Regelneven en nichten

In de tijd dat mijn vader school ging, zaten de kinderen aan een eigen tafel,in rustige rijen achter elkaar.
Ik heb er nog een foto van.
De meester liep in een herencostuum minzaam tussen de kinderen door.
Om goed in de gaten te houden wat ze uitspookten.
Dit nu, vindt een bepaald hedendaags kind ook wel een ideetje.
Zie de ontvangen notitie.
Dat het briefje de acrobaat uithangt, komt doordat partner H. in het Concertgebouw zit, terwijl ik thuis zogenaamd aan de rapporten werk.
Ik kan geen briefjes kantelen en wil het ook niet leren.
Ik heb genoeg vervelende dingen geleerd in mijn leven.
En waar heb je anders een partner H. voor?
Mocht het briefje onverhoopt recht staan, dan weet u dat hij weer veilig thuis is.

Eigen mening

Gestaag vult het prikbord zich met werkjes die het voetbal verheerlijken.
Deze mening van "het kind dat altijd de nuance zoekt", hangt daar morgen tussen.
(KLIK om groter te maken)

Eten

We zijn aan ons "tienuurtje" bezig. Omdat ik zaterdag bij de Decathlon een Adidaspakje heb aangeschaft dat me in een ijzeren greep omklemt, heb ik mezelf niet op dieet, maar op verstandig eten gezet.
Vandaag geen dikke boterham met oude kaas.
Monter lepel ik een rabarberyoghurtje naar binnen.
Plotseling duikt één van mijn meisjes, verontwaardigd kijkend, op naast mijn stoel.
"De laatste keer dat je ander eten at om dun te worden, werd je steeds heel erg pissig om niks", zegt ze meer waarheidsgetrouw dan algemeen beschaafd.
"Ook een juffrouw mag zich nimmer achter haar voedsel verschuilen", antwoord ik deemoedig.
"Ik zal proberen me te gedragen."

Toprelaties

Bij de koffie is het het gesprek van de dag.
We mogen met zijn allen gratis op fitness van de baas.
Juichend is iedereen lid geworden van de plaatselijke club.
Een bepaald segment van de dames heeft meteen daarna een zorgelijke subgroep gevormd.
Hierin wordt op fluisterende toon gebrainstormd over op korte termijn aan te schaffen zo verhullend mogelijke outfitjes.
Bovendien wordt getracht van tevoren de houding te bepalen tegenover gestroomlijnde eventueel mee-sportende ouders van leerlingen.
Jufs dochter de topsportster heeft een vriendinnetje zitten bij het hoofdkantoor van de Nike.
Binnenkort maar eens samen langs gaan om te zien of die er nog iets van kan maken.

Vierkante centimeters

"Wat?", roept hij met schrille stem. "Een bus met 35 mensen erin? Hoe moet ik nou weten wat er nog bijkan?"
Dat komt: hij is zo'n jongen die zich dan gaat voorstellen dat de conducteur zegt: "allemaal een ietsje inschikken alstublieft, dan kan die ouwe mevrouw ook nog mee."
Zijn brein ziet geen open blijvende zitplaatsen, maar mogelijkheden op de vierkante centimeter staanplaats.
Voor jongens die aanleg hebben voor het origineel oplossen van een praktisch rekenprobleem bieden gestandaardiseerde toetsen weinig ruimte.
"Fout" antwoord dus.
Toch jammer.

Juf is de baas

"Jij hebt misschien 10% over mij te vertellen!", pochte een kleine blaaskaak vanochtend.
"Hang maar meteen een mooi rond nulletje achter dat getal jongeman", antwoordde ik.
Babyboomer of niet, ik stond als een rots achter mijn eigen autoriteit.
"Ik wil doen waar ikzelf zin in heb", klaagde het ventje vervolgens.
Bijna had ik toen die van mijn grootmoeder zaliger in de strijd gegooid en was ik begonnen over lieverkoekjes die hier niet gebakken werden.
Maar die bewaar ik tot maandag.
Als ik een kruisje zet bij waar hij moet beginnen en waar hij mag stopppen met werken.
Wat zullen we nou krijgen!

Schoolreisje

Morgen gaan we op schoolreisje naar de duinen.
Omdat ik sinds mijn griepje nog niet op school geweest ben, stuurt een van de kinderen mij, de beslisser met ziekteverlof, een mailtje.
Juf,
Ik wil graag mijn walkman meenemen, mag dat?
groetjes X.
Antwoord ik beslist:
Dat lijkt me geen goed idee, dan gaat hij kapot.
We gaan met zand en water spelen en daar kan hij niet tegen.
Hij weer: (laat nooit de minste ruimte in een autoritair bedoeld antwoord)
Hij kan er wel tegen en ik hou hem trouwens in mijn tas.
Ik, nu tot volle autoritaire sterkte gedwongen:
Nee, is nee, jij gaat morgen tikkertje spelen en naar je juf luisteren.
En misschien pootje baden.
Zo, en als het mee zit, wordt het ook nog gezellig.

Zelfmedelijden

Al dagen lag ik broeierig her en der op dekentjes.
Dan weer in de schaduw in de tuin, dan weer op de bank in de kamer.
Om vervolgens een uurtje of wat in bed te gaan uitrusten van dit rusteloze heen en weer verhuizen.
Juist nu de temperatuur voor de verandering een keertje aangenaam was.
Normale mensen vierden de zomer.
Ik was zielig.
Dat dat nooit meer anders zou worden, was nog het ergst.
Eeuwig zou ik doelloos liggen stoven.
Vandaag kwam plotseling een helder, geurig visioen van verse, ijkoude koffie verkeerd langs.
Met vijf tinkelende ijsblokjes.
Ik sleepte me naar het aanrecht, verrichtte doelgericht de noodzakelijke handelingen en lustte er eigenlijk meteen nog wel zo een.
Dit betekende dat ik bijna beter was.
Zou het morgen wel gaan regenen.

Natuur

Ik woon aan een lommerrijke stadslaan.
Waarover onophoudelijk verkeer raast.
Trams, vrachtwagens, fietsen, dolgeworden pizzabezorgers.
Voor je je auto hier in- of uitgeparkeerd hebt, ben je tien minuten verder.
Als het je al lukt.
Als passerende fietsers niet boos een buts in je dak slaan, wegens geconstateerde overlast.
Plotseling komt een agressief gestroomlijnde PC-Hooft-bolide piepend tot stilstand.
Een eekhoorn steekt traag over, op weg naar de dikke hoge boom op mijn eigen Amsterdamse stoep.
Behendig klimt het dier dan omhoog en verdwijnt definitief uit zicht.
De hond reageert niet.
Slechts op zijn hoede voor de blazende kat van de buren.

Rode potlood

In de klas staat een brievenbus om klachten en verzoeken op discrete wijze in ontvangst te kunnen nemen.
Deze keer zat er een brief in waarin Mo vroeg om : een huiswerkschrift om zelf gedichten en verhalen te kunnen gaan schrijven.
Eenmaal overhandigd veroorzaakte het een kleine rage: een flink stel kinderen raakte stevig aan de zelf verzonnen gedichten en sprookjes verslingerd.
Moeilijke afweging: rode potlood wel of niet gebruiken?
Daar kan ik nou van wakker liggen.

Egocentrisch

Een dametje van in de tachtig heeft dit Pinksterweekend haar automobiel bovenop onze Abel van acht geparkeerd.
Op de boot naar Terschelling.
Zij haalde niet opgelucht adem toen vijf sterke mannen het gevaarte optilden om het op zijn buik liggende ventje onder het wiel uit te trekken. Welnee, zij dacht slechts: help, ik word beroofd!
Wat valt er als tachtigjarige vrouw in deze maatschappij anders voor conclusie te trekken als vijf Adonissen je voertuig ten hemel dreigen te dragen?
Gelukkig woei de net opnieuw uitgestorte Heilige Geest vrij oplettend over onze wadden: het kind brak niets. Vandaag liep het alweer blij te huppelen in zijn hagelwitte "verbandje ziektewinst".
Laten we toch nadenken voor we elkaar ervan beschuldigen dat we ons egocentrisch gedragen.
Er is altijd baas boven baas.

Toiletbezoek

Strenge regels aangaande individueel toiletbezoek ten spijt, stijgt een hels lawaai op uit de natte cel. Het lijkt alsof er een zeskoppig berenkoor repetitie houdt.
Driftig verstop ik me achter de deur, gereed om me met overgave op de overtreders te storten.
"Wat is jullie verhaal; het beste graag!", grauw ik ze toe.
"Sinds wanneer mogen jullie met zijn tweeën tegelijk gaan plassen?"
" Ik ging mijn puntenslijper verzorgen. Die deed het niet en dan kan ik niet werken", bluft de ene.
De gezichten staan op superzedig.
"Sinds wanneer verzorgen wij onze puntenslijpers in de toiletten?", vraag ik uit mijn evenwicht gedwongen.
"Hij moest schoongespoeld", maakt hij me wijs.
"Er zat iets in, ik kon niet verder."
Nu krijgen ze de slappe lach.
Ik drijf ze maar weer de klas in.
Over een half uur is de schooldag voorbij.

Juf wacht op antwoord

opblaasplaatje
In groen staat boven deze cijfers dat dit de grootste som ter wereld is.
Als het antwoord bedoeld wordt, waag ik dit te betwijfelen.
Ook de omvang van de opgave imponeert mij onvoldoende.
Je kunt wel vijf miljoen op papier knallen; als je er meteen weer zes miljoen van afknabbelt, zet het nog steeds geen zoden aan de dijk.
The game is on kid!
Morgen is het de dag van de af- en uitrekening.
Pas als het antwoord binnen is praten we verder over een eventuele vermelding in het Book of Records.

Plakkerig

"Mag ik u een vraag stellen die Hollanders meestal niet prettig vinden?", vroeg stagiaire vandaag terwijl zij met juf een boterhammetje at.
"Wat verdient u precies per maand?"
Bij het horen van het netto-antwoord werd ze bleek en vertelde gerekend te hebben met iets minder dan het dubbele.
"Om een beetje redelijk te kunnen leven."
Een switch naar de studie economie is op haar leeftijd nog goed mogelijk.
Eén ding zeg ik van tevoren: economen besteden hun tijd niet aan het produceren van snoepgoed dat weigert te stollen.
En dat deed zij vandaag onder mijn onderbetaalde supervisie wel.
In het goede gezelschap van drie plakkerige achtjarige jongetjes.
Kom er eens om.

De prijs

Het koekje van groep 4b heeft de wedstrijd (zie website van het stadsdeel Zeeburg) gewonnen!
Binnenkort ligt het, in professionele uitvoering, net als een Janhageltje of een Weesper Mopje bij de warme bakker.
Bovendien kregen we een fijne prijs: vier glanzende kinderkookboeken.
De juf zag ze al tot in de eeuwigheid op haar eigen boekenplanken staan.
De kinderen beweerden dat daar niets van inkwam.
Dat zij die boeken gewonnen hadden.
En dat ze er volgend jaar de prijs van de stad Amsterdam ook nog mee in de wacht gaan slepen.
Goed dan.
Als ik maar wel plechtig word uitgenodigd voor de feestelijkheden.

Gips

Voor een jongen die met zijn arm in het gips zit, moet af en toe een aangepaste taak verzonnen worden. "Ga jij maar lekker lezen", gaat snel vervelen.
Vandaag overhoorde hij als gemachtigde met tekenbevoegdheid de tafels van vermenigvuldiging.
Gul deelde de jonge meester stickers uit, steeds één, ten bewijze van het beheersen van alweer een tafel.
In zijn eentje nam hij de halve klas professioneel onder zijn hoede.
Het rijtje kinderen bij zijn stoel was weliswaar luidruchtig, jufs eigen rijtje,dat door haar hun taalwerk liet corrigeren viel ook niet bepaald bedeesd of ingetogen te noemen.
Woensdag mag zijn gips eraf.
Toch nog maar een weekje voorzichtig doen met die arm.

Winnen

We doen mee aan de wedstrijd "ontwerp een koekje", die door het stadsdeel voor zaterdag is uitgeschreven.
Ik verbind daaraan de leerzame opdracht: schrijf op waarom je vindt dat we moeten winnen.
Eén van de kinderen maakt zich ervan af met het antwoord:
"waarom zou ik willen winnen.........".
Dient zonder vraagteken te worden gelezen.
Werd wel voorzien van tekeningen.
Verbluffend filosofisch, in al zijn weergaloze eenvoud.

Percentages

De opdracht was: teken een fantasiebeest en beschrijf de bijzondere eigenschappen ervan.
Bram schrijft bij zijn woest uitziende dier: "75% goed, 25% kwaad".
"En de mens?", informeer ik nieuwsgierig naar zijn observaties na acht levensjaren.
Zonder aarzelen zegt hij: "50% goed, 50% kwaad'.
Waar we het als soort weer mee kunnen doen.

Uithoudingsvermogen

Dat ik goed moet onthouden niet alleen "beginnen jullie maar", maar ook "en nu maar weer stoppen" te zeggen, daaraan werd ik van de week herinnerd.
Femke bleek al wekenlang voort te werken aan de ooit gekregen opdracht een zelf verzonnen sprookje te schrijven.
Ze had inmiddels een bladzij of acht in het klad klaar.
En geloof me, dat is veel voor een vierdegroeper.
Leuk sprookje, ook dat nog. Misschien mag ik er binnenkort wel uit citeren.

Deelraad

De kinderen hangen hele dagen verflensd boven hun warme tafeltjes.
Af en toe "ontsnappen" we naar het plantsoentje.
Maar ook daar worden ze al snel slap van de warmte.
Vandaar dit initiatief.

X-files

Wij behandelen het schrijven van de hoofdletter X. De laatste letter van het schooljaar. Voor één keer ben ik het hartgrondig eens met de schoolschriftenschrijvers: voor de letter x hebben Hollanders bijna geen emplooi, die kun je wel tot het laatst bewaren.
De kinderen zijn dit niet met me eens. Ze beginnen me met verbluffende spelvaardigheid met x-woorden om de oren te slaan.
Taxi. Ex-man. X-cube. X-benen. Max en maxi.
Ik vang de pokerblik van de leerling op de voorste rij.
"En er is ook een x-woord dat jij zeker niet op het bord durft te schrijven!", daagt hij me uit tot het duel.
"Seks schrijf je tegenwoordig met ks",troef ik hem licht telepathisch een hoek van het lokaal in. "En trouwens, wat is er mis met dat woord?"
Sierlijk smijt ik het S-woord groot op het schoolbord.
Zo, nou hij weer.
Back in business, feeling great.

bonnenboekje

Vanaf morgen kunnen zij die een steuntje in de rug kunnen gebruiken bij het vergaren van basiskennis van het Nederlands en het rekenen, een bonnenboekje bij juf komen afhalen. Een van tevoren samen afgesproken taakje voltooid? Knip een bon uit, kom die overhandigen en verdwijn onhoorbaar naar buiten, waar het lente is.
Voorlopig moesten we het maar houden op een maximum aan dagelijks te verdienen bonnetjes van drie (3).

Raadsels

De opdracht was:"zoek drie dingetjes op het schoolplein, hou geheim wat je gevonden hebt, beschrijf de dingetjes op papier, maar verklap de namen ervan niet".
"Mag ik aan de tegels vastgekoekte kauwgum los wrikken?"
"Goed dat je het vraagt, doe maar niet".
"Sigarettenpeuken toegestaan?"
"Jullie doen me altijd weer verbaasd staan door jullie intelligentie, doe ook maar niet".
Weer terug in de klas verschanste eenieder zich achter Bosatlas, kookboek en encyclopedie, om in het diepste geheim en met het puntje van de tong uit de mond,aan de beschrijvingen te beginnen.
De boven alle boeken uittorenende juf zag alles wat mee de klas in mocht.
De raadsels volgen morgen.
Eén had geen ogen, was slijmerig en friemelde.

Hoe win ik die wedstrijd?

Mijn schoonzus kan alles winnen wat ze wil.
Ze heeft eens, als vriendendienst, voor een nicht een autootje in de wacht gesleep.
Minzaam glimlachend stond ze het af.
Bij haar op de stoep staan altijd wel een paar wanhopige mannen op de deur te bonken die een gratis ijskast, wasmachine, fiets, of bubbelbad over de drempel willen dragen.
Mijn schoonzus heeft al drie gloednieuwe overtollige fietsen in de berging staan, wat moet ze ermee?
Al haar vakanties en weekenden zijn lang van tevoren volgeboekt, omdat de drie sterren prijsjes naar romantische kasteeltjes vóór de uiterste houdbaarheidsdatum op moeten.
Langs haar neus weg informeerde ze van de week of ik misschien hield van korte reisjes.
Met trillende handen begon ik, zodra ik de hoorn had opgelegd, mijn rolkoffertje te pakken.
Ooit zou ze mij leren hoe het moest.
Ik zond een onder haar supervisie bij een slagzin geknutselde fröbel in naar de woningbouwvereniging en won prompt de hoofdprijs van 500 euro.
Omdat ik met de klas meedoe aan de wedstrijd: "ontwerp het leukste Amsterdamse koekje", denk ik dat ik maar weer eens contact met haar ga opnemen.
Degenen die zich geprikkeld voelen mijn begaafde familielid naar de kroon te steken kunnen de eer natuurlijk aan de klas houden.
Ik zoek dringend iemand die koekvormpjes kan vervaardigen. (stekertjes)
Het vormpje dat de kinderen bedacht hebben, moet ik helaas geheim houden.
Wie weet welke rivaliserende klassen ermee lezen.

Inventarisatie

We doen mee aan een koekjesontwerpwedstrijd.
Op dit briefje een inventarisatie van benodigde kookspullen.
Wat "voor de juf" betekent, weet ik niet.
Maar ik voel een bui al hangen.

Verzoekschrift

Jammer genoeg is dit niet de hele tekening. Na "vuilnis" staat nog "auto", maar dat zien we zo eigenlijk ook wel.
Op de achterkant van de tekening staat een brief aan de deelraad. Enkele woorden, die wel in het klad stonden, zijn in het net vergeten. Geeft niet, niemand kan om deze brief heen. Lees maar:

Beste gemeenteraad wij
(de Agthoek) zouden het
erg op prijs stele
als de vuilnisautos na 12
ven
deezen brief is van Sam en Abel
de Achthoek 4b. om dat het
een afgrijselek lawaai maakt. juf
Aukje

de Achthoek

Lente

Ik ben mezelf een schrijversblok aan het aandoen.
Om toch aan potloden te kunnen ruiken heb ik na deze vaststelling eerst maar eens een stel vlijmscherpe punten geslepen aan alle vijftig kleurpotloden in de grote Bruynzeeldoos.
Om vervolgens de kastdeurtjes in de keuken te gaan soppen.
Ook dit gaat voorbij.

Sfeer

Als een groepje kinderen een ontwerptekening maakt voor een huisje.
Om dit vervolgens eensgezind uit Lego-stenen op te trekken op een tafelblad.
Waarna de tekening plechtig overgedragen wordt aan een ander groepje kinderen.
Dat, zonder dat het gespiekt heeft hoe het oorspronkelijke huis eruit zag, hetzelfde ontwerp uitvoert in hout!
Zonder zelfs aan de mogelijkheid van gebruik van Lego te denken.
En dat het ene huis dan toch lijkt op het andere.
Alleen anders van sfeer.
Kon iedereen dat maar zien en beleven.

Instructietafel

De meubels in mijn klas en ik, hebben al het hele schooljaar ruzie.
"Maak een duidelijke plattegrond van de opstelling der meubelen in het lokaal", verordonneert de map met nuttige, doch zeer dwingende tips en aanwijzingen voor het onderwijzend personeel.
In mijn geval zou erbij gestempeld kunnen worden: "herzie wekelijks tot tweewekelijks".
Na diverse schikkingen en herschikkingen wil ik nu zes tot acht kindertafels naar de gang bonjouren, om er twee grote "instructietafels" voor terug te plaatsen.
Kan ik eindelijk eens iets aan een groepje kinderen uitleggen zonder dat ze in een hoekje op de grond gaan liggen draaien en wriemelen.
Dit zal betekenen dat ongeveer acht kinderen hun laatje kwijt raken en aan een alternatief zullen moeten wennen.
Het zal ook betekenen dat vrijwel niemand meer de hele dag op één en hetzelfde plekje zal zitten.
Elk nadeel heeft zijn voordeel.
Zouden ze dat al snappen en pikken?

Redactiesom

Weet je wat? , dacht ik bij mezelf: ik laat die kinderen zelf een paar leuke redactiesommen bedenken. Als voorbeelden knalde ik wat sommen op het bord, bv. over saaie boten met 150 zitplaatsen waarvan er al 45 bezet zijn en hoeveel passagiers er dan nog bijkunnen?
En over een moeder met vijf kinderen ("waarom niet een vader?", riep er een), die 20 euro in haar beursje heeft zitten en ijsjes van 1 euro het stuk voor haar kroost gaat kopen. Behalve voor de jongste zoon, (die schreeuwlelijk), die geen suiker mag hebben. En wat dan haar wisselgeld is.
Een van de resultaten wil ik u niet onthouden:

Op een schip zitten honderd soldaten. Twintig worden gedood. Dertig stappen aan wal en komen na een avond toch maar weer terug. Hoeveel soldaten zitten er dan nog aan boord?

Met illustratie van soldaat met geweer over de schouder.
Toch niet helemaal wat de juf in gedachten had.

Avontuur voor het nut van het algemeen

Het is de school niet toegestaan klein chemisch afval naar het gratis verzamelpunt te brengen. Toen juf E. en ik vandaag, vermomd als privépersonen, met 4 vuilniszakken vol van dat spul kwamen aanrijden, spande het er even om of de slagboom voor ons geopend zou worden. Maar juf E. bleek te kunnen liegen als een zoutwatermatroos. Zij schudde acuut een minnaar uit haar mouw wiens postcode zij slechts half uit haar hoofd kende omdat de liefde pas net een aanvang had genomen.
Mij restte niets dan alle denkbare kanten op te kijken, behalve richting beheerders van de diverse "inzameleilanden". Terwijl zij alweer ruimschoots aan haar royale slappe lach begonnen was.
Sommige mensen vrezen niets. Zelfs geen vier vuilnismannen, omringd door plet-, versnipper en sorteermachines, waar makkelijk een flinke schooljuffrouw mee verwerkt zou kunnen worden. Gratis.

Cementmaffia

Vanmorgen om acht uur stond er pal voor het raam van de klas een cementauto. Met zo'n in vol bedrijf zijnde, ronddraaiende, elke les onmogelijk makende, herrie-lading.
"Mijn God", was mijn eerste gedachte. "Dat betekent urenlang kinderen aan hun enkeltjes uit vensterbanken trekken, blijft niets mij dan bespaard?"
Meester M. gaf kalm collegiaal advies. "Niet moeilijk over doen, drie kinderen interviewtje voor laten bereiden, tegen alle andere geïnteresseerden steeds zeggen: sorry, zij zijn al druk bezig met die werkmannen, jullie moeten nu echt gaan rekenen."
Een puik plan. Ik kreeg er zowaar zin in. Dus ik loop meteen naar buiten met Wouter, om ons aan die mannen voor te gaan stellen, zeggen ze doodleuk: " We zijn voor vandaag net klaar met dit werk."
Heb ik dat? Blijft niets me dan ooit bespaard?

Anderhalve meter slaapplezier

Aan juffen worden interessante mededelingen gedaan. Bijvoorbeeld:"Ik heb vannacht in het bad geslapen."
"O, en hoe beviel dat?", vraag je dan.
"Je moet er alleen aan denken dat je een paar handdoeken om de kranen bindt, anders stoot je je.
Verder heb je je knuffel, je rompertje (om op te sabbelen) , je kussen en je slaapzak nodig. En dan ligt het heel lekker."
Nu weet u het ook. Tot hoeveel centimeter lichaamslengte een doorsnee nieuwbouwbad lekker ligt? Honderdvijftig?

Dierproefvrij?

"Juf gebruik jij lippenstift?"
Verbaasd dat het kind de prachtkleuren waarmee ik mezelf opfleur niet opgemerkt blijkt te hebben, antwoord ik stralend naar waarheid.
Pats! Ze heeft me!
"Weet jij dan niet dat die op konijnen getest worden?", vraagt ze met de blik op streng.
"Die van de HEMA niet', lieg ik op voorhand.
Ik zal de firma er toch even over mailen.
Voor mijn toekomstige gemoedsrust.

Zwemwater

Toen ik een jaar of acht was gaf de af en toe verstopte gootsteen in de keuken van mijn moeder mijn kleine zelf aanleiding tot mijmeringen. Ik stelde me voor dat hordes kabouters, klokslag twaalf uur 's nachts, met gevouwen handjes, te drab zouden springen, om nog bruikbare stukjes te lang gekookte bloemkool of knapperige sla uit de prut te zeven. Om met de vangst vervolgens vele hongerige kaboutermondjes te voeden. Altijd veroorzaakte mijn vader dreigende hongersnood, door met een oranje "plopper" op een houten steeltje, de fantasie door te prikken en de leiding te ontstoppen.
In de klas geen manspersoon om deze macho-taak op zich te nemen. Ook geen plopper trouwens.
Het bijhouden van een behoorlijke ploppervoorraad is te kostbaar voor een school.
Dus kroop de onvolprezen juf E. vandaag collegiaal in haar goeie goed in het gootsteenkastje om de zwanenhals los te schroeven.
Om de buizen te legen van koffiestokjes, haarballen en kleiresten. En misschien om kinderfantasieën te verstoren.

Dictee

Vandaag hebben zes "onderwijzerskinderen" elk aan ongeveer vier "leerlingkinderen" dictee moeilijke woorden gegeven. Op een leitje schreven de juffen en meesters het woord correct na van een voorbeeld en hielden het na de oefening voor hun gehoorzame,zichzelf corrigerende troepje, in de lucht.
Er werd gespeld dat de stukken ervan af vlogen. De categorie kon niet gek of moeilijk genoeg zijn, driftig kladde men door. Oei of aai. Geeuw of nieuw. Hond of kat, stomme "e's" in soorten en maten.
Bij hoog en bij laag hielden een aantal kinderen na een uur ploeteren vol dat ze : "maar één fout, misschien twee", hadden gemaakt.
Waar de juf beter mee kan rekenen is dat het geen enkele zin heeft te vroeg te juichen.
Waarschijnlijk morgen, op zijn laatst overmorgen, is alle nieuw vergaarde kennis die Amsterdamse kinderkopjes wel weer uitgewaaid.
Verzinnen we gewoon weer iets nieuws.

Zakdoek

Vandaag werd me beleefd een pakje papieren zakdoeken voorgehouden.
"Neem maar, het zijn mijn speciale gelukszakdoeken", zei degene die offreerde.
"En als deze het niet doet, heb ik nog wel een andere voor je!"
Het zal mij benieuwen hoe krachtig de werking blijkt.
Ik dacht eigenlijk meteen al een beetje iets te gaan voelen...

Plan B

Een kind nam vanochtend twee lege plastic anderhalve liter flessen mee naar school. Omdat ze begrepen had dat we met onmiddellijke ingang met de hele klas een enorm vlot zouden gaan bouwen. Om daarna met zijn eenendertigen onverwijld het ruime sop te kiezen.
Maar zo warm was het nou ook weer niet, lente of geen lente.
Ze schakelde binnen de twee seconden over naar plan B: "dan kunnen we er misschien persluchtflessen van maken voor als we brandweerman spelen?"
Knap.

Lekker

"Ik vond het vandaag wel een lekker dagje", zei een kind. "En ik weet helemaal niet waarom".
Dat had de juf nou ook, misschien heet het lente.

Geloof, hoop en liefde

We bleken vandaag zowaar één van de charmantste proefjes aller tijden van het internet te hebben geplukt.
"Plaats in een diep bord een brandend waxinelichtje op een laagje rode oploslimonade. Glas erover en kijk maar wat er gebeurt."
Dat waxinelichtje schoot dus als een raket omhoog, de limonade borrelde lustig en weigerde eenmaal lekker hoog tegen de wanden van het glas aangevleid, resoluut nog weer als normale huis- tuin- en keukenlimonade naar beneden te stromen, kortom: het was spectaculair.
Juichend troepte men samen rondom de onderzoekstafel.
Zegt ineens zo'n wijsneus van zeven: "waarschijnlijk heeft het iets met het vacuüm te maken.."
Waar doet juf het allemaal voor? Op de vraag hoe hij aan de kennis kwam die zij hem al niet meer kon overdragen, antwoordde het knaapje: "ik lees gewoon veel boeken".
Zet dat eens af tegen het onderwerp van de ouderavond van morgen: Kijken de kinderen teveel tv en hoe om te gaan met de gevaren van het beeldscherm?
Het zal allemaal wel, maar er is hoop. Behoorlijk veel hoop.

Anna Magnani

Mediterrane vrouwen hebben vaak prachtige snorretjes.
Niet dat juf weet of Anna onder de categorie viel, maar het had best gekund.

Juffrouw Mier

Misschien gek, maar die 38 meter pasta laten de juf niet los.
"Het is godsonmogelijk", loopt ze hele dagen te peinzen.
In gedachten loopt ze, klein als een mier, dat hele opgerolde koord op dat bord langs, stappen van een mm nemend. En er klopt nooit iets van.

Pasta

De opgave in het rekenboek was: bereken hoe lang de spaghettidraad is, die je kunt maken met de spaghetti op één vol bord.
Drie groepjes kinderen kregen een bordje volkorenpasta (jufs man houdt toch meer van geraffineerde, dus dat ruimde lekker op) en een notitieblokje in handen gedrukt en mochten zelf gaan verzinnen hoe je dat het beste uit kunt rekenen. Al snel waren hele tafelbladen bedekt met keurig gesorteerde stukken klevend deeg. De lengte van de inhoud van het bord werd geschat op tussen de tien en de achttien meter.
Eén jongen mompelde ineens iets over een weegschaal. Toen die erbij gehaald werd door een gretige juffrouw, woog hij met veel misbaar de grote meetlat zelf en zei : "als de spaghetti evenveel weegt als deze meetlat, is hij ook precies even lang".
De discussie ging niet helemaal de gewenste kant op. Maar na listig aangeven van de onderwijzende kwamen we vanuit: 1 meter spaghetti weegt 6 gram, naar 10 meters wegen dus 60 gram, naar 40 meters wegen dus 240 gram. Terwijl we ongeveer 230 gram op het bord hadden liggen.
We werden het eens op ongeveer 38 meter.
Als u nu denkt dat deze les een overweldigende indruk op de jeugd maakte hebt u het mis.
Belangrijke vragen die overbleven waren: "waarom heb je zo'n vieze soort pasta gekookt?
Waarom zit er geen saus bij? Mag ik het proeven?"
Met als vernietigende uitsmijter: "Gatsie, het stinkt en het plakt, ik ga nu mijn handen wassen."
Nu geeft de juf u een suggestieve opdracht waarvan u zult merken dat het moeilijk is u er totaal aan te onttrekken:
-Neem de eerstvolgende keer dat u buitenloopt, heel bewust 38 grote stappen, terwijl u aan een bord spaghetti denkt.-

Baas onder eigen neus

Juf stond zich tijdens het speelkwartier spinnend en met opgeheven gelaat, te koesteren in het voorzichtige lentezonnetje.
Zei collegaatje patsboem:" Ik wil je al heel lang iets zeggen, maar ik durf niet, want ik ben bang dat je boos wordt!"
In zo'n geval zegt juf onmiddellijk stoer: "shoot, ik ben immer en altoos tot leren bereid."
Bleek het aanstootgevende gevalletje jufs snor te betreffen.
Alsdat die per ommegaande gebleekt, gewaxed, gelaserd of eventueel geëpileerd diende te worden. In een zogeheten schoonheidssalon.
Juf stortte zich geagiteerd op de wc-spiegel, zag weinig, maar had ook geen leesbril op. Begaf zich toen naar kluitje bevriende 5e groepers en vroeg langs haar neus weg "Zeg wat vinden jullie: heb ik een hele erge snor?"
De milde kinderen zeiden eerst van "nee hoor, helemaal niet" en toen van "misschien een beetje maar het valt reuze mee".
Juf E. heeft uiteindelijk vijf (5) hele haren met een pincet uitgetrokken en zei dat ze "Verder niets bezwarends kon ontwaren."
Nou vooruit, misschien waren het er zes (6).

Rust roest

Haar vrije dag heeft deze juf gedeeltelijk besteed aan het uittypen van vettige, diep uit haar tas opgedoken papiertjes, vol onduidelijke pedagogische aantekeningen.
Een diepe rust is over haar neergedaald. De blinkende vellen vol verslagen, handelingsplannen en evaluaties steken in daartoe bestemde doorzichtmapjes. Met en zonder etiketjes.
Daarna is zij met de luisterhond naar de HEMA gewandeld om peinzend postbakjes en tijdschriftmappen te betasten.
Vreest niet ouders en kinderen!
Juf is zich ervan bewust dat creativiteit slechts daar een kans krijgt waar chaos regeert.
Daarom heeft zij bij de HEMA niets gekocht.
Vanaf morgen zal zij weer geregeld mapjes uit haar handen laten vallen.
Van stapels af laten glijden.
Of compleet zoek maken.

Nood

"Kinderen hoe hoor je of een woord eindigt op een d of op een t? Inderdaad, je maakt het langer en je weet het. Honden, dus hond met een d. Katten dus kat met een t. Begrijpen jullie?"
Tuurlijk juf, wij snappen het volkomen.
Dan begint de spellingsslag.
Eén pond, dat is een boot over het Ij, want het is twee ponden.
Juf: "nietwaar". Kind: "welwaar". (nietwaar, welwaar vaak herhalen)
Liet, lied, idem. Een liet, twee lietjes, liederen is een onzinwoord.
Nood, noot, van hetzelfde laken een pak.
Hoe moet je deze regel korrekt toepassen als je denkt dat eekhoorntjes noden eten?
Brood, dat wisten ze dan nog wel.
Kleine stapjes juf!

Memories are made of this

Zat de juf lekker dicht bij een kind een lesje te geven.
Zei het (de jeugd van tegenwoordig heeft geen remmingen): "is dat salami wat ik ruik?"
Nee, maar het was Franse stinkkaas.
Wel een geur van over de grens dus.

Adembenemend

Al een week lang sleepte de juf de sollicitaties van de kinderen met zich mee.
Ze kwam er maar niet aan toe eens rustig voor de belangrijke beslissingen te gaan zitten.
Wie kreeg de komende tijd welk baantje?
Een zware verantwoordelijkheid.
Ineens dacht ze: "Dat kunnen die kinderen toch zelf wel regelen!"
Hierboven een fragment van Mo's kladblaadje.
Dit weekend typt de juf het fluitend uit en het klusje is geklaard.
En Mo: wat spel je adembenemend goed!

Leeshalfuur

"De rode tent staat in de tuin, naast de appelboom"' leest hij braaf.
Dan krijgt hij die dromerige blik in zijn ogen.
"Ik heb ook zo'n tent met van die strakspantouwen. Maar mijne is veel langer, juf, eerlijk."
"Hmmm, dat zijn scheerlijnen," onderwijst de juf, maar nu even doorlezen graag."
Dat doet hij dan maar.
Tot het volgende fantasietje.

Don't fence me in

De zelfcensuur begint de vrouw in de juf te hinderen.
Veel schrijfstof komt nooit verder dan haar eigen notitieboekje.
Ergens anders "helemaal opnieuw beginnen" is virtueel mogelijk.
Om niet opnieuw in dezelfde val te lopen, zou dat strikt geheim en anoniem moeten gebeuren.
Kan zij dit aan? De verleiding haar kleine, maar selecte lezerspubliek mee te lokken, is groot.
In ieder geval distancieert zij zich bij voorbaat met de meeste nadruk van elke overeenkomst in schrijfstijl, die tussen nou en nogereens geconstateerd zal worden tussen haar en andere webloggers.

Griepgolf

"Kom op kind, aan het werk", is bedoeld als aansporing maar heeft dit keer geen enkel effect.
"Buikpijn", is het gekreunde antwoord na de tweede aanmoedigingsronde.
Even later is hij diep in slaap.
Op een nare koude harde ondergrond.
Negenendertig vijf. Minstens.
Op een Engelse school zou hij naar "nurse" gestuurd zijn.
Hier in Amsterdam, zou een hangmat of een stretcher in voorkomende gevallen misschien al prettig zijn.
In het belang van de schooljeugd!
Inspecteert allen uw zolders op geschikte weg te geven artikelen.

Praatjes

Jufs broer de brandweerman wilde vanmiddag op het schoolplein een demonstratie "oeps, er is brand, snel een waterputje openkrikken" geven.
Er kwamen gewichtige ijzeren haken en breekijzers de auto uit, broer balde zijn biceps, broer begon te wrikken, maar putje hield dekseltje potdicht.
"Smeren die kinderen hier de putten stiekem dicht met aangestampte kauwgum?", vroeg de brandweerbroer.
Een smoes in de categorie "zeer sterk".
Hoewel praatjes over het algemeen niet zo gemakkelijk gaatjes vullen.

Helm op

Zo kijken jongens van acht als ze een brandweerhelm ophebben.

Meevallertje

Vanochtend begon de werkweek met het voorlezen van een stichtelijk jeugdwerkje over respect. Gelukkig verlucht met koddige plaatjes van luizige ongewassen honden die weigeren hun bankjes in het park aan oude dames af te staan. Van vaders die kranten proberen te lezen terwijl hun zoons op drumstellen bonken.
Van dochters die in aanbidding naar hun in flatterende rokjes tennissende moeders omhoog blikken.
Onverwachts is juf het een en ander te weten gekomen over het uiterst voorkomende gedrag van de stoerst ogende vaders in het openbaar vervoer.
Niets is wat het lijkt.
Af en toe valt dat mee.

Knipoogjes

De brandweerauto's stroomden binnen. Er stonden er nu zo'n acht permanent in een hoek van de klas geparkeerd. De maten verschilden enorm, maar één ding hadden ze gemeen: er zat een goed funktionerende sirene op het dak. Via op de verrassendste plekken geplaatste geinige kleine knopjes kon een herrie geproduceerd worden die menig juf de rookpluimen onmiddellijk uit de oren zou doen komen. In het grote PABO-boek staat op blz. 3 onder Verantwoorde Werkvormen met Lawaaïg Speelgoed: "verhogen de leerlingbetrokkenheid , maar dienen om niet bij te dragen aan verval der zeden, onder strikte controle te worden ingezet." In gewone mensentaal betekent dit: "Goed dan, laat maar één keer horen die toeter en wee je gebeente als je het een tweede keer doet".
Heel wat glimmende karretjes stonden binnen de kortste keren op de officiële brandweerprojekt-tijd te wachten. Hoog in de boekenkast. Juf zou zweren dat ze naar haar stonden te knipogen: met hun olijke macho-koplampjes.

Hart voor dieren

Deze brief is toegespitst op een andere belangrijke taak van de brandweer: het redden van wezens met hoogtevrees.

Intelligent

Als je op de brief klikt wordt hij groter.
Klik je nog een keer, dan weet je niet wat je ziet.
Jufs broer de brandweerman, vond dit een zeer intelligente brief.
A.s. dinsdag komt hij in vol ornaat deze en eventuele andere brandende vragen beantwoorden.
Het staat u vrij uw grut aan de eettafel mee voor te bereiden op deze naar verwachting zeer leerzame visite van een familielid "uit het veld".

Achterstallig fotootje

Lease-ouders

"Ik wil een verhaal schrijven over een meisje dat zich schaamt voor haar ouders omdat die allebei verstrooide professors zijn, maar ik kan niks goeds bedenken", klaagde de juf tijdens het buiten spelen tegen een meisje.
"Nou dat is dan simpel", was het vlotte antwoord. "Dat meisje schaamde zich bijvoorbeeld voor de tuttige meubeltje die haar vader en moeder hadden. Dus ze ging naar een bureau waar je tijdelijk andere ouders kon huren want ze wou vriendjes thuis te spelen hebben en dat kon niet met zulke stomme meubeltjes. En dan drukte ze per ongeluk ook nog op een knop van een kast van haar eigen professorenouders en dan kwam ze op een vreemde planeet. De gekke monsters daar nam ze mee naar huis. En dan maakte ze thuis ook weer rare dingen dingen mee."
Een kind dat zijn ouders ruilt voor lease-ouders! Monsters van een andere planeet!
Geniaal. Daar kan de juf wel wat mee.

Kleefcijfers

"Fout!", kraait de juf triomfantelijk. Ze wil zich al op de kleine jongen storten en aan de zoveelste uitleg van de positiewaarde der getallen beginnen. Dit wordt door de maker zuchtend voorkomen.
"Je begrijpt het zelf niet", zegt hij. "Die nullen zijn kleefnullen. Dus die sommen zijn kleefsommen en dan zijn ze juist wèl goed."
Aha, op die manier. Een andere cijfertaal.
Juf spreekt geen Kleefcijfers, maar ze is bereid te leren.
Misschien wordt het tijd voor een uitbreiding van het rekentalenrepertoire.
Romeinse Cijfers? Bij uitzondering richt juf zich tot de lezers.
Suggesties?

Hokje

Opgehokt jongetje.

Bestelling

"Als ik thuis in de sneeuw speel, doe ik daarna altijd schone kleren aan", bibbert een meisje tegen de juf.
We zijn met zijn allen in het plantsoentje. En zo nat lijken we nou ook weer niet te worden. Iglootje bouwen, automobilistje bekogelen, op een stukje plastic van de helling af roetsjen.
Eenmaal terug in de klas gaan er toch zestig sokken en schoenen over de verwarming.
Vochtige spijkerbroeken plakken rond koude kinderbenen.
Sam slaat een lichtblauw poppendekentje om.
De geur van nat hondje in tramlijn drie, hangt zwaar in de lucht.
Bracht iemand ons nu maar hete chocolademelk met slagroom.
Er zou morgen meer sneeuw kunnen vallen.
Meer zegt de juf niet.

Uit die startblokken juf!

Een stel enthousiaste meiden had een doos met kralen meegenomen om een hoogstpersoonlijke rekenketting mee te gaan rijgen.(Vijf rood, vijf geel, vijf blauw, vijf rood, of desgewenst twee zwart, twee wit, twee zwart, twee wit).
Maar juf moest zich weer zo nodig aan het rooster houden.
Gele boek, blauwe boek, groene schrift, ruitjesschrift, getallenlijn.
Bladzijde zus, bladzijde zo. Puntje slijpen, gummetje erbij.
Hoe komt een mens zo dom?
Er hadden nu drie grietjes kunnen lopen rekenen tot ze er bij neervielen.
Morgen herkansing.
Morgen zullen er snoeren blinken en rinkelen.
De juf loopt langzaam warm na de verplichte krokuspauze.

Roze

In Barcelona toog juf zonder bijzondere verwachtingen naar Park Guëll.
Je bent een toerist met een PABO-diploma en dan houd je je aan de conventies.
Een beetje Gaudi kon er nog wel bij.
Op het grote terras tussen de mozaïekbanken zat een roze duif als betoverd naar een Spaanse tweegaats-knoop te staren.
Alsof hij overwoog deze knoop aan iemands zondagse broek te gaan zetten.
Dat was nog maar het begin.
Toen ging er een bel, juf keek over de rand van de bankjes en zag een luid snaterende groep schoolkinderen die zich helemaal zonder aanwijzingen van volwassenen in keurige rijtjes begon op te stellen.
De kinderen droegen pyamaatjes met daaroverheen jasjes of vestjes.
Die hadden net die beroemde sïesta achter de rug.
Het grootste wonder kwam toen pas: de juffen schreden kalm als komkommers naar buiten.
In roze dusters!
Hadden ook de juffen een betoverend tukje achter de rug?
Als juf dat ook eens mocht tussen de middag, dan zou ze in een wonder van gelijkmatigheid veranderen.
De woeste toreador die nu af en toe na de lunch bezit van haar neemt, zou ze ver achter zich laten.
Geen rode lap kreeg haar meer op de kast.
En haar haar zou ze uit dankbaarheid roze verven.

Krokusvakantie

De juf is naar Barcelona.
Beetje Gaudi kijken.
Tapas eten.

Snauwen

Momenteel voert de juf een e-mail-correspondentie met een leerling.
Liever gezegd: ze stuurt piepkleine sprookjes over en weer.
Plotseling is er in een sprookje van de leerling een "snauwende juf" opgedoken.
Deze juf "snauwt" en soms zelfs "snouwt" tegen haar kinderen omdat die "nooit hun mond houden".
Maar ze leven wel nog lang en gelukkig.
Dus dat scheelt weer.

Humor

Als de CITO-toets Begrijpend Lezen wordt afgenomen wil de juf dat hij zijn mond stijf dicht houdt. Dat hij stopt met zingen en schaterlachen. Maar dat kan hij niet. De reden is dat gewichtige grote mensen bij het bedenken van toetsen weigeren zich in kinderen zoals hij te verplaatsen.
"De cavia sluit de kat op in de kooi", hoe komen ze erbij? Dat is een regelrechte dijenkletser.
Hij ziet het voor zich.
"Het ei broedt het eendje uit", dat kan ook al helemaal niet.
Hij heeft een oorverdovend gevoel voor humor.
Dat zal dus wel een lage toetsscore worden.

Veldwerk

Omdat we als project de zoogdieren die leven op een boerderij behandelen, zijn we momenteel nogal "in" de koe.
Geregeld bindt één van de kinderen een zelf gemaakt koeienmasker voor en gaat op handen en voeten staan.
"De boer" melkt dan de koe via een met volle melk van AH gevulde witte latex tandartshandschoen met één lek geprikte vingertop.
De in een emmer opgevangen melk gaat in een zuigfles en wordt aan de boerenbaby gegeven.
Restanten worden tot boter geschud. Althans dat is het plan. Voorlopig wil de melk wel aardig schuimen maar er valt geen kloddertje boter te bekennen.
Terwijl de groep onder het voorlezen de flesjes melk als vanzelf van hand tot hand liet gaan.
Een spontaan gecoördineerde groepsinspanning. Is dat een paradox?
Hoe dan ook, vandaag om tien voor drie waargenomen. Een ernstige, flessen melk schuddende en daarna zwijgend aan elkaar doorgevende klas.

Harten

Valentijnsdag. Het leek hier Amerika wel.
Er waren zelfgebakken, felroze geglazuurde zandkoekjes in de vorm van een hartje.
Die smaakten goed.
Er was een joekel van een met chocola en harde glittersnoepjes versierde hartvormige cake. Topkwaliteit.
Er werden briefjes gemaakt. Voor thuis. En voor de jongens.
("Nee, dat wil ik niet!", hoorde juf een jongen wanhopig zeggen.)
Zelfs na schooltijd werd er nog een briefje bezorgd door een meisje uit een andere klas.
"Waar die of die zat?" En of juf: "Er wel voor wilde zorgen dat hij te weten kwam dat die brief van haar kwam". "Ik dacht dat een Valentijn anoniem was", bromde de juf jaloers.
Nee, dat was dan weer ouderwets gedacht. Je schreef je naam er weliswaar niet op, maar het was wel degelijk de bedoeling dat hij er achter kwam. Gelukkig stoof de ontvanger van de anonieme post eigener beweging binnen de seconde de klas in en blies gepast blozend onmiddellijk de aftocht.
Afzender en ontvanger waren nog net niet keihard met elkaar in botsing gekomen.
Zoals zo vaak in de liefde.

Wezentjes

Als we tijdens het dictee, bij te reproduceren woord vijf zijn aangekomen, springt hij plotseling met zijn potlood zwaaiend op.
Hij tekent bezwaar aan.
"Dwerg, dat is niet het goede woord juf!"
Hierop verliest hij zich in een exposé over de lengte en de eigenaardigheden van achtereenvolgens: de kobold, de kabouter, de tuinkabouter en de gnoom.
Hij wijst zo ongeveer aan hoe lang (of liever hoe kort) deze wezens wel niet kunnen worden en herhaalt zijn standpunt tot besluit nog eens ferm: "dwerg, dat is niet het goede woord".
"Schrijf jij nou evengoed maar gewoon dwerg op", schoolfrikt de juf geschokt.
Zo'n gnoom, zou die aantrekkelijker zijn dan een kobold of juist niet?
Dat gaat de juf morgen toch maar eens aan hem vragen.

Voetballen

Als juf op het gymfluitje blaast moet iedereen gaan zitten en op gymorders wachten.
Die ene jongen lukt het vandaag niet om op tijd te stoppen met spelen.
"Ik bal ook zó graag voet juf!", zegt de diplomaat.
"Mijn been blijft helemaal uit zichzelf bewegen."

Kookclub

Soms dringt het traag tot juf door waar ze mee bezig is.
Vandaag bakten twee van de kinderen brownies.
Twee anderen zochten ook een recept uit om binnenkort te maken.
De keus viel op iets Portugees met veel griesmeel.
Een verband tussen deze twee gebeurtenissen legde juf pas hoog en droog thuis, in pannen roerend over het fornuis gebogen.
"Ik ben een kookclub begonnen", besefte ze ineens.
Ons kookboek zal binnenkort ter inzage liggen.
Voorpublicaties zullen volgen op deze bladzijden.

Juf klaagt aan

Op de terugweg van het Concertgebouw naar school zat het niet mee.
Tramlijn 10 had te kampen met een paar uitgevallen diensten. Sommige kinderen konden het van de kou bijna niet meer houden zo nodig "moesten" ze en een wc-tje was natuurlijk niet direct in zicht. Toen we eindelijk in de tram zaten werd deze "ingekort" en moesten alle 90 kinderen tussentijds weer uitstappen en op een smalle tramheuvel zonder hekje gaan staan doen alsof dat de normaalste zaak van de wereld was en alsof volwassenen van hen konden verwachten dat ze niet van die heuvel af zouden wiebelen.
Amsterdams GVB: driewerf schande!!!

Muzikale bron

Tijdens het verblijf in het Concertgebouw kreeg één van de kinderen een flinke bloedneus.
Een toilet was niet in zicht, maar wel een biertap. Zo komt het dat een juf en een een kind zich gefatsoeneerd hebben op een tamelijk ongebruikelijke plek in een buitengewoon gebouw.
De juf: misschien niet altijd even fris maar een enkele keer behoorlijk doortastend en efficiënt.

Vlijers

Zorgelijk zaten de leerlingen met elkaar te bespreken wat er allemaal kan gebeuren met een kind dat morgen op weg naar het Concertgebouw zoek raakt, te lang in de tram blijft zitten, of anderszins de weg kwijt raakt.
Een beetje juf buigt zo'n steeds zwartgalliger conversatie ("en dan proberen ze je in een auto te lokken, dat moet je dus nooit doen") zo snel mogelijk om naar het aktief-positieve.
"Aan wie kun je het beste vragen of je even de juf mag bellen met een mobieltje?, ontlokte het antwoord: "aan een andere juf".
Tot haar trots kan juf u melden waaraan je die andere juf volgens de groep kunt herkennen: "aan haar intelligentie".
Juf bedoelt maar.

Rood gevaar

Om aan de benodigde "hoefslagjes" te komen, instrumentjes gemaakt van de blikjes rond tomatenpuree, is er voor de groep flink ingekocht. Dinsdag, als we naar het Concertgebouw gaan, moeten die blikken geopend en geleegd zijn en voorzien van een kartonnen klankdempende bodem. Dat wordt nog flink aanpoten met het blikken opendraaien en het rondjes knippen.
Weggooien, daar houdt de juf niet van, maar creatief wordt ze ook niet bij de gedachte aan die enorme overblijvende rode kwak.
Wie kan de culinaire nachtschade-schaduw boven haar komende werkweek verjagen?

Babbelaar

De juf is vandaag de kwaadste niet en stopt en passant een boterbabbelaartje in een kindermond. Dankbaar begint het kind te sabbelen.
Na een minuut vraagt de juf: "hoe smaakt je boterbabbelaar?"
"Boter?", roept hij paniekerig, "ik lust helemaal geen boter!"
Zelden lag een babbelaar sneller in de prullenbak.

Informatielek

"Waarom heeft mijn zoon begrepen dat de uier van de koe eerst met een speld moet worden lek geprikt vóór het kalfje eruit kan drinken?", vroeg een moeder.
"Omdat we in de boerenhoek latex handschoenen vullen met water, de vingertoppen lek prikken en dan in een emmer leeg laten melken", was het antwoord.
Welke juf kan er ooit voldoende rekening mee houden dat kinderen alles letterlijk nemen?

Problemen

Toilet maken

Het meisje dat voor boerin speelde was ineens voor langere tijd uit het gezichtsveld verdwenen.
Ze bleek naar de wc en dat wenste ze niet gekostumeerd te doen.
Folkloristische bloes, Volendammer schort en rood gelakte klompen moesten eerst uit en daarna zorgvuldig neergelegd worden.
Na het plassen moest alles weer aan. (Moeilijke strik, priegelige drukkertjes.)
"Waarom deed je dat?", vroeg juf. "Boerinnen plassen toch ook?"
"Oh, ja", was het antwoord.
Weer wat geleerd.

Kaïn en Abel

Hij is al acht maar ambieert de rol van boerenbaby in de boerderijhoek.
Dat er een boeren-babyborn wordt binnengesleept ontzet hem dan ook hevig.
Twee babies tegelijk in een boerengezin, daar heeft hij nog nooit van gehoord.
Geconfronteerd met het verschijnsel tweelingen toont hij zich matig gerust gesteld.
Iedereen kan toch zien, dat hij veel groter is dan die andere baby?
"Maar je mag spelen dat het klopt", zegt de juf.
Dat vindt hij onzin.
De verhoudingen tussen hem en die pop zullen nooit echt broederlijk worden.

Aangekondigde post

De juf heeft het nieuwste lespakket dat door de educatieve afdeling van het Concertgebouw in elkaar gezet is vandaag met verbijstering doorgenomen. Viel het verleden jaar al niet mee om te voldoen aan de musicale eisen, deze keer moeten er wel heel moderne liedjes aangeleerd worden.
Vóór a.s. dinsdag.(Ik weet wat u zeggen wilt maar we moesten ook de CITO-toetsen en de rapporten en dan weet ik nog steeds wat u zeggen wilt, maar niets menselijks is ook de juf vreemd). Om de wanhoop van de juf compleet te maken is er sprake van: een rode papieren pet die door elk kind in elkaar geknutseld dient te worden. (Waarvan? vlak na kerstmis is er geen snipper rood papier in de hele school meer te bekennen). Bovendien moeten er diverse muziekinstrumenten leeggegeten, doorboord en versierd worden (soepblikken en kleine blikjes tomatenpuree).
Tussen twee haakjes: hoe meer woorden de juf tussen haakjes gaat zetten hoe groter haar wanhoop.
Meester M. sprak koelbloedig het verlossende woord: "we starten gewoon een muziekfabriek op de gang. We draaien vol-continu tot maandagmiddag laat en dan redden we het als we alle een beetje handige vrijwilligers mee-inzetten ruim".
Ook dit gaat voorbij.

Char

Juf heeft rapporten zitten schrijven. Langdurig heeft ze resultaten over zitten nemen vanaf keurige lange lijsten met gegevens. Zij heeft echter ook haar geheime wapen toegepast. Dit wapen noemt ze "ik lijk wel Char het medium".
Dat gaat zo: ze denkt heel hard aan het kind waarvan het rapport voor haar ligt, totdat ze het haarscherp in beeld heeft.
Dat inzoomen helpt enorm bij het schrijven. Omdat ze geen ervaren medium is, bezorgt deze handelswijze haar wel hoofdpijn. Die ze nu met anderhalve liter thee gaat wegspoelen. Zij belooft dit te zullen doen zonder wat dan ook in de blaadjes te zullen lezen.
Dat is dan weer iets voor morgen.
Je moet je talenten langzaam laten rijpen.

Een dichter

Voor iemand met een flink ego krijgt juf soms bijkans te veel te verwerken.
Neem vanmiddag vlak na schooltijd.
Hij komt er speciaal even voor terug. Vriendelijk naar haar omhoog blikkend zegt hij: "Zeg juf, wat zat je de laatste tien minuten nou ook alweer te zeveren?"
Koelbloedig antwoordt juf naar waarheid dat ze vergeten is wat het onderwerp van haar beschouwingen was.
Waarop hij verder gaat: "Trouwens, je hebt weer scheurbuik."
Een vingertje priemt naar een gebiedje rondom de juffenneus.
Zijn aanduiding voor doorgelopen oog make-up.
Prachtig taalgebruik.
Laten we het daar maar op houden.

Koffie

De juf schiet er, met al die nieuwe regelingen, ongeveer 30 euro per maand bij in.
Netto.
Dat ze dat pas aan het eind van het jaar met enige stelligheid mag beweren daar koopt ze niets voor in de tussentijd.
Dus ouders: allemaal maandelijks die ene euro schokken en de juf is bereid op volle kracht door te gaan met het vervullen van haar plichten.
Voor het eerst is juf blij dat ze dagelijks precies dertig pupilletjes aan haar lippen heeft hangen.
Indien ouders in gebreken blijven zal zij zich genoodzaakt zien op school de koffie te drinken die zij zich thuis niet meer zal willen veroorloven.
Bij het koffiezetapparaat.
Langdurig.

2025

"Hoe oud dacht de juf te worden?" Deze met de eindigheid van het bestaan confronterende vraag kwam tijdens het aankleden na de gym.
Tja, het kon vriezen maar het zou voor hetzelfde geld kunnen dooien, de juf had geen idee.
Als ze het nog een jaar of twintig uit zou houden werd ze alvast van harte uitgenodigd op de bruiloft die één van de kinderen zo'n beetje gepland heeft tegen die tijd.
Met wie en in welk stadhuis valt nog nader overeen te komen.
Juf zag het zichzelf deo volente wel doen.
Strakblauwe rollator met in het draadmandje een gedistingeerde slangenleren-oudedamestas.
Hoed met brede flap in kleur kar.
Mantelpak, wit batisten zakdoekje teneinde juffentraan weg te pinken.
Forma Natura-schoenen in gedekt grijs.
En dan toch het boeket voor ieders neus wegsnaaien.
Iets om naar uit te kijken.

Ng, nk

In de methode zitten hele saaie bijschoolbladen.
Als een kind een spellingsprobleem niet doorziet, krijgt het over het algemeen een rij te sorteren woorden voor de kiezen.
Ook moeten woorden wel eens op de goede plek in een zin geplaatst worden.
Eén zo'n blad vond juf eerst op de grond.
Toen in de kast. Toen opnieuw op de grond. En tenslotte in de prullenbak.
Het betrof het blad met aan te leren "ng"- en "nk"-woorden.
Denk nu niet dat juf niet vijf keer van poeslief tot uiterst vermanend: "aan het werk, maak dat blad!" gezegd heeft. Dit hielp niet.
Wanhopig probeerde zij het gewraakte werkje toen als verplicht huiswerk mee naar huis te geven.
"Maar juf, ik vind het echt stom", spartelde het slachtoffer tegen.
Omdat hier iets inzat (zie eerste regel van dit stukje), kwam er een alternatief.
De opdracht werd nu: schrijf een stukje en gebruik daarin tien van dit soort woorden.
Hierboven een uittreksel uit het gedicht dat het resultaat was.

Opruimen

Eén van de workshops op de studiedag van afgelopen woendag ging over opruimen.
Een tip was om de kinderen geregeld een voorwerp te laten benoemen dat niet op zijn plek staat.
Het dan voor het oog van de klas te laten opruimen. Meteen.
Zodat het gewenste gedrag wordt ingeprent.
Dit bleek prima te werken.
Tot één van die linkmiechels over jufs tafel begon.
Om vervolgens jufs boekenplanken figuurlijk te kraken.
Zo hadden we het op de cursus natuurlijk niet afgesproken.

Ambitie

Toen we laatst over straat liepen mocht de klas alvast vooruit rennen tot de hoek.
De juf kwam wat langzamer aangelopen, terwijl ze een jongen met een pijnlijke voet aan de hand meevoerde.
Eindelijk ook bij de hoek gearriveerd, stond de ganse groep in aanbidding rond de parkeermeter geschaard.
Er werd een gastcollege in de open lucht gegeven door een meneer van parkeerbeheer.
Over dat je je diploma moest halen omdat je anders vooor eeuwig palen moest legen net als hij.
Dit had niet het beoogde effect. Menig kind ambieerde ook een baan met zoveel straatglamour.
Dat kekke uniform.
Die pet.
Die van gemeentewege verschafte scooter.
Likkebaardend dropen we af naar school.

Excentriek

Van de week liep de juf haar groep kinderen over straat richting gymzaal te drijven.
Zij voerde de luisterhond aan een electriciteitssnoer met zich mee.
Dat kwam zo: zij was het riempje in alle vroegte verloren en had bij geruchte horen vertellen dat in deze yuppenbuurt de boetes voor het los laten lopen van honden zeer hoog waren.
Het gedeelte met de stekker bleek onverwacht prettig in de hand te liggen.
Toen de hond een sanitaire stop maakte en zij zich onder ademloze belangstelling van de kinderen met een zakje in haar hand vooroverboog had ze het weer.
Ineens zag ze zichzelf door de ogen van de kinderen.
Daar moesten we toch maar geen gewoonte van maken.

Steen in een vijver

Morgen hebben de meesters en juffen een studiedag.
Toen jufaukje vandaag bij de kapper achterop het programma keek, ontwaarde ze bovenstaand plaatje. Het beeldt haar relatie met juf E. treffend uit.
Ze stootte een zenuwachtige giechel uit die niet bij de trendy omgeving paste.
De gedistingeerde, aan de slapen grijzende heer naast haar, moest van de weeromstuit ook glimlachen.
Op dat effekt heeft de tekenaar nooit durven hopen.
Vandaar dat het goed is dat juf hem of haar via dit log op de hoogte stelt.

Misdaad

De portemonnee van een moeder bleek vanmorgen : "zomaar ineens verdwenen, zonder dat je kon zien dat er was ingebroken".
En nog wel "met de Artis-kaart erin en alles!".
De zoon van de getroffen ouder kon zijn hoofd maar moeilijk bij de les houden.
Met grote vochtige ogen en een aangedaan gezicht vertelde hij het hele verhaal aan de klas.
Zijn hele dag was tengevolge van de portemonnee-ellende anders begonnen dan anders.
Hij ging er prat op altijd als eerste aanwezig te zijn in de klas.
Vandaag was hij de drukke straat "overgezet" en had toen het laatste stuk "zelf moeten lopen".
Dat het eerste komen was er dientengevolge heden niet van gekomen.(?)
Hij keek er uiterst somber bij, toen hij dit vertelde.
Het liefst was de jonge ridder linea recta naar huis teruggesneld om het thuisfront bij te staan.
Maar dat ging niet want hij had leerplicht.
De juf hoopt van harte dat die moeder een beetje op haar lijkt.
Dan is er een goede kans dat de portemonnee uit zichzelf opduikt.
Kan die jongen tenminste ook weer rustig slapen.

Ontmoetingen

Op deze vrije zaterdag ontmoette de juf om elf uur in de ochtend, toen ze met een stokbrood onder haar arm van de bakker kwam, een jongetje dat ze een jaar of zes geleden als kleuter in de klas had.
Hij was een heel eind uit de richting geraakt want hij woont tegenwoordig in een andere stad.
Zijn oma heeft een woning bij juf om de hoek, vandaar.
Hij bleef maar roepen, tot drie, vier keer toe: "dag jufaukje, dag jufaukje".
En om een uur of zes, toen de juf na het deelnemen aan een cursus, ter hoogte van het Maupoleum, richting huis fietste, stond er een vader van de klas van verleden jaar.
Uit zijn mond kwam precies dezelfde tekst maar hij had aan één keer genoeg: "dag jufaukje".
Dit beroep heeft een hoog Sinterklaasgehalte.
En hoe langer je het uitoefent hoe hoger het wordt.
Straks weet helemaal niemand in Amsterdam meer wie de juf eigenlijk is.

Maatloos

Toen jufaukje vanochtend slaapdronken de school binnen wankelde ging het met een schok door haar heen.
Het prijskaartje had ze er afgeknipt.
Ze zag het zichzelf nog in de prullenbak gooien.
Maar ergens op haar nieuwe spijkerbroek moest nog een lange strook plakband met in tienvoud en in koeienletters, de maat van de aanwinst kleven.
Daar deze maataanduiding precies gelijk was aan haar eigen maat wenste ze discreet met de cijfers om te gaan.
Zichzelf fouilleren leverde niets op.
Kijk, en daar heb je nou goeie collega's voor.
Juf F. had dit varkentje zo gewassen.
De strook verdween in de prullenbak en maatloos kon de juf aan haar arbeid beginnen.

Paradoxaal

Juf heeft dat spel waarin je leerlingen leert motiveren inmiddels gespeeld.
(www.spele.nl onder het kopje:populair, het spel heet: leraar spelen)
Echt talent voor het vak leek ze niet te hebben.
Ze haalde een hele magere score wegens het over het hoofd zien van discmans en mobieltjes en wegens het glimlachend ingaan op grove taal van leerlingen.
De paradox is dan weer dat haar leerlingen van vlees en bloed juichend om de naam van de site vroegen toen ze dit hoorden.
Allicht dat ze voldoende gemotiveerd zijn om dit leerzame spel nu in hun vrije tijd ook eens te spelen.
Wat is er tenslotte leuker dan beter zijn dan je eigen juf?

Have a little faith

"Hoe denken jullie dat het komt dat sommige verhaaltjes beter gelukt zijn dan andere?", vroeg de juf aan de kring bij het nabespreken van een opdracht.
"Heeft er iemand een tip waar iedereen wat aan kan hebben?".
"Je moet alleen maar in jezelf geloven, dat is alles", antwoordde een jongen.
En zo is het.

Motivatie

De kinderen hadden vanochtend een nieuw projektonderwerp gekozen.
"Ik hoop dat de motivatie om te werken nu verbetert", sprak een acht-jarige bemoedigend tegen de juf.
En dat op de tweede dag na de kerstvakantie.
Juf moest even slikken.
Later trok ze de jongeman de bezemkast in om hem sissend uit te horen.
"Vertel op, waar heb je dat woord geleerd; motivatie?"
Uitgebreid deed hij uit de doeken dat er een spel is, je kunt het downloaden vanaf het internet, waarmee je leert hoe je leerlingen moet motiveren, hoe je de interesse gaande kunt houden en hoe je blijvend goede resultaten kunt laten boeken.
Vanavond opsturen dat linkje, dan leert de juf ook nog eens wat.
jufaukje@xs4all.nl

Zitvlees

Vandaag kwamen de verschillen en overeenkomsten tussen vogels en zoogdieren ter sprake.
"Een zoogdier heeft geen zitvlees, een vogel wel", merkte een meisje op.
Geen zitvlees?
Had de juf, die immers tot de orde der zoogdieren behoort, dan soms geen zitvlees?
In flinke hoeveelheden?
Bij doorvragen bleek met zitvlees het warme gedeelte aan de onderkant van een vogel bedoeld te worden waarmee langdurig op het nest gezeten wordt teneinde eieren uit te broeden.
Zitvlees.
Een gedicht dat aan één woord genoeg heeft.

Heilwens

Er ging heel wat schuiven met tafels en stoelen aan vooraf.
Na een kleine drie kwartier was het vanmorgen zo ver.
De tafels stonden niet meer zoals tijdens de kerstvakantie hoog langs de muren opgetast.
De kinderen zaten in slagorde op hun eigen plek, op hun eigen stoel, naar de juf te glimmen.
Juf glom naar behoren terug.
Gewerkt werd er ook nog zo'n beetje.
Maar vooral veel bijgepraat.
Iemands broer was "bijna gedood door een vuurpijl".
Iemand had huizen geruild met een Parijse familie.
"Gewoon via het internet".
Een geliefde kat was overleden "zomaar, aan een hartstilstand".
Van de week zullen er minstens drie verjaardagen gevierd worden.
Ja, we waren er weer.
Vanaf vandaag ook elke werkdag op deze pagina.
Dat het maar een jaar vol verhalen moge worden.

Kies

Heeft dat kind zo'n warm dampend hoofd omdat het huilt of is het vice versa?
De vonken spatten bijkans van hem af.
Het roept dat het "pijn in zijn oor", heeft. "Maar het kan ook "zijn kies", zijn.
Het huilen gaat op geloei lijken.
Ondefinieerbare pijnen.
Als dit jufs eigen kind was, zou ze het nu een pijnstiller geven.
En naar de dokter gaan.
Gelukkig is de moeder bereikbaar en komt ze hem halen.
Pas een paar dagen later komt hij bleek maar gelukkig weer naar school.
Een zo op het oog gave kinderkies trots ter bezichtiging in een plastic doosje met zich mee torsend.
Er bleek een stukje afgebroken te zijn en dat had zo'n pijn gedaan.
Als juf wil mag ze het gat in zijn kaak wel even bezichtigen?
Graag dan maar.
Volgt een blik in de bloederige holte.
"Tsjongejonge, dat is een knaap van een gat, dat moet niet pijnloos gegaan zijn".
Een liefdevolle discussie ontspint zich.
Aan het eind van de dag krijst de juf echter kil:
"Wil dat jongetje dat zo irritant zit te rammelen met die kies, daar onmiddellijk mee stoppen?
Het rammelkiesje galmt nog geruime tijd na in jufs hersenpan.
De kerstvakantie komt net op tijd.