pas te mopperen als haar vriendin weer weg was. Bij elk nieuw bezoek bood ze haar even hoffelijk een vers te mollen strandstoel aan.
Inmiddels zelf tot volle dameswasdom gekomen, viel me van de week op, dat mijn stoel zo akelig kraakte.
'Zeker omdat je te dik bent', zei zo'n snotneus van tegenwoordig, die niet eens meer de moeite neemt zich achter bijvoorbeeld een kastje te verschuilen.
'Welnee kind', pareerde ik alsof mijn neus bloedde, die stoel is in een hele dure zaak gekocht toen ik al net zo dik was als nu, die stoel is prima, een beetje olie en hij gaat weer jaren mee.'
Inmiddels staan er twee stukken stoel achterin de auto. Hoe is het mogelijk dat ik die dikke stalen stang doormidden heb gekregen! Straks ga ik langs bij de dure winkel. Ik ben voornemens hun ondermaatse product met de grond gelijk te maken. De eerste verkoper die over gewicht begint, kan de wind van voren krijgen. Ik voel een enorme welsprekendheid opkomen.
Een prettig idee voor als ik zelf naar binnen durf.

Hagel

Omdat het zwaar stormde, werd de school vandaag vanaf half twee ontruimd.
De kinderen die nog niet gehaald waren, beleefden veel plezier aan het kijken naar zelfstandig voorthuppelende wc-hokjes en wanhopig tegen de wind in tornende wandelaars.
Toen ik, samen met de luisterhond, om half vier zelf mijn auto probeerde te bereiken, begon het te hagelen.
De hemel geselde mij met wel heel venijnig ijs.
Huiverend drukten wij ons tegen een gevel.
De auto was in zicht, maar wij, wij durfden geen poot meer te verzetten.
Plotseling werd de voordeur geopend en trok een Marokkaanse gehoofddoekte vrouw me naar binnen.
Of ik even wilde schuilen.
En ja, die hond was ook van harte welkom.
Ik moest me maar niets van haar krijsende dochters aantrekken, die stelden zich aan.
Wat is er opmerkelijk aan dit stukje?
Helemaal niets.

Vlinders

'Juf, doe je morgen die schoenen met die vlinders weer eens aan?'
Hoe heeft ze onthouden dat ik ze bezit? Het lukt me maar niet ze in te lopen. Ze knellen en het bleken blarentrekkers.
Op de linker zit een ander formaat vlinder dan op de rechter.
Ik ga pleisters zoeken. Morgen maar eens niet met blote voeten mijn schoenen in. Maar met zo'n akelige nylon damespanty.
En dan flink veel langs dat tafeltje lopen. Terwijl ik mijn voeten hoog hef.

Meester Roald

Nu ik Matilde, van Roald Dahl voorlees, weet ik niet wat me overkomt.
Mijn publiek zit beurtelings met gebalde vuisten tegenover me, springt massaal op uit de stoeltjes, of slaakt rauwe, ongearticuleerde kreten.
Net zo reageerde mijn zoon toen hij klein was op de betere jeugdfilm.
'Ronja de roversdochter': hij sprong prompt over de leuning van de stoel voor hem.
Als het te eng werd, verstopte hij zich onder zijn eigen pluchen zetel.
Nu ben ik de doorlopende voorstelling en zij zijn mijn veelkoppig leerplichtig gehoor.
Af en toe declameer ik er zowaar een onder zijn tafeltje
Zolang ik zulke teksten mag voordragen, hoort niemand mij klagen.

Ontspannen sfeer

Ik heb alle kinderen in ontspannen toetsopstelling gedrild.
Ieder kind beschikt over een potlood.
Scherper kunnen die potloden niet gepunt worden.
De vlakgommen zijn strategisch over de klas verdeeld.
De voorbeeldsommen zijn naar genoegen behandeld.
Het grote moment is daar.
'Maak nu je opgavenboekje maar open kinderen en kijk naar som één!'
'Wij zien helemaal geen som één juf!'
'Jawel, wat is dat voor een onzin, iedereen heeft een som één, dat is die met die huisjes met die nummers erop!'
Blijkt dat er een klein partijtje toetsboekjes, midden tussen de stapel, per abuis maar aan één kant gecopiëerd is.
We zijn gaan picknicken in de hal. Ik ben heen en weer gerend naar boven om nieuwe boekjes te maken.
Niet helemaal zoals de CITO-mensen het zich gedacht hadden.
'Zorg, voorafgaande aan en tijdens de toets, voor een rustige sfeer in de klas'.

2008

Zwembad

blaas op!
Toevallig was Lizet er ook.
Ik zag haar met mijn ogen.

Wind

Als we vandaag naar de uitpandige gymzaal waren gewandeld, had zich aan onze hele groep het Mary Poppins mirakel opnieuw voltrokken.
Zelfs zonder paraplu.
Hoe aantrekkelijk het ook leek een poging te wagen de Eilanden vanuit de lucht te bestuderen, het gevaar dat de lichtste kinderen voor langere tijd weg zouden waaien, leek te groot.
Dus bleven we maar op school.
De gymjuf woei voor de verandering onze kant op.
Zij liet binnen de klas op de vierkante centimeter gymen.
Sommige mensen kunnen alles.

Zang

Op weg naar de gymzaal stuitten wij op een diep uitgegraven, één meter brede sleuf, aan het eind van een T-kruising. De werkmannen van Amsterdam waren weer eens flink bezig.
Hun obstakels maken niet blij als er een sliert van bijna dertig kinderen aan je rokken hangt. Vooral niet als je weet dat die kinderen zich binnen twee minuten moeten omkleden in gymkleren en gympen. In dat geval zijn schoenen geen voetbedekkers maar zandvervoerders.
Maar weer maakte ik me druk om niets.
De kinderen spotten een houten schot. Sloegen een bruggetje, maakten een buiginkje en verleenden doorgang.
De brug hield.
Zingend vervolgden we onze weg.

Glanzende toekomst

De perforator is zoek.
De stopwatch is weg.
De niettang blokkeert.
Maar morgen koop ik mijn eigen lamineerapparaat.

Nieuwjaarsvoornemen

Juf worstelt door de jaren heen nogal met haar gewicht.
Ouders met meerdere kinderen met een flink onderling leeftijdsverschil zullen dit kunnen beamen.
De juffen-jojo-cyclus beslaat ongeveer vijf jaren.
Een ademstokkende, beeldschone magerte, die meestal van korte duur is, paart zij soepel aan een kortademigheid uitlokkende 'molligheid' die over het algemeen vrij lang aanhoudt.
Toen onderwijsgevend Nederland gisterenavond via de tv ter verantwoording werd geroepen over het eetgedrag van basisschoolkinderen bij het tienuurtje, brak het nieuwjaarszweet haar uit. Wat voor een rolmodel is zij eigenlijk?
Koortsachtig begon zij schuldige lege Ligaverpakkingen en chocomeldoosjes te verzamelen, victorie kraaiend bij elk kind dat een geschilde appel uit een lunchbox toverde.
Haar eigen plak gemberkoek (geheel zonder vet :-) )verdonkeremaande zij zoveel mogelijk.
Ze liet een soort collage maken van lege verpakkingen van veel suiker bevattende producten..
Plotseling herinnerde ze zich vol weemoed de bruine boterhammen die zij vroeger mee naar school kreeg. Haar moeder stopte er knapperig uitgebakken 'doorregen' speklapjes met veel zoete sambal en ketjap tussen. Dat waren nog eens snacks. Daar kon je een uurtje op vooruit. Maar goed, iedereen wist wat er van gekomen was.
Het komende project zou wel eens over gezonde voeding kunnen gaan.

Belofte maakt schuld

Juf Aukje is met kerstvakantie en wacht op de sneeuwpop die haar beloofd is.

Nieuwjaarswens

klikken of vergrootglas pakken
Ik zou kunnen gaan zitten juffen over zijn voornemen mij te delen.
En over het feit dat er doorlopend velen langs mijn deur gaan die mijn bezorger niet zijn.
Dat drie keer u is ook wel iets dat uitnodigt tot vitten.
Maar ik heb net de negende van Beethoven gehoord en voorlopig doe ik nergens moeilijk over.
Vreugde! Vreugde!

Kerstster

Deze zelf getekende kerstster maakt deel uit van een kinderkerstwens.

Ongemakkelijk

Waarom valt in een klas barstensvol lege jampotten uitgerekend het Wedgwood schaaltje van de tafel?
Het voelt als het met de meeste spoed een tomatenvlek maken op een witzijden sjaaltje.
En die er dan dieper inwrijven met een natgemaakt puntje van je servet.
Dit alles wanneer je met de collegaatjes van je man uit eten bent.
Probeert allen dit soort acties te vermijden tijdens de komende kerstdagen!

Kerstspel

Toen ze eenmaal voor haar aandoenlijke troepje engelen en kerstherders op het toneel stond, kwam er iets over de juf.
Het leek waarachtig wel of de geest op haar neerdaalde.
Het ontbrak er nog maar net aan of ze had in tongen gesproken.
Ineens had ze het, buiten het script om, tot haar eigen verbazing gloedvol over: 'leeuwen des velds, die gewoon net als de mensen konden praten.' Dat niet alleen, ook de mus, een uit Amsterdam vrijwel verdwenen vogel, tsilpte er volgens haar, verenigd tot enorme groepen, in de kerstnacht redelijk verstaanbaar op los.
Had ze dan toch naar de toneelschool gemoeten?
Of predikant moeten worden?
Aan de andere kant had ze nu een beroep waarin ze beide elementen dagelijks met elkaar kon verbinden.
Tegen een vast traktement.

kerstkaart

klikken om heel erg op te blazen

Ongeluk

'Juf Aukje kom je buiten spelen, dan doen we tikkertje'. (zie reactiedingetje van gisteren)
Dat hoorde ik lang geleden vanaf de straat naar één hoog roepen!
De hedendaagse variant blijkt blogtikkertje te heten.
Voorwaarde is wel, dat ik met vijf leuke blogvriendjes over de brug kom.
Dat herinner ik me nog, het was vroeger ook al een pré als je in een leuk groepje zat.
Vijf nog wel. Allemachtig. Waar zien de mensen me voor aan?
Ik tik toch niet voor niets elke werkdag een blogje in mijn dooie eentje?
Ach gottegot, als dit besluit me maar geen cyberongeluk gaat brengen.

Kaas

Eigenlijk staat hij naast me om zijn werk te laten nakijken.
Maar hij wil eerst iets belangrijks kwijt.
'Op vrijdagmiddag krijg ik altijd een gebakken ei met gesmolten kaas', zegt hij glunderend.
Nadat ik me dat dampende ei op dat bordje heb voorgesteld, doet hij er nog een schepje bovenop.
'Soms een kaascroissantje'.
Zie daar op je eigen vrijdagmiddag maar eens overheen te gaan.

Kerstschema

Vandaag generale repetitie kerstspel gehouden.
Herders waren ongezeglijk, schapen weigerden zich als kuddedieren op te stellen.
De twee koningen (één koningin ziek thuis) stonden te popelen om op te komen, maar bleken in de huidige situatie nog geen rol te hebben.
Nu staat plompverloren ergens tussen: 'en de herders hoedden hun schapen' en:'daar hoorden zij engelen zingen', in, in de tekst gekrabbeld: 'kijk nou, daar kwamen ineens drie koningen aangereden'.
Als het de kerst betreft weet ik niet eens wat een writers block is.
Met de vleugelaanvoer en het binnenslepen van al dan niet gedeukte kroontjes gaat het goed.
Mirre ende goud worden in aanzienlijke hoeveelheden de klas binnengedragen.
Inmiddels liggen drie uit brood gebakken Jezusjes broederlijk in het stalletje.
Er is pas één kaarsenpotje gebroken.
We liggen op schema.

Zwarte doos

Al bij het binnenkomen, zocht zij er zo discreet mogelijk naar. En jawel, daar stonden ze, in al hun feestelijke glorie! Tegen een wand bovenaan de trap. Stapels en stapels buitenmodel kerstpakketten.
Disproportioneel. Monsters van zwarte dozen, alfabetisch op naam gerangschikt. Bergen duister katholiek karton op naam.
Vanaf het moment van de waarneming draaiden jufs hersens overuren. Zou zij (gezien de lengte van de doos) eindelijk de looppop krijgen die een roze jurkje droeg en 'mama' kon zeggen? Betrof het hier een thuis op te zetten kerststal van breedbeeldtelevisieformaat?
Welnee, bij opening bleek de doos een set Nordic Walking Sticks te bevatten waar juf zich al meteen het hele Vondelpark mee rond zag prikken. Nu nog even een zelfde jekkertje gekocht als haar man had, een collegaatje een extra setje stokken afhandig gemaakt en dan als identiek gekleed stel van zekere leeftijd, de vrije natuur in.
Toch een soort semi-looppoppen.

anticipation

Zeven engelen, een koe, een ezel. Een engelenkoor.Een kudde schapen. Twee koninginnen en een koning.
Jozef en Maria.
Ho: de eerste Maria wil weer een engel worden, een herder wil graag zijn rol ruilen met een schaap.
Stralenkransen en dierenmaskers maken.
Niet vergeten schijnheilige pop te zoeken.
Doek om pop in te wikkelen.
Groentenkist (check!). Stro (check!).
Kaarsenpotjes. Wenskaarten.
Hé daar breekt een stuk van het stalletje af.
Gebakken broodfiguren met glitterdecoratie.
Broodfiguren hoog zetten als hond komt.
Voorlopig ben ik amper aanspreekbaar.

verslaafd

Voortaan ben ik een dag per week vrij.
Ik kan er maar moeilijk aan wennen.
Niet dat er een haar op mijn hoofd aan denkt die vrije dag niet op te eisen.
Maar hoe zou het gaan met de kerststal van brooddeeg die de kinderen onder de bezielende leiding van een ouder aan het bakken zijn?
Terwijl ik over de Albert Cuyp slenter, blader ik mijn mentale kerstagenda door.
Denk ik deze week wel op tijd aan alles?
Kerstact, kerstdiner, kerstwensjes, kerstfeest met de collega's.
Hoe kan ik wat ik normaal gesproken allemaal op woensdagmiddag denk, nu op andere momenten in ogenschouw nemen?
Ik vergeet normaal gesproken al zoveel.
Toch moet het grote loslaten beginnen.
Juf Aukje is op weg gegaan naar het niets.
Met kleine stappen.

Heiligen in het rood (met baard)

Mijn leerlinge maakt korte metten.
Ze moet een verhaal afmaken over een kerstman die, met zijn hoofd naar beneden en zijn benen spartelend naar buiten, vast zou zitten in een schoorsteen.
Ho,ho,ho, moet ze gedacht hebben, dat van die schoorsteen, dat hoort bij onze Sint en Piet, ik wil niets met dat buitenlandse gedoe te maken hebben.
Ze schrijft : ik ga die kerstman redden en ontdek dat hij Sinterklaas is!
Ze weet zelf niet hoe dicht ze bij de waarheid zit.

Intekenlijst

Toen we vandaag de doos met kerstballen pakten, bleken er uit de zak met potgrond, die op de plank daarboven lag, hordes larfachtigen bovenop te zijn gevallen.
Ze waren voor mij niet determineerbaar. Ze deden hoogstwaarschijnlijk niemand kwaad. Ze waren namelijk dood. Toch maakten ze me niet blij.
Cleanliness is next to godliness.
Nog voor de kerst grijp ik een emmer heet sop en een boender.
Iedereen is gewaarschuwd.

Vlucht

Stammend uit een betrekkelijk atheïstisch gezin, kon ik bogen op een grote dosis muurvaste bijbelkennis. Ik bezocht als betrekkelijke buitenstaander, door mijn moeder 'net' genoemde, gristelijke buurtschooltjes en ploeterde, elf jaar lang, onder leiding van steeds wisselende onderwijzers steeds opnieuw de hele bijbel door.
Stond ik vanochtend in de hal, bij de zojuist ingerichte levensgrote kerststal. Vertelde ik het kerstverhaal aan de aan mijn voeten zittende groep. Wist ik ineens niet meer waar vandaan de hoogzwangere Maria ook alweer wegvluchtte.
'Ze moest weg', stamelde ik. 'Ze moest snel weg uit Egypte, dat was een heel eind en daarom reed ze op een ezel'.
Wordt het tijd voor het door de vakbond gesubsidiëerde herstellingsoord voor leerkrachten?
Waarschuwt niemand mij dan op tijd?

Naar binnen

We hebben buiten gespeeld.
Ik vraag een jongen: 'roep jij de kinderen even?'
'Welke kinderen juf?', vraagt hij.
Als ik de nadere aanduiding groep 4a heb gegeven, ontwaakt hij.
Heerlijke kindertijd.

Tegenvaller

Op deze donkere Sinterklaasochtend parkeerden luisterhond en juf de Smartmobiel in de straat naast school.
Sierlijk en geheel volgens gewoonte, sprong het dier alvast onaangelijnd uit de aanzienlijke laadruimte, terwijl de bazin de benodigdheden voor de komende, enerverende werkdag bij elkaar scharrelde.
Nieuwsgierig als zij is, verdween het beest al snuffelend via een toevallig openstaande huisdeur door een gang naar binnen.
Vanuit die gang klonk even later een opgetogen jubelende kinderstem: 'mama, Sinterklaas heeft eindelijk een hondje gebracht!'
Zelden volgde op een vriendelijk bliksembezoekje zo snel zoveel teleurstelling.

Versierd

De kinderen hebben de driezitsbank van de gang naar de klas gesleept.
Zelf gedraaide felgekleurde slingers van crêpepapier over zachtfluwelen lappen gevleid.
Om elke eventueel overgebleven aanleiding tot misverstanden uit te sluiten is er een bord op de zitting gelegd: GERESERVEERD SINTERKLAAS!
Er ligt een notitie: Sinterklaas, wij hebben een paleis van blokken voor u gebouwd. Het staat op de gang. Wij hebben er erg ons best op gedaan.
Op de schoolborden staan enorme krijttekeningen volgens eigen ontwerp.
Dat was een les schaalvergroten waar niemand erg in had.
De juf is vaak zo met zichzelf ingenomen.
Laat Hem nu maar komen.
Ze is er klaar voor.

Wat/wie er op mijn stoel zat

Beetje moe

Het heeft letterlijk heel wat voeten in de aarde gehad.
Op het moment dat ik dit schrijf, staan er toch maar mooi 27 papieren schoenen op de Sint te wachten.
Toen we tot een laatste check besloten hadden we weliswaar genoeg schoenen, maar twee kinderen zagen er niets van henzelf bijstaan.
Paniek.
Zowel bij de kinderen als bij de juf.
Gelukkig had weer een ander kind zowaar drie schoenen gefabriceerd en kon ze een paar leuke stappertjes te leen geven.
Morgen wil de juf met de groep de dvd gaan bekijken waarop één van haar leerlingen samen met de hele familie als Piet optreedt.
En dan legt ze haar eigen schoenen, met inhoud, heel hoog op een krukje.

Drie

'Ik heb thuis nog een keer-som gevonden', zegt het jongetje.
'3 x 1 of 1 x 3'.
'Drie wat voor dingen?', vraag ik en ik verwacht de doorsnee vazen of fietsen als wiskundige inspiratiebron terug te krijgen.
'Wc's', zegt hij, 'wij hebben drie wc's bij ons thuis'.
Vast van die hangende dan wel zwevende exemplaren.
Waar de hulp zo makkelijk een dweiltje onderdoor kan halen.
Die ouders zitten niet in het onderwijs.

Verhoudingen

We zitten metselspecie voor tussen de zelf gegoten steentjes aan te maken, twee jongens en ik.
De één heeft een koffiebekertje vol bloem in het bakje gegooid, de ander een koffiebekertje vol kanariepietenzand. Ze roeren de twee componenten samen voorzichtig met een plastic lepeltje door elkaar.
'Ga eens snel een gietertje water halen bij juf F.', vraag ik, 'dan gaan we wat water bijmengen tot het cement nog net lekker plakkerig is.'
Ze komen terug met een volwassen tuingieter. Zo een die het met gemak op kan nemen tegen drie decoratieve reuzenpompoenen bij de voordeur van een nieuwbouwboerderij.
Weer wat geleerd.

Rolletje

'Wat heb ik het koud', bibber ik tijdens het speelkwartier. Onmiddellijk houdt één van de meisjes me, met haar eigen lichaam, uit de wind.
Dit beschutten dient u zich voor te stellen als afdoend, tot aan mijn middel.
Omdat ik een volwassene ben, zeg ik even later per ongeluk: 'vooral mijn voeten zijn koud'.
En hopla, daar heeft mijn kleine beschermster zich al als een levend tochtrolletje over mijn schoenen gedrapeerd.
Steeds vaker vraag ik me af wat de buren allemaal zien gebeuren.

Hol

Op de gang is een Sinterklaashol verrezen.
Uit een tafel, een pallet, een driezitsbank en een ruim gevarieerd assortiment lappen is een comfortabel paleisje opgetrokken.
Sinterklaas schrijft van hieruit vileine dan wel milde opmerkingen in zijn grote boek. Om de vijf minuten zendt hij drie Pieten richting klas, om naar speciale wensen te laten informeren.
Soms ook doet hij een tukje.
Zijn mijter, die de juf voor erg mooi hield, weigert hij op te zetten.
Het bleek geen 'werkmijter'.
Daar moet maar eens een tekening van gemaakt worden, van zo'n nieuwerwetse hoed, want de juf heeft geen idee hoe hij er uitziet.

Woordwraak

Het is hoorndol.
Waarom, moet je mij niet vragen.
Ik voelde weliswaar nattigheid toen ik horendol schreef, (vorige logje) maar zou niet kunnen navertellen waarom.
Verrassend vind ik, dat het verkeerd gespelde woord zich meestal via hetzij ondertiteling, hetzij leesboek prompt aan me opdringt.
Ik noem dit vanaf nu: de wraak van het woord.

Links?

Over het algemeen weiger ik te zeggen wat ik stem of misschien zal gaan stemmen.
Eindeloos geneuzel tijdens het eten van de middagboterham, maakte me de laatste tijd horendol. Voor het gemak en om me uit de tent te lokken hebben de collegaatjes me dus maar bij de VVD ingedeeld.
Toen ik vandaag hoorde dat één van mijn zevenjarige jongens me inschatte op ergens tussen SP, PvdA en Groen Links maakte dat mijn tong alsnog los.
Toen zijn moeder zei: 'nou, vooruit, vraag het nou maar, ze geeft heus wel antwoord', hapte ik met graagte toe.
'Wat denk jij dat ik precies gestemd heb?', vroeg ik.
'Wouter Bos', antwoordde hij.
'Hoe wist je dat?', vroeg ik.
'Nou, gewoon', was het antwooord.
Kinderen en dronken mensen spreken de waarheid.

Dagje stemmen

Ook in de multifunctionele hal van de basisschool waaraan ik werk, waren inderhaast stemhokjes opgetrokken.
De stembiljetten, diende men te deponeren in een geïmproviseerde plastic kiep-vuilnisbak.
Dat krijg je ervan als je oude schoenen wegdoet voor je stemcomputers hebt.
Een linkshandige vrouw werd boos, omdat het rode stempotlood in de rechterhoek van het hokje was aangebracht.
'In onze oude hokjes zat het potlood in het midden', stamelde de meneer van het stembureau. 'Daar koop ik niets voor', kreeg hij toegebeten. 'Had liever eigenhandig die spijker verplaatst'.
Ondertussen speelden kleuters in ondergoed, met prima uitzicht op het stemgebeuren, luidruchtig in de open deuren van de gymzaal.
Veel verder dan dat bleken ze niet te mogen komen. De enkele ouder die notabene het eigen kind mee het hokje in wilde nemen werd op voorhand ernstig berispt.
'Ik waarschuw u meneer, als u uw dochter meeneemt het hokje in, moet ik uw stem ongeldig verklaren!'.
Jammer dat de prachtige invalidenglijbaan die over het trapje naar de hal werd aangelegd (wettelijk voorschrift), morgen al weer weggehaald zal zijn.
Voor rolschaats-, skate- en knikkerbanen gelden natuurlijk weer andere wettelijke voorschriften.

Tijger

Op mijn verzoek leest een leerling een stukje voor uit zijn boek.
Als er een passage voorbijkomt over een rieten dak op een boerderij, besluit ik dit stadskind over de betekenis van dit exotische fenomeen aan de tand te voelen.
'Dat is zo'n dak waar tijgers zich op verstoppen', antwoordt hij prompt.
Ik had elk antwoord verwacht, dit niet. 'Waarom tijgers?', ga ik dieper op de kwestie in.
'Tijgers verstoppen zich altijd in het riet, dat heeft een hele goede schutkleur', weet hij.
Toch maar een een ander boekje uitgezocht samen.

Afbreken, opbouwen

Vandaag hadden we een akelig stemmend akkefietje met een liefdevol uit kleine steentjes opgemetselde toren. Uit bloem, parkietenzand en water was cement van precies de juiste substantie geroerd. Twee kinderen hadden met de tong uit de mond rondjes rondom een wc-rolletje staan metselen.
Voor de pauze stond het geheel er nog pront bij. Het was een toren om een vlag in te hijsen. Na de pauze leek hij nog het meest op een steenhoop, waar met veel moeite een begin van een fundering in te ontdekken viel.
Een regelrecht treurig stemmende bouwval.
Naar aanleiding hiervan verzamelden we in een leerzaam en belerend kringgesprek ijlings met zijn allen synoniemen voor vernielzucht. Zo kwamen we binnen de kortste keren via vernielen op kapot trappen, stuk maken en kapot slaan en verscheuren.
Waarop een van de jongens me weer vrolijk kreeg door de volgende omschrijving in de groep te gooien: 'kaduuk maken'.
Kinderen die zulke mooie woorden kennen, bouwen binnen een week een nieuw kasteel.
Ik kan niet wachten en ik beloof een foto.

Moeilijk

Ik heb het inmiddels nagezocht. Blijken konijnen niet onder de knaagdieren te vallen.
Waarom makkelijk als het moeilijk kan.

Linnaeus

Na dwerghamster Catootje was het deze week de beurt aan Kalou de vier maanden oude kater om onze groep een bezoek te brengen.
Een normaal mens zou denken: leuk, dan kunnen die kinderen zo'n beest aaien, een tekening maken en een zinnetje tekst produceren.
Juffenhersenen werken zo niet. Die beginnen acuut te malen.
Zoogdieren, hamsters en katten zijn allebei zoogdieren. Zoveel is zeker.
Bovendien, behoren hamsters, net als ratten, muizen, cavia's en konijnen tot de knaagdieren.
Poezen, behoorden toch tot de familie der katachtigen?
Hoe hard rent een tijger, leeuw, dan wel cheetah?
En nergens een gedegen studieboek te bekennen waarin een en ander op het juiste niveau haarfijn en overzichtelijk wordt uitgelegd.
Gelukkig is er internet.
Ik ga bij Linnaeus beginnen en zal proberen me niet te laten afleiden door de advertentie van de HEMA in de gelijknamige straat.

Hollandse types

klik voor opblaasplaatje
Dat in een sarong gewikkelde kind dacht geregeld: ik word nooit groot.
En kijk nou toch eens: ze is in de juf veranderd en mag verkleedfeestjes voor de kinderen organiseren.
Gek, dat jongetje dat verleden jaar haar leerling was, was in 1959 haar klasgenootje.
Misschien iets teveel Char gezien inmiddels.

De grote golf

Ik wilde de kinderen een verhaal laten schrijven over hun eigen schoenen. Om ze op weg te helpen, stelde ik vragen.
Wat hadden hun schoenen gezien? Waar waren ze met hun schoenen geweest? Wat hadden ze samen beleefd?
Eén meisje vroeg of het ook mocht gaan over 'schoenen die weg waren.'
"Waar zijn ze dan heen?', vroeg ik.
'Ze zijn weggespoeld met de grote golf', antwoordde ze. 'Daarna heeft papa me steeds moeten dragen, want in Thailand is de grond heel warm.'
Ik zat me nog in te denken hoe die meisjesschoenen weggesleurd waren, toen één van de jongens het beeld aanvulde.
'Mijn vriendje was daar ook, die is toen doodgegaan', zei hij.
Deze mededelingen leken als vanzelfsprekend door alle kinderen geaccepteerd te worden.

sollicitatie

Klik op het plaatje om groter te maken...

Rondje

'Ga maar tien rondjes rennen op het speelplein', zei ik tegen het drukke jongetje. 'Als je uitgeraasd bent, kun je terugkomen'.
Binnen tien seconden stond hij, niet in het minst nahijgend, weer voor mijn neus. Hij had begrepen dat hij tien keer, op zijn hielen staand, een rondje om zijn eigen as moest draaien. Alsof hij een kabouter was die op verzoek een gat in de grond ging boren. Om daar vervolgens geruisloos in te kunnen verdwijnen.
Die kinderen doen de gekste dingen als ik het ze vraag.
Een zware verantwoordelijkheid.

Verpakt voedsel

Mijn oma had geen hoge pet op van de huishoudelijke aanleg van haar zus.
Als we oudtante samen bezochten, siste ze vlak voor we aanbelden: 'als ze je een snoepje presenteert, dan neem je er één in een papiertje! En denk erom dat je evengoed dank u wel zegt.'
Naast het juffen, wil het eigen huishouden er eveneens vaak flink bij inschieten.
Dit weekend had ik eindelijk een mevrouw uitgenodigd, die tegen een redelijke vergoeding het huis wil poetsen.
Ze maakte een zeer professionele indruk.
Dank u wel zeggen, ging de juf gemakkelijk af.
Ze riep nog net geen halleluja.
Wat de voedselsituatie betreft zag ze de wereld ineens door de ogen van oma.
Ze suggereerde dus zeer hygiënische snacks.
Een banaan. Drie mandarijnen.
Desnoods drie droptoffees.
'Ik werk altijd door en eet niet onder het werken', zei de werkster.
Is het nog erger dan ik al dacht?