Oor

Op weg naar de gymzaal loop ik flink links en rechts om me heen te mopperen over het al dan niet (meestal niet) vormen van een nette rij.
Onverstoorbaar laat één van de jongens zijn hand in de mijne glijden en begint tegen me aan te praten over belangrijker dingen.
'Juf, kijk jij vaak naar de televisie?'. Ik antwoord voorzichtig bevestigend.
'Ik ook juf, ik kijk altijd naar Sesamstraat'. 'Dat is mooi jongen, daar kun je een hoop van leren!', neuzel ik meteen richting cognitie.
'Ja, maar Willem Wever, dat wil ik nooit meer zien', griezelt hij.
Dit verbaast me. 'Dat is toch ook een mooi leerzaam programma?, informeer ik.
'Ja, maar laatst ging het over Vincent van Gogh. Ken je die? Wist je dat die hele gekke, rare dingen in zijn hoofd voelde?'
Ik kende hem en ik wist het .
'Toen heeft hij ook nog zijn eigen oor eraf gesneden! Daar moet ik heel vaak 's nachts van dromen.'
Rare jongens die redacteuren van kinderprogramma's!

Tekst

klik voor groter
Wij rijden niet op paarden,
wij rijden in auto's.
Wij kijken tv.
Wij wonen boven elkaar.
Wij plassen in wc.
Wij kopen dingen in de winkel.
Wij dopen niet onze pennen in de inkt.
Wij gaan met de lift naar boven en beneden.
Wij hebben een oven.

Lucas

Adressering

klik voor groter
Een onbekend Middeleeuws persoon heeft de kinderen totnogtoe twee brieven gestuurd. Waarschijnlijk via een teletijdmachine is hij/zij in onze tijd beland. Het kost heel wat hoofdbrekens om het kontakt goed te laten verlopen.

Spin

De eerste rekentoets hebben de kinderen, na drie weken school, vandaag voor de kiezen gekregen.
Ze bleken er eigenlijk te sociaal voor. Het wilde er maar niet bij ze in, dat je elkaar niet even mocht bijstaan, als je niet wist hoeveel 7-2 was.
Na de spelregels voor de tigste keer te hebben uitgelegd, hupte de juf spinnijdig voor de klas op en neer.
Wel toepasselijk zo in het begin van de herfst.

Ridderbling

We zijn een 'woordveld' rond het thema 'ridder' aan het maken.
Harnas kan ik volgen, draak ook. Maar wat is toch schildpoets?
Na plichtmatig geïnformeerd te hebben of je schildpoets met een t of een d schrijft, vraag ik naar de betekenis.
Dom...
Schildpoets gebruikten ridders natuurlijk om hun schilden bling bling te maken.

Te wapen

Het thema van ons nieuwe project is 'Ridders'.
De jarige van de dag deelde fruitspiesjes uit.
Satéstokjes waaraan vruchten geregen waren.
De combi lokte uit tot actie.
De kinderen waren al snel aan het oefenen om te zien wie wie het snelst aan zijn leeggegeten stok kon rijgen.
Een serieuze schildknaap grijpt tenslotte elke kans aan om zich te bekwamen.

Gum no gum

Wat maakt gummen zo fascinerend? Er worden flinke verzamelingen van aangelegd. Hiertoe verwisselen ze vaak van eigenaar. Men bouwt er vervolgens complete gummi woonwijken mee. Of tekent er beweeglijke gezichtjes op. Of breekt ze peinzend doormidden en ruikt eraan. Af en toe denkt er een gum-zelf dat hij een propje is en vliegt plotsklaps door de lucht.
Dat daarbij iemands trommelvlies een gummidreun krijgt is echt per ongeluk.
Voorzien van een piepklein kartonnen omslagje, is een gum al gauw een miniatuurolifantje met een vooruitgestoken slurf, leuk voor op je tafel.
Zo'n beest dat juf als het ware toetrompettert: 'lekker boeiend wat jij te melden hebt!
Ze moeten niet te brutaal worden. Want dan verdwijnen ze met zijn allen in een houten doos.
Met deksel, zonder ramen.

Bouwkunde

De spellingsles van hedenmiddag kabbelde zo'n beetje voort. De kinderen zaten invuloefeningen te maken over 'grote bruine dieren in de dierentuin, vier letters: kies uit beer, veer, zeur of deur.' Beer dan maar.
Er liep weer eens een buslading de nieuwbouw bewonderende architectuurstudenten voorbij.
Juf weet zelf niet wat er over haar kwam. Als een koekoek uit een koekoeksklok stak zij haar bebrilde hoofd naar buiten en begon de groep toe te spreken.
'Als jullie later een school bouwen, laat dan de ramen niet naar binnen openklappen. (Ging samen met demonstratie in slow motion van hoe kinderhoofd tegen openklappend raam botst) 'Verzin een zonwering die zon weert maar zuurstof doorlaat.'
'Ah, jongens reacties van een gebruiker!', glom een corduroy-jasje me tegemoet. 'Mogen we even binnenkomen mevrouw? Dan kunnen we het gesprek voortzetten.'
'Dat zal helaas niet gaan', nufte ik, 'ik ben een spellingsles aan het geven.'
Achteraf jammer, de kinderen zouden het leuk gevonden hebben hun ervaringen met het gebouw door te geven aan echte 'bouwmensen'.
Uit de volgende groep architecten kies ik een beschaafde afgezant.

Directeur en wat hij veroorzaakt

De nieuwe directeur kwam zich vandaag aan de kinderen voorstellen. Hij bood ruimschoots gelegenheid tot het stellen van vragen. Zo kwamen we er al rap achter dat zijn dochter een cavia heeft.
Dit vonden we charmant.
Tot we begrepen dat het het diertje een naamgenoot was van één van de meisjes.
Dit bleek onbestaanbaar en leidde toen de directeur weer weg was, tot tranen.
Een directeurscavia die er met je naam vandoor gaat: ongehoord.

Logica

Zijn moeder is misschien twee minuten te laat met ophalen.
'Ik snap het niet', verzucht hij. 'Ze is nooit zo laat. Ik denk dat ze ruzie heeft op haar werk. Met haar baas. En dat ze aan het laatste stukje van de ruzie bezig is.'
'Heeft je moeder veel ruzie op haar werk?', informeer ik semi-professioneel. 'Nee, mijn moeder heeft nooit ruzie. Met niemand, daarom juist.'

Goed of slecht?

Ik sta over zijn tafel gebogen om het rekenwerk te controleren.
'Ik heb van zulk soort haar gedroomd', zegt hij.
'Alleen zat het toen op een wolf.'

Beeldend leren spreken

'Ik wil graag dat jullie een klapper meenemen', zeg ik.
Wat of de juf bedoelt, wil de groep verontrust weten.
'Een ordner', denk ik te verduidelijken.
Het gealarmeerde geroezemoes neemt toe in volume.
'Met binnenin zo'n lekker dik pak van die plastic insteekhoezen met al die gaatjes erin', probeer ik.
Nu valt alles op zijn plaats: het betreft hier een verzoek om een map mee te nemen.

Zonnig berichtje

Onze klas ligt aan de zonkant van het gebouw. Daarom beschikken we over, waarschijnlijk ooit prijzige, modern ogende zonwerende rolgordijnen. Draai aan een knopje en ze zoeven als een strakke , dichte gazen wand, langs de buitenpui van het pand naar believen omhoog of omlaag.
In de hoge stand komt alle zonlicht vrolijk, fel en ongefilterd binnen. In de lage stand verandert de klas in een donkere, bedompte spelonk. Alle open staande ramen worden hermetisch afgesloten. Geen vleugje verse lucht lukt het nog om binnen te dringen.
Omdat we alle achtentwintig toch zo'n beetje blijven ademhalen is ons dagrantsoen zuurstof na een uurtje rekenen wel op.
Kiezen uit pissebed of kakkebed, elke zomerdag opnieuw.
Van ons mag het herfst worden.

Verdriet

Omdat ik vertrouwenspersoon voor de kinderen op mijn school ben, werk ik één dag per week samen met Zowie, mijn 'luisterhond'.
Sommige kinderen hebben er al lang naar uitgekeken; morgen gaat ze voor het eerst een keer mee naar onze nieuwe klas.
Uitgebreid behandel ik daarom het begrip 'hond' met de groep.
Ze weten er zo met zijn allen nog meer van dan ik verwachtte. Binnen de kortste keren heb ik het bord volgeschreven met hondenbegrippen.
Hondenlichaamstaal. Helpende honden. Vleeseters. Prooi. Snuffelhond. Hijgen.
Respect voor de rust die de hond af en toe zoekt in zijn mand.
Na de pauze komt een meisje met een grote ingelijste foto stijf tegen zich aangedrukt de klas weer binnen. Ze gaat voor de klas staan, houdt de foto, waar zijzelf samen met een bruin hondje in haar armen op staat, omhoog en begint te vertellen.
Ze komt niet ver. Na vier woorden is ze aan het snikken. 'Wat is er?', vraag ik. '
'Het is zo moeilijk om te zeggen', komt er dan met moeite uit. 'Hij werd heel erg ziek en toen heeft hij een spuitje gekregen'.
Misschien dat Zowie haar morgen een heel klein beetje kan troosten.

Verhuizing

'Wij gaan binnenkort in Portugal wonen', werd me vandaag door een meisje verteld.
'Wanneer?', vroeg ik, want het is één van mijn taken te verwachten mutaties tijdig te melden.
'Eerst moet mama iets winnen, ik ben dat woord vergeten', probeerde ze te preciseren.
'De staatsloterij?'
'Ja, dat.'
Het klonk zeer beslist, alsof ze haar koffertje al gepakt klaar had staan.

Terreinverlies

Partner H kwam terug van vakantie en stortte zich al voor ik de vuile was had weggewerkt op het toetsenbord. (Ja, ja, ik weet het, hij vindt dat ik een krankzinnige voorliefde voor het doen van de was heb en er deugt niets aan de rolverdeling in Huize Juf))
Evenzogoed hawkt hij sinds onze thuiskomst mijn met 10% onderwijskorting gekochte Apple compleet.
Gisterenavond viel ik uitgeput in slaap, voor hij uitgeknutseld was.
Menig filmpje over onze reis, circuleert nu op het net. Hier een paar linkjes en dan moet het verder afgelopen wezen. Zie branding en waterski.
Vanaf morgen is alles hier weer bij het oude.

Eenzaam

Hij heeft zijn lievelingsdraak mee naar school geschleppt.
In de kring wil hij er graag wat over vertellen.
Dus gaat hij, met de buitenmodel knuffel onder zijn arm, op zijn stoeltje staan en begint aan een opvallend helder geformuleerd verhaal.
Eerst de zakelijke aspekten: 'Hij was van de Ikea en hij kostte tien euro. Ik had veel geluk, want hij was net in de aanbieding toen ik er was. Toen kostte hij mij nog maar zeven euro en een paar centen.'
Daarna wat het beest hem gebracht heeft: 'Sinds ik hem heb, ben ik niet meer eenzaam. Hij slaapt altijd bij me in bed.'
Uitstekend besteed zakgeld.

Vondst

Omdat één van de kinderen aan kwam zetten met een foto van een moment waarop hij stralend een enorme slang torstte, las ik, ook voor mijn eigen verwerking van dit beeld, een slangensprookje voor.
Korte inhoud:
Kind is zeer bevriend met slang en deelt daarom dagelijks een schoteltje melk met brokken met de koudbloedige goedzak.
De slang is zo welgemanierd dat hij alleen van de melk slobbert en de brokken aan het kind laat.
Moeder ziet hen, denkt als zoveel moeders de situatie te overzien, grijpt een eind hout en slaat de slang de schedel in.
Het kind begint akuut te kwijnen en sterft binnen de kortste keren ook.
'Waarom denken jullie dat dat kind dood ging?', vroeg ik.
'Omdat door de klap op zijn hoofd per ongeluk wat gif uit de tanden van de slang spoot', was een antwoord.
'Dat gif kwam in de melk en het kind dronk het ongemerkt op'.
Mooi gevonden.

Schakelen

De klas ligt er, na dagen als een kip zonder kop meubeltjes verschoven en kasten uitgeruimd te hebben, pront bij.
Slechts één Curver-wanhoopsbox, staat, vol met niet te filen of te filmen restmaterialen, in de vensterbank te wachten op mijn strenge hand.
'Doe' ik van de week wel even.
Ik sta nog lichtjes in vakantiestand.

Vakantie

Juf Aukje gaat morgen op vakantie.
Of zoals een jongen donderdag op het veldje zei:
"Ik zal blij zijn als de sabbath begint".
Ik denk dat hij een sabbatical bedoelde, maar ik vond het evengoed erg mooi geformuleerd.
Prettige sabbath allemaal.

Vissen vangen

Vrede

Nadat ik met mijn groep besproken had dat ik op vredesmissie wilde naar groep 6a bood meisje F. spontaan aan: "mee te gaan om je bij te staan".
Jongetje J.W. ging ook mee.
Samen zaten we even later in de kring en bespraken we de vijandelijkheden over en weer van de afgelopen weken.
Mijn groep zat ondertussen beneden te ploeteren aan een stapel post waarop ontboezemingen als: "Wij willen vrede, maar wij weten niet hoe."
En aan tekeningen waarop niet de helse strijd rond de hut van gisteren, maar een paradijselijk samenspelen in de toekomst werden afgebeeld.
Wat juf J. en ik nooit hadden durven verwachten gebeurde.
Toen ik in de naar buiten openslaande deuren van de gymzaal naar de les van meester D. zat te kijken kreeg ik een papiertje in mijn handen gedrukt dat ik hierboven afbeeld.
Lang leve groep 6a!


Die kinderen komen er wel.

Oorlog

Als we bij het veldje komen, staat er een droomhut waar we zo in kunnen trekken.
De onderkant gemaakt van bakstenen, de bovenkant en het dak van houten schotten. In een charmante veranda is voorzien.
"Mijn" kinderen storten zich op de hut en beginnen te spelen.
Tot de architecten van het optrekje ten tonele verschijnen.
Wij zijn een groep 4 en zij zijn een groep 6. Onmiddellijk eruit dus met die kleintjes!
Bovendien hebben zij de hut gebouwd en dus de oudste rechten. (G8)
Ik moet nu heel erg mijn best doen me volwassen te blijven gedragen en niet ook alleen in "zij" en "wij" te gaan denken.
Na veel gekrakeel en het uitbreken van openlijke vijandigheden, maan ik beide groepen aan mijn voeten te gaan zitten (psychologisch voordeel) en de hut dan maar af te breken en in twee kleinere versies te herbouwen (de Salomonstruc).
"Let jij maar eens op hoe ik dit varkentje was", snoef ik tegen de juf van groep zes.
Even lijkt het te lukken de gemoederen tot bedaren te brengen. Dan gaat de woordenwisseling met hernieuwde kracht door.
"Ok", zeg ik, "dan verdelen we de tijd, jullie vijf minuten en wij vijf minuten".
Tijdens onze vijf minuten worden er enorme flessen water door de kieren in het dak gegoten en scheppen zand op onze hoofden naar binnen gekiept.
Mijn kinderen barsten los in een geween en geweeklaag.
Nu is het afgelopen.
Groep zes verliest alle rechten.
Morrend vertrekken ze met hun juf naar school.
Misschien lukt het me om morgen in hun klas op bezoek te gaan.
En de situatie te evalueren.
Als ik ik tenminste iemand vind om de mijne even over te nemen.
Indien niet, dan kan ik na de vakantie misschien het beste een tijdje over mijn schouder blijven kijken.

Sterk merk

Poep

Zusje

Huis

Meisje M. gaat verhuizen naar Ijburg.
Binnenkort raken we haar kwijt aan de W.school.
Jammer, want ze zat net zo lekker te dichten.
Ik scan er nog een paar.

Gevoelloze roof

Laat ik nou altijd gedacht hebben dat de gemiddelde Amsterdamse boef een gouden hart in zijn donder had!
Totnogtoe blijkt het tegendeel.
Ons zilveren koffertje met daarin de hondenknuffel en het schrift waarin de belevenissen van het beest rijkelijk geïllustreerd werden beschreven, is gestolen.
Geroofd kan ik beter schrijven.
Gewoon meegenomen toen het heel even naast een auto stond.
Maar, op de houten binnenkant van het deksel, heb ik eigenhandig in juffenhandschrift ons adres geschreven.
Dus er is nog hoop dat onze kleine vriend discreet wordt terugbezorgd.
Misschien, als de boef vanavond tussen zijn van de week geroofde schatten zit.
En eindelijk eens rustig in ons schrift leest...
Of kijkt naar onze foto's en tekeningen...
Of als de boef de knuffel aan de opperboef van zijn bende moet overhandigen en streng zal worden toegesproken over de overtreding van de ook door het gilde der criminelen aanvaarde en ondertekende rechten van het kind.
Misschien dat dan alsnog een traan zal wellen in een zo vaak onverschillig gebleven oog.
En dat wij onze mascotte binnenkort weer in de armen zullen kunnen sluiten.

Dierenprint

Vandaag zei ik in het voorbijlopen drie kleuters gedag. Hierbij fladderden mijn zwart/witte broekspijpen uitbundig.
Terwijl ik de trap opliep hoorde ik één van de kereltjes oprecht beweren: "Zagen jullie wat een mooie juf dat was?"
Verheugd over de goede smaak van groep 1/2, hield ik mijn pas in.
Om te horen waarom ik zo mooi gevonden werd: "Haar benen lijken op een zebra!"

Ouderwets

Bij het eerste bezoek aan menig door mij bezocht schrijfclubje werd ik gesommeerd mijn favoriete kinderboekentitel te noemen.
Voor mij was dat, op grote afstand, Daan Zonderlands trilogie over Jeroen, de drager van de Zilveren Sleutel.
Nog jaarlijks herlees ik Jeroen en soms zelfs een paar andere titels stammend uit Zaandonderland.
Het taalgebruik zou archaïsch zijn. De vergelijking met vlot geschreven jeugdboeken van nu zou in het nadeel van figuren als Kees de kankeraar ("Ik wil spinazie met een zacht gekookt eitje en voor toe, alleen aardbeien met slagroom, is dat soms teveel gevraagd? Is er dan niemand die respekt heeft voor een oude schildpad?") en Isidoor de ezel ("dus voor die hoed eulalia, of desgewenst hoera, hoera") uitvallen.
Vandaag ging ik lunchen bij meisje M. en wat toonde ze mij stralend?
"Een leuk boek juf! Ik heb het bijna uit."
Jeroen.
Leve het archaïsch taalgebruik.
Viva Zaandonderland.

Ja, nu snappen wij het wel...

Sportdag

Tijdens de sportdag kwamen er verschillende kinderen langs, die zich in mijn armen stortten omdat ze "wilden knuffelen".
Hoe ze dat bij dit plakkerige weer in hun hoofd halen is mij een raadsel.
Ik ben sowieso al niet zo Amerikaans aangelegd, een bearhug is aan mij over het algemeen maar matig besteed.
Eén meisje verklapte zonder dat ze het merkte één mogelijke oplossing.
Ze sloeg eerst stevig haar armen om mijn middel en probeerde toen de geconstateerde juffen-breedtemaat in de lucht vlak voor zich te reconstrueren.
En dat vond ik wel weer aardig.
Zo'n les schatten en meten met toevallig voorhanden zijnd materiaal dat het kinds interesse heeft.

Vluchten

Toen we gingen uitwaaien op het veldje bleek er een tropische verrassing op ons te wachten.
De stratenmakers hadden een hoop stenen langs de kant van de weg gelegd waar wij een lekker koel huis van konden bouwen.
Mooier dan de mooiste blokkendoos.
Morgen gaan we kijken of de andere buiten spelende kinderen ons bouwwerk hebben laten staan.
Kunnen we weer even ademhalen.
In de klas lukt dat bijna niet meer.
Daarom gingen we later op de dag onder de brandspuit.
Ben ik een juf?
Of beheerder van Jeugdland en een waterpretpark annex picknickplek?
Kan me niet schelen.
Als we maar naar buiten kunnen.

De bal is rond

We hebben buitengym en ik moet de les geven. Schopbal.
"Dat is hetzelfde spel als slagbal, maar nu moet je de bal zo ver mogelijk met je voet wegtrappen", zegt de juf waarvan ik het fluitje overneem.
"Niks aan."
Dan kent ze mijn onbegrip voor de bal in al zijn verschijningsvormen toch onvoldoende.
Maar gelijk heer Olivier B. Bommel heb ik altijd voldoende balbekwame jonge vrienden om mij heen om in dit soort gevallen snel een waterdichte list te verzinnen.
M. staat al snel elegant en doortastend het spel te regelen.
Dat kind heeft je reinste leiderscapaciteiten, geen homerun ontgaat haar en ze houdt accuraat de punten bij, op de envelop waarin mijn salarisstrook stak.
Precies zoals ik het meester D., de gymmeester al zo vaak heb zien doen.
Waarom kan zij dat nou wel onthouden en ik niet?
Er zit vast een gat in mijn hersens bij het compartimentje dat over de balspelen gaat.

Attractie

Plotseling voelden we ons als Madurodam, of als een bollenveld in volle bloei.
Een busje waar aan alle kanten Japanse toeristen uitpuilden, kwam aangescheurd en hield pal voor onze neus stil. Er werd druk naar ons gebaard en in het Japans werden we opgeroepen allerlei passende poses aan te nemen.
Dit nu, was de kinderen wel toevertrouwd.
Zij zwaaiden, staken glimlachend de hoofdjes tesaam, maakten V-tekens en dreigden toen over te gaan op de ietwat minder aandoenlijke kinder-gebarentaal.
Gelukkig reden ze toen snel door.
Zodat de naam van het fiere Hollandse basisonderwijs in het Verre Oosten niet voor altijd door ons besmeurd zal worden.

Regelneven en nichten

In de tijd dat mijn vader school ging, zaten de kinderen aan een eigen tafel,in rustige rijen achter elkaar.
Ik heb er nog een foto van.
De meester liep in een herencostuum minzaam tussen de kinderen door.
Om goed in de gaten te houden wat ze uitspookten.
Dit nu, vindt een bepaald hedendaags kind ook wel een ideetje.
Zie de ontvangen notitie.
Dat het briefje de acrobaat uithangt, komt doordat partner H. in het Concertgebouw zit, terwijl ik thuis zogenaamd aan de rapporten werk.
Ik kan geen briefjes kantelen en wil het ook niet leren.
Ik heb genoeg vervelende dingen geleerd in mijn leven.
En waar heb je anders een partner H. voor?
Mocht het briefje onverhoopt recht staan, dan weet u dat hij weer veilig thuis is.

Eigen mening

Gestaag vult het prikbord zich met werkjes die het voetbal verheerlijken.
Deze mening van "het kind dat altijd de nuance zoekt", hangt daar morgen tussen.
(KLIK om groter te maken)

Eten

We zijn aan ons "tienuurtje" bezig. Omdat ik zaterdag bij de Decathlon een Adidaspakje heb aangeschaft dat me in een ijzeren greep omklemt, heb ik mezelf niet op dieet, maar op verstandig eten gezet.
Vandaag geen dikke boterham met oude kaas.
Monter lepel ik een rabarberyoghurtje naar binnen.
Plotseling duikt één van mijn meisjes, verontwaardigd kijkend, op naast mijn stoel.
"De laatste keer dat je ander eten at om dun te worden, werd je steeds heel erg pissig om niks", zegt ze meer waarheidsgetrouw dan algemeen beschaafd.
"Ook een juffrouw mag zich nimmer achter haar voedsel verschuilen", antwoord ik deemoedig.
"Ik zal proberen me te gedragen."

Toprelaties

Bij de koffie is het het gesprek van de dag.
We mogen met zijn allen gratis op fitness van de baas.
Juichend is iedereen lid geworden van de plaatselijke club.
Een bepaald segment van de dames heeft meteen daarna een zorgelijke subgroep gevormd.
Hierin wordt op fluisterende toon gebrainstormd over op korte termijn aan te schaffen zo verhullend mogelijke outfitjes.
Bovendien wordt getracht van tevoren de houding te bepalen tegenover gestroomlijnde eventueel mee-sportende ouders van leerlingen.
Jufs dochter de topsportster heeft een vriendinnetje zitten bij het hoofdkantoor van de Nike.
Binnenkort maar eens samen langs gaan om te zien of die er nog iets van kan maken.

Vierkante centimeters

"Wat?", roept hij met schrille stem. "Een bus met 35 mensen erin? Hoe moet ik nou weten wat er nog bijkan?"
Dat komt: hij is zo'n jongen die zich dan gaat voorstellen dat de conducteur zegt: "allemaal een ietsje inschikken alstublieft, dan kan die ouwe mevrouw ook nog mee."
Zijn brein ziet geen open blijvende zitplaatsen, maar mogelijkheden op de vierkante centimeter staanplaats.
Voor jongens die aanleg hebben voor het origineel oplossen van een praktisch rekenprobleem bieden gestandaardiseerde toetsen weinig ruimte.
"Fout" antwoord dus.
Toch jammer.

Juf is de baas

"Jij hebt misschien 10% over mij te vertellen!", pochte een kleine blaaskaak vanochtend.
"Hang maar meteen een mooi rond nulletje achter dat getal jongeman", antwoordde ik.
Babyboomer of niet, ik stond als een rots achter mijn eigen autoriteit.
"Ik wil doen waar ikzelf zin in heb", klaagde het ventje vervolgens.
Bijna had ik toen die van mijn grootmoeder zaliger in de strijd gegooid en was ik begonnen over lieverkoekjes die hier niet gebakken werden.
Maar die bewaar ik tot maandag.
Als ik een kruisje zet bij waar hij moet beginnen en waar hij mag stopppen met werken.
Wat zullen we nou krijgen!

Schoolreisje

Morgen gaan we op schoolreisje naar de duinen.
Omdat ik sinds mijn griepje nog niet op school geweest ben, stuurt een van de kinderen mij, de beslisser met ziekteverlof, een mailtje.
Juf,
Ik wil graag mijn walkman meenemen, mag dat?
groetjes X.
Antwoord ik beslist:
Dat lijkt me geen goed idee, dan gaat hij kapot.
We gaan met zand en water spelen en daar kan hij niet tegen.
Hij weer: (laat nooit de minste ruimte in een autoritair bedoeld antwoord)
Hij kan er wel tegen en ik hou hem trouwens in mijn tas.
Ik, nu tot volle autoritaire sterkte gedwongen:
Nee, is nee, jij gaat morgen tikkertje spelen en naar je juf luisteren.
En misschien pootje baden.
Zo, en als het mee zit, wordt het ook nog gezellig.

Zelfmedelijden

Al dagen lag ik broeierig her en der op dekentjes.
Dan weer in de schaduw in de tuin, dan weer op de bank in de kamer.
Om vervolgens een uurtje of wat in bed te gaan uitrusten van dit rusteloze heen en weer verhuizen.
Juist nu de temperatuur voor de verandering een keertje aangenaam was.
Normale mensen vierden de zomer.
Ik was zielig.
Dat dat nooit meer anders zou worden, was nog het ergst.
Eeuwig zou ik doelloos liggen stoven.
Vandaag kwam plotseling een helder, geurig visioen van verse, ijkoude koffie verkeerd langs.
Met vijf tinkelende ijsblokjes.
Ik sleepte me naar het aanrecht, verrichtte doelgericht de noodzakelijke handelingen en lustte er eigenlijk meteen nog wel zo een.
Dit betekende dat ik bijna beter was.
Zou het morgen wel gaan regenen.

Natuur

Ik woon aan een lommerrijke stadslaan.
Waarover onophoudelijk verkeer raast.
Trams, vrachtwagens, fietsen, dolgeworden pizzabezorgers.
Voor je je auto hier in- of uitgeparkeerd hebt, ben je tien minuten verder.
Als het je al lukt.
Als passerende fietsers niet boos een buts in je dak slaan, wegens geconstateerde overlast.
Plotseling komt een agressief gestroomlijnde PC-Hooft-bolide piepend tot stilstand.
Een eekhoorn steekt traag over, op weg naar de dikke hoge boom op mijn eigen Amsterdamse stoep.
Behendig klimt het dier dan omhoog en verdwijnt definitief uit zicht.
De hond reageert niet.
Slechts op zijn hoede voor de blazende kat van de buren.

Rode potlood

In de klas staat een brievenbus om klachten en verzoeken op discrete wijze in ontvangst te kunnen nemen.
Deze keer zat er een brief in waarin Mo vroeg om : een huiswerkschrift om zelf gedichten en verhalen te kunnen gaan schrijven.
Eenmaal overhandigd veroorzaakte het een kleine rage: een flink stel kinderen raakte stevig aan de zelf verzonnen gedichten en sprookjes verslingerd.
Moeilijke afweging: rode potlood wel of niet gebruiken?
Daar kan ik nou van wakker liggen.

Egocentrisch

Een dametje van in de tachtig heeft dit Pinksterweekend haar automobiel bovenop onze Abel van acht geparkeerd.
Op de boot naar Terschelling.
Zij haalde niet opgelucht adem toen vijf sterke mannen het gevaarte optilden om het op zijn buik liggende ventje onder het wiel uit te trekken. Welnee, zij dacht slechts: help, ik word beroofd!
Wat valt er als tachtigjarige vrouw in deze maatschappij anders voor conclusie te trekken als vijf Adonissen je voertuig ten hemel dreigen te dragen?
Gelukkig woei de net opnieuw uitgestorte Heilige Geest vrij oplettend over onze wadden: het kind brak niets. Vandaag liep het alweer blij te huppelen in zijn hagelwitte "verbandje ziektewinst".
Laten we toch nadenken voor we elkaar ervan beschuldigen dat we ons egocentrisch gedragen.
Er is altijd baas boven baas.

Toiletbezoek

Strenge regels aangaande individueel toiletbezoek ten spijt, stijgt een hels lawaai op uit de natte cel. Het lijkt alsof er een zeskoppig berenkoor repetitie houdt.
Driftig verstop ik me achter de deur, gereed om me met overgave op de overtreders te storten.
"Wat is jullie verhaal; het beste graag!", grauw ik ze toe.
"Sinds wanneer mogen jullie met zijn tweeën tegelijk gaan plassen?"
" Ik ging mijn puntenslijper verzorgen. Die deed het niet en dan kan ik niet werken", bluft de ene.
De gezichten staan op superzedig.
"Sinds wanneer verzorgen wij onze puntenslijpers in de toiletten?", vraag ik uit mijn evenwicht gedwongen.
"Hij moest schoongespoeld", maakt hij me wijs.
"Er zat iets in, ik kon niet verder."
Nu krijgen ze de slappe lach.
Ik drijf ze maar weer de klas in.
Over een half uur is de schooldag voorbij.

Juf wacht op antwoord

opblaasplaatje
In groen staat boven deze cijfers dat dit de grootste som ter wereld is.
Als het antwoord bedoeld wordt, waag ik dit te betwijfelen.
Ook de omvang van de opgave imponeert mij onvoldoende.
Je kunt wel vijf miljoen op papier knallen; als je er meteen weer zes miljoen van afknabbelt, zet het nog steeds geen zoden aan de dijk.
The game is on kid!
Morgen is het de dag van de af- en uitrekening.
Pas als het antwoord binnen is praten we verder over een eventuele vermelding in het Book of Records.

Plakkerig

"Mag ik u een vraag stellen die Hollanders meestal niet prettig vinden?", vroeg stagiaire vandaag terwijl zij met juf een boterhammetje at.
"Wat verdient u precies per maand?"
Bij het horen van het netto-antwoord werd ze bleek en vertelde gerekend te hebben met iets minder dan het dubbele.
"Om een beetje redelijk te kunnen leven."
Een switch naar de studie economie is op haar leeftijd nog goed mogelijk.
Eén ding zeg ik van tevoren: economen besteden hun tijd niet aan het produceren van snoepgoed dat weigert te stollen.
En dat deed zij vandaag onder mijn onderbetaalde supervisie wel.
In het goede gezelschap van drie plakkerige achtjarige jongetjes.
Kom er eens om.

De prijs

Het koekje van groep 4b heeft de wedstrijd (zie website van het stadsdeel Zeeburg) gewonnen!
Binnenkort ligt het, in professionele uitvoering, net als een Janhageltje of een Weesper Mopje bij de warme bakker.
Bovendien kregen we een fijne prijs: vier glanzende kinderkookboeken.
De juf zag ze al tot in de eeuwigheid op haar eigen boekenplanken staan.
De kinderen beweerden dat daar niets van inkwam.
Dat zij die boeken gewonnen hadden.
En dat ze er volgend jaar de prijs van de stad Amsterdam ook nog mee in de wacht gaan slepen.
Goed dan.
Als ik maar wel plechtig word uitgenodigd voor de feestelijkheden.

Gips

Voor een jongen die met zijn arm in het gips zit, moet af en toe een aangepaste taak verzonnen worden. "Ga jij maar lekker lezen", gaat snel vervelen.
Vandaag overhoorde hij als gemachtigde met tekenbevoegdheid de tafels van vermenigvuldiging.
Gul deelde de jonge meester stickers uit, steeds één, ten bewijze van het beheersen van alweer een tafel.
In zijn eentje nam hij de halve klas professioneel onder zijn hoede.
Het rijtje kinderen bij zijn stoel was weliswaar luidruchtig, jufs eigen rijtje,dat door haar hun taalwerk liet corrigeren viel ook niet bepaald bedeesd of ingetogen te noemen.
Woensdag mag zijn gips eraf.
Toch nog maar een weekje voorzichtig doen met die arm.

Winnen

We doen mee aan de wedstrijd "ontwerp een koekje", die door het stadsdeel voor zaterdag is uitgeschreven.
Ik verbind daaraan de leerzame opdracht: schrijf op waarom je vindt dat we moeten winnen.
Eén van de kinderen maakt zich ervan af met het antwoord:
"waarom zou ik willen winnen.........".
Dient zonder vraagteken te worden gelezen.
Werd wel voorzien van tekeningen.
Verbluffend filosofisch, in al zijn weergaloze eenvoud.

Percentages

De opdracht was: teken een fantasiebeest en beschrijf de bijzondere eigenschappen ervan.
Bram schrijft bij zijn woest uitziende dier: "75% goed, 25% kwaad".
"En de mens?", informeer ik nieuwsgierig naar zijn observaties na acht levensjaren.
Zonder aarzelen zegt hij: "50% goed, 50% kwaad'.
Waar we het als soort weer mee kunnen doen.

Uithoudingsvermogen

Dat ik goed moet onthouden niet alleen "beginnen jullie maar", maar ook "en nu maar weer stoppen" te zeggen, daaraan werd ik van de week herinnerd.
Femke bleek al wekenlang voort te werken aan de ooit gekregen opdracht een zelf verzonnen sprookje te schrijven.
Ze had inmiddels een bladzij of acht in het klad klaar.
En geloof me, dat is veel voor een vierdegroeper.
Leuk sprookje, ook dat nog. Misschien mag ik er binnenkort wel uit citeren.

Deelraad

De kinderen hangen hele dagen verflensd boven hun warme tafeltjes.
Af en toe "ontsnappen" we naar het plantsoentje.
Maar ook daar worden ze al snel slap van de warmte.
Vandaar dit initiatief.

X-files

Wij behandelen het schrijven van de hoofdletter X. De laatste letter van het schooljaar. Voor één keer ben ik het hartgrondig eens met de schoolschriftenschrijvers: voor de letter x hebben Hollanders bijna geen emplooi, die kun je wel tot het laatst bewaren.
De kinderen zijn dit niet met me eens. Ze beginnen me met verbluffende spelvaardigheid met x-woorden om de oren te slaan.
Taxi. Ex-man. X-cube. X-benen. Max en maxi.
Ik vang de pokerblik van de leerling op de voorste rij.
"En er is ook een x-woord dat jij zeker niet op het bord durft te schrijven!", daagt hij me uit tot het duel.
"Seks schrijf je tegenwoordig met ks",troef ik hem licht telepathisch een hoek van het lokaal in. "En trouwens, wat is er mis met dat woord?"
Sierlijk smijt ik het S-woord groot op het schoolbord.
Zo, nou hij weer.
Back in business, feeling great.

bonnenboekje

Vanaf morgen kunnen zij die een steuntje in de rug kunnen gebruiken bij het vergaren van basiskennis van het Nederlands en het rekenen, een bonnenboekje bij juf komen afhalen. Een van tevoren samen afgesproken taakje voltooid? Knip een bon uit, kom die overhandigen en verdwijn onhoorbaar naar buiten, waar het lente is.
Voorlopig moesten we het maar houden op een maximum aan dagelijks te verdienen bonnetjes van drie (3).

Raadsels

De opdracht was:"zoek drie dingetjes op het schoolplein, hou geheim wat je gevonden hebt, beschrijf de dingetjes op papier, maar verklap de namen ervan niet".
"Mag ik aan de tegels vastgekoekte kauwgum los wrikken?"
"Goed dat je het vraagt, doe maar niet".
"Sigarettenpeuken toegestaan?"
"Jullie doen me altijd weer verbaasd staan door jullie intelligentie, doe ook maar niet".
Weer terug in de klas verschanste eenieder zich achter Bosatlas, kookboek en encyclopedie, om in het diepste geheim en met het puntje van de tong uit de mond,aan de beschrijvingen te beginnen.
De boven alle boeken uittorenende juf zag alles wat mee de klas in mocht.
De raadsels volgen morgen.
Eén had geen ogen, was slijmerig en friemelde.

Hoe win ik die wedstrijd?

Mijn schoonzus kan alles winnen wat ze wil.
Ze heeft eens, als vriendendienst, voor een nicht een autootje in de wacht gesleep.
Minzaam glimlachend stond ze het af.
Bij haar op de stoep staan altijd wel een paar wanhopige mannen op de deur te bonken die een gratis ijskast, wasmachine, fiets, of bubbelbad over de drempel willen dragen.
Mijn schoonzus heeft al drie gloednieuwe overtollige fietsen in de berging staan, wat moet ze ermee?
Al haar vakanties en weekenden zijn lang van tevoren volgeboekt, omdat de drie sterren prijsjes naar romantische kasteeltjes vóór de uiterste houdbaarheidsdatum op moeten.
Langs haar neus weg informeerde ze van de week of ik misschien hield van korte reisjes.
Met trillende handen begon ik, zodra ik de hoorn had opgelegd, mijn rolkoffertje te pakken.
Ooit zou ze mij leren hoe het moest.
Ik zond een onder haar supervisie bij een slagzin geknutselde fröbel in naar de woningbouwvereniging en won prompt de hoofdprijs van 500 euro.
Omdat ik met de klas meedoe aan de wedstrijd: "ontwerp het leukste Amsterdamse koekje", denk ik dat ik maar weer eens contact met haar ga opnemen.
Degenen die zich geprikkeld voelen mijn begaafde familielid naar de kroon te steken kunnen de eer natuurlijk aan de klas houden.
Ik zoek dringend iemand die koekvormpjes kan vervaardigen. (stekertjes)
Het vormpje dat de kinderen bedacht hebben, moet ik helaas geheim houden.
Wie weet welke rivaliserende klassen ermee lezen.

Inventarisatie

We doen mee aan een koekjesontwerpwedstrijd.
Op dit briefje een inventarisatie van benodigde kookspullen.
Wat "voor de juf" betekent, weet ik niet.
Maar ik voel een bui al hangen.

Verzoekschrift

Jammer genoeg is dit niet de hele tekening. Na "vuilnis" staat nog "auto", maar dat zien we zo eigenlijk ook wel.
Op de achterkant van de tekening staat een brief aan de deelraad. Enkele woorden, die wel in het klad stonden, zijn in het net vergeten. Geeft niet, niemand kan om deze brief heen. Lees maar:

Beste gemeenteraad wij
(de Agthoek) zouden het
erg op prijs stele
als de vuilnisautos na 12
ven
deezen brief is van Sam en Abel
de Achthoek 4b. om dat het
een afgrijselek lawaai maakt. juf
Aukje

de Achthoek

Lente

Ik ben mezelf een schrijversblok aan het aandoen.
Om toch aan potloden te kunnen ruiken heb ik na deze vaststelling eerst maar eens een stel vlijmscherpe punten geslepen aan alle vijftig kleurpotloden in de grote Bruynzeeldoos.
Om vervolgens de kastdeurtjes in de keuken te gaan soppen.
Ook dit gaat voorbij.

Sfeer

Als een groepje kinderen een ontwerptekening maakt voor een huisje.
Om dit vervolgens eensgezind uit Lego-stenen op te trekken op een tafelblad.
Waarna de tekening plechtig overgedragen wordt aan een ander groepje kinderen.
Dat, zonder dat het gespiekt heeft hoe het oorspronkelijke huis eruit zag, hetzelfde ontwerp uitvoert in hout!
Zonder zelfs aan de mogelijkheid van gebruik van Lego te denken.
En dat het ene huis dan toch lijkt op het andere.
Alleen anders van sfeer.
Kon iedereen dat maar zien en beleven.

Instructietafel

De meubels in mijn klas en ik, hebben al het hele schooljaar ruzie.
"Maak een duidelijke plattegrond van de opstelling der meubelen in het lokaal", verordonneert de map met nuttige, doch zeer dwingende tips en aanwijzingen voor het onderwijzend personeel.
In mijn geval zou erbij gestempeld kunnen worden: "herzie wekelijks tot tweewekelijks".
Na diverse schikkingen en herschikkingen wil ik nu zes tot acht kindertafels naar de gang bonjouren, om er twee grote "instructietafels" voor terug te plaatsen.
Kan ik eindelijk eens iets aan een groepje kinderen uitleggen zonder dat ze in een hoekje op de grond gaan liggen draaien en wriemelen.
Dit zal betekenen dat ongeveer acht kinderen hun laatje kwijt raken en aan een alternatief zullen moeten wennen.
Het zal ook betekenen dat vrijwel niemand meer de hele dag op één en hetzelfde plekje zal zitten.
Elk nadeel heeft zijn voordeel.
Zouden ze dat al snappen en pikken?

Redactiesom

Weet je wat? , dacht ik bij mezelf: ik laat die kinderen zelf een paar leuke redactiesommen bedenken. Als voorbeelden knalde ik wat sommen op het bord, bv. over saaie boten met 150 zitplaatsen waarvan er al 45 bezet zijn en hoeveel passagiers er dan nog bijkunnen?
En over een moeder met vijf kinderen ("waarom niet een vader?", riep er een), die 20 euro in haar beursje heeft zitten en ijsjes van 1 euro het stuk voor haar kroost gaat kopen. Behalve voor de jongste zoon, (die schreeuwlelijk), die geen suiker mag hebben. En wat dan haar wisselgeld is.
Een van de resultaten wil ik u niet onthouden:

Op een schip zitten honderd soldaten. Twintig worden gedood. Dertig stappen aan wal en komen na een avond toch maar weer terug. Hoeveel soldaten zitten er dan nog aan boord?

Met illustratie van soldaat met geweer over de schouder.
Toch niet helemaal wat de juf in gedachten had.

Avontuur voor het nut van het algemeen

Het is de school niet toegestaan klein chemisch afval naar het gratis verzamelpunt te brengen. Toen juf E. en ik vandaag, vermomd als privépersonen, met 4 vuilniszakken vol van dat spul kwamen aanrijden, spande het er even om of de slagboom voor ons geopend zou worden. Maar juf E. bleek te kunnen liegen als een zoutwatermatroos. Zij schudde acuut een minnaar uit haar mouw wiens postcode zij slechts half uit haar hoofd kende omdat de liefde pas net een aanvang had genomen.
Mij restte niets dan alle denkbare kanten op te kijken, behalve richting beheerders van de diverse "inzameleilanden". Terwijl zij alweer ruimschoots aan haar royale slappe lach begonnen was.
Sommige mensen vrezen niets. Zelfs geen vier vuilnismannen, omringd door plet-, versnipper en sorteermachines, waar makkelijk een flinke schooljuffrouw mee verwerkt zou kunnen worden. Gratis.

Cementmaffia

Vanmorgen om acht uur stond er pal voor het raam van de klas een cementauto. Met zo'n in vol bedrijf zijnde, ronddraaiende, elke les onmogelijk makende, herrie-lading.
"Mijn God", was mijn eerste gedachte. "Dat betekent urenlang kinderen aan hun enkeltjes uit vensterbanken trekken, blijft niets mij dan bespaard?"
Meester M. gaf kalm collegiaal advies. "Niet moeilijk over doen, drie kinderen interviewtje voor laten bereiden, tegen alle andere geïnteresseerden steeds zeggen: sorry, zij zijn al druk bezig met die werkmannen, jullie moeten nu echt gaan rekenen."
Een puik plan. Ik kreeg er zowaar zin in. Dus ik loop meteen naar buiten met Wouter, om ons aan die mannen voor te gaan stellen, zeggen ze doodleuk: " We zijn voor vandaag net klaar met dit werk."
Heb ik dat? Blijft niets me dan ooit bespaard?

Anderhalve meter slaapplezier

Aan juffen worden interessante mededelingen gedaan. Bijvoorbeeld:"Ik heb vannacht in het bad geslapen."
"O, en hoe beviel dat?", vraag je dan.
"Je moet er alleen aan denken dat je een paar handdoeken om de kranen bindt, anders stoot je je.
Verder heb je je knuffel, je rompertje (om op te sabbelen) , je kussen en je slaapzak nodig. En dan ligt het heel lekker."
Nu weet u het ook. Tot hoeveel centimeter lichaamslengte een doorsnee nieuwbouwbad lekker ligt? Honderdvijftig?

Dierproefvrij?

"Juf gebruik jij lippenstift?"
Verbaasd dat het kind de prachtkleuren waarmee ik mezelf opfleur niet opgemerkt blijkt te hebben, antwoord ik stralend naar waarheid.
Pats! Ze heeft me!
"Weet jij dan niet dat die op konijnen getest worden?", vraagt ze met de blik op streng.
"Die van de HEMA niet', lieg ik op voorhand.
Ik zal de firma er toch even over mailen.
Voor mijn toekomstige gemoedsrust.

Zwemwater

Toen ik een jaar of acht was gaf de af en toe verstopte gootsteen in de keuken van mijn moeder mijn kleine zelf aanleiding tot mijmeringen. Ik stelde me voor dat hordes kabouters, klokslag twaalf uur 's nachts, met gevouwen handjes, te drab zouden springen, om nog bruikbare stukjes te lang gekookte bloemkool of knapperige sla uit de prut te zeven. Om met de vangst vervolgens vele hongerige kaboutermondjes te voeden. Altijd veroorzaakte mijn vader dreigende hongersnood, door met een oranje "plopper" op een houten steeltje, de fantasie door te prikken en de leiding te ontstoppen.
In de klas geen manspersoon om deze macho-taak op zich te nemen. Ook geen plopper trouwens.
Het bijhouden van een behoorlijke ploppervoorraad is te kostbaar voor een school.
Dus kroop de onvolprezen juf E. vandaag collegiaal in haar goeie goed in het gootsteenkastje om de zwanenhals los te schroeven.
Om de buizen te legen van koffiestokjes, haarballen en kleiresten. En misschien om kinderfantasieën te verstoren.

Dictee

Vandaag hebben zes "onderwijzerskinderen" elk aan ongeveer vier "leerlingkinderen" dictee moeilijke woorden gegeven. Op een leitje schreven de juffen en meesters het woord correct na van een voorbeeld en hielden het na de oefening voor hun gehoorzame,zichzelf corrigerende troepje, in de lucht.
Er werd gespeld dat de stukken ervan af vlogen. De categorie kon niet gek of moeilijk genoeg zijn, driftig kladde men door. Oei of aai. Geeuw of nieuw. Hond of kat, stomme "e's" in soorten en maten.
Bij hoog en bij laag hielden een aantal kinderen na een uur ploeteren vol dat ze : "maar één fout, misschien twee", hadden gemaakt.
Waar de juf beter mee kan rekenen is dat het geen enkele zin heeft te vroeg te juichen.
Waarschijnlijk morgen, op zijn laatst overmorgen, is alle nieuw vergaarde kennis die Amsterdamse kinderkopjes wel weer uitgewaaid.
Verzinnen we gewoon weer iets nieuws.

Zakdoek

Vandaag werd me beleefd een pakje papieren zakdoeken voorgehouden.
"Neem maar, het zijn mijn speciale gelukszakdoeken", zei degene die offreerde.
"En als deze het niet doet, heb ik nog wel een andere voor je!"
Het zal mij benieuwen hoe krachtig de werking blijkt.
Ik dacht eigenlijk meteen al een beetje iets te gaan voelen...

Plan B

Een kind nam vanochtend twee lege plastic anderhalve liter flessen mee naar school. Omdat ze begrepen had dat we met onmiddellijke ingang met de hele klas een enorm vlot zouden gaan bouwen. Om daarna met zijn eenendertigen onverwijld het ruime sop te kiezen.
Maar zo warm was het nou ook weer niet, lente of geen lente.
Ze schakelde binnen de twee seconden over naar plan B: "dan kunnen we er misschien persluchtflessen van maken voor als we brandweerman spelen?"
Knap.

Lekker

"Ik vond het vandaag wel een lekker dagje", zei een kind. "En ik weet helemaal niet waarom".
Dat had de juf nou ook, misschien heet het lente.

Geloof, hoop en liefde

We bleken vandaag zowaar één van de charmantste proefjes aller tijden van het internet te hebben geplukt.
"Plaats in een diep bord een brandend waxinelichtje op een laagje rode oploslimonade. Glas erover en kijk maar wat er gebeurt."
Dat waxinelichtje schoot dus als een raket omhoog, de limonade borrelde lustig en weigerde eenmaal lekker hoog tegen de wanden van het glas aangevleid, resoluut nog weer als normale huis- tuin- en keukenlimonade naar beneden te stromen, kortom: het was spectaculair.
Juichend troepte men samen rondom de onderzoekstafel.
Zegt ineens zo'n wijsneus van zeven: "waarschijnlijk heeft het iets met het vacuüm te maken.."
Waar doet juf het allemaal voor? Op de vraag hoe hij aan de kennis kwam die zij hem al niet meer kon overdragen, antwoordde het knaapje: "ik lees gewoon veel boeken".
Zet dat eens af tegen het onderwerp van de ouderavond van morgen: Kijken de kinderen teveel tv en hoe om te gaan met de gevaren van het beeldscherm?
Het zal allemaal wel, maar er is hoop. Behoorlijk veel hoop.

Anna Magnani

Mediterrane vrouwen hebben vaak prachtige snorretjes.
Niet dat juf weet of Anna onder de categorie viel, maar het had best gekund.

Juffrouw Mier

Misschien gek, maar die 38 meter pasta laten de juf niet los.
"Het is godsonmogelijk", loopt ze hele dagen te peinzen.
In gedachten loopt ze, klein als een mier, dat hele opgerolde koord op dat bord langs, stappen van een mm nemend. En er klopt nooit iets van.

Pasta

De opgave in het rekenboek was: bereken hoe lang de spaghettidraad is, die je kunt maken met de spaghetti op één vol bord.
Drie groepjes kinderen kregen een bordje volkorenpasta (jufs man houdt toch meer van geraffineerde, dus dat ruimde lekker op) en een notitieblokje in handen gedrukt en mochten zelf gaan verzinnen hoe je dat het beste uit kunt rekenen. Al snel waren hele tafelbladen bedekt met keurig gesorteerde stukken klevend deeg. De lengte van de inhoud van het bord werd geschat op tussen de tien en de achttien meter.
Eén jongen mompelde ineens iets over een weegschaal. Toen die erbij gehaald werd door een gretige juffrouw, woog hij met veel misbaar de grote meetlat zelf en zei : "als de spaghetti evenveel weegt als deze meetlat, is hij ook precies even lang".
De discussie ging niet helemaal de gewenste kant op. Maar na listig aangeven van de onderwijzende kwamen we vanuit: 1 meter spaghetti weegt 6 gram, naar 10 meters wegen dus 60 gram, naar 40 meters wegen dus 240 gram. Terwijl we ongeveer 230 gram op het bord hadden liggen.
We werden het eens op ongeveer 38 meter.
Als u nu denkt dat deze les een overweldigende indruk op de jeugd maakte hebt u het mis.
Belangrijke vragen die overbleven waren: "waarom heb je zo'n vieze soort pasta gekookt?
Waarom zit er geen saus bij? Mag ik het proeven?"
Met als vernietigende uitsmijter: "Gatsie, het stinkt en het plakt, ik ga nu mijn handen wassen."
Nu geeft de juf u een suggestieve opdracht waarvan u zult merken dat het moeilijk is u er totaal aan te onttrekken:
-Neem de eerstvolgende keer dat u buitenloopt, heel bewust 38 grote stappen, terwijl u aan een bord spaghetti denkt.-

Baas onder eigen neus

Juf stond zich tijdens het speelkwartier spinnend en met opgeheven gelaat, te koesteren in het voorzichtige lentezonnetje.
Zei collegaatje patsboem:" Ik wil je al heel lang iets zeggen, maar ik durf niet, want ik ben bang dat je boos wordt!"
In zo'n geval zegt juf onmiddellijk stoer: "shoot, ik ben immer en altoos tot leren bereid."
Bleek het aanstootgevende gevalletje jufs snor te betreffen.
Alsdat die per ommegaande gebleekt, gewaxed, gelaserd of eventueel geëpileerd diende te worden. In een zogeheten schoonheidssalon.
Juf stortte zich geagiteerd op de wc-spiegel, zag weinig, maar had ook geen leesbril op. Begaf zich toen naar kluitje bevriende 5e groepers en vroeg langs haar neus weg "Zeg wat vinden jullie: heb ik een hele erge snor?"
De milde kinderen zeiden eerst van "nee hoor, helemaal niet" en toen van "misschien een beetje maar het valt reuze mee".
Juf E. heeft uiteindelijk vijf (5) hele haren met een pincet uitgetrokken en zei dat ze "Verder niets bezwarends kon ontwaren."
Nou vooruit, misschien waren het er zes (6).

Rust roest

Haar vrije dag heeft deze juf gedeeltelijk besteed aan het uittypen van vettige, diep uit haar tas opgedoken papiertjes, vol onduidelijke pedagogische aantekeningen.
Een diepe rust is over haar neergedaald. De blinkende vellen vol verslagen, handelingsplannen en evaluaties steken in daartoe bestemde doorzichtmapjes. Met en zonder etiketjes.
Daarna is zij met de luisterhond naar de HEMA gewandeld om peinzend postbakjes en tijdschriftmappen te betasten.
Vreest niet ouders en kinderen!
Juf is zich ervan bewust dat creativiteit slechts daar een kans krijgt waar chaos regeert.
Daarom heeft zij bij de HEMA niets gekocht.
Vanaf morgen zal zij weer geregeld mapjes uit haar handen laten vallen.
Van stapels af laten glijden.
Of compleet zoek maken.

Nood

"Kinderen hoe hoor je of een woord eindigt op een d of op een t? Inderdaad, je maakt het langer en je weet het. Honden, dus hond met een d. Katten dus kat met een t. Begrijpen jullie?"
Tuurlijk juf, wij snappen het volkomen.
Dan begint de spellingsslag.
Eén pond, dat is een boot over het Ij, want het is twee ponden.
Juf: "nietwaar". Kind: "welwaar". (nietwaar, welwaar vaak herhalen)
Liet, lied, idem. Een liet, twee lietjes, liederen is een onzinwoord.
Nood, noot, van hetzelfde laken een pak.
Hoe moet je deze regel korrekt toepassen als je denkt dat eekhoorntjes noden eten?
Brood, dat wisten ze dan nog wel.
Kleine stapjes juf!

Memories are made of this

Zat de juf lekker dicht bij een kind een lesje te geven.
Zei het (de jeugd van tegenwoordig heeft geen remmingen): "is dat salami wat ik ruik?"
Nee, maar het was Franse stinkkaas.
Wel een geur van over de grens dus.

Adembenemend

Al een week lang sleepte de juf de sollicitaties van de kinderen met zich mee.
Ze kwam er maar niet aan toe eens rustig voor de belangrijke beslissingen te gaan zitten.
Wie kreeg de komende tijd welk baantje?
Een zware verantwoordelijkheid.
Ineens dacht ze: "Dat kunnen die kinderen toch zelf wel regelen!"
Hierboven een fragment van Mo's kladblaadje.
Dit weekend typt de juf het fluitend uit en het klusje is geklaard.
En Mo: wat spel je adembenemend goed!

Leeshalfuur

"De rode tent staat in de tuin, naast de appelboom"' leest hij braaf.
Dan krijgt hij die dromerige blik in zijn ogen.
"Ik heb ook zo'n tent met van die strakspantouwen. Maar mijne is veel langer, juf, eerlijk."
"Hmmm, dat zijn scheerlijnen," onderwijst de juf, maar nu even doorlezen graag."
Dat doet hij dan maar.
Tot het volgende fantasietje.

Don't fence me in

De zelfcensuur begint de vrouw in de juf te hinderen.
Veel schrijfstof komt nooit verder dan haar eigen notitieboekje.
Ergens anders "helemaal opnieuw beginnen" is virtueel mogelijk.
Om niet opnieuw in dezelfde val te lopen, zou dat strikt geheim en anoniem moeten gebeuren.
Kan zij dit aan? De verleiding haar kleine, maar selecte lezerspubliek mee te lokken, is groot.
In ieder geval distancieert zij zich bij voorbaat met de meeste nadruk van elke overeenkomst in schrijfstijl, die tussen nou en nogereens geconstateerd zal worden tussen haar en andere webloggers.

Griepgolf

"Kom op kind, aan het werk", is bedoeld als aansporing maar heeft dit keer geen enkel effect.
"Buikpijn", is het gekreunde antwoord na de tweede aanmoedigingsronde.
Even later is hij diep in slaap.
Op een nare koude harde ondergrond.
Negenendertig vijf. Minstens.
Op een Engelse school zou hij naar "nurse" gestuurd zijn.
Hier in Amsterdam, zou een hangmat of een stretcher in voorkomende gevallen misschien al prettig zijn.
In het belang van de schooljeugd!
Inspecteert allen uw zolders op geschikte weg te geven artikelen.

Praatjes

Jufs broer de brandweerman wilde vanmiddag op het schoolplein een demonstratie "oeps, er is brand, snel een waterputje openkrikken" geven.
Er kwamen gewichtige ijzeren haken en breekijzers de auto uit, broer balde zijn biceps, broer begon te wrikken, maar putje hield dekseltje potdicht.
"Smeren die kinderen hier de putten stiekem dicht met aangestampte kauwgum?", vroeg de brandweerbroer.
Een smoes in de categorie "zeer sterk".
Hoewel praatjes over het algemeen niet zo gemakkelijk gaatjes vullen.

Helm op

Zo kijken jongens van acht als ze een brandweerhelm ophebben.

Meevallertje

Vanochtend begon de werkweek met het voorlezen van een stichtelijk jeugdwerkje over respect. Gelukkig verlucht met koddige plaatjes van luizige ongewassen honden die weigeren hun bankjes in het park aan oude dames af te staan. Van vaders die kranten proberen te lezen terwijl hun zoons op drumstellen bonken.
Van dochters die in aanbidding naar hun in flatterende rokjes tennissende moeders omhoog blikken.
Onverwachts is juf het een en ander te weten gekomen over het uiterst voorkomende gedrag van de stoerst ogende vaders in het openbaar vervoer.
Niets is wat het lijkt.
Af en toe valt dat mee.

Knipoogjes

De brandweerauto's stroomden binnen. Er stonden er nu zo'n acht permanent in een hoek van de klas geparkeerd. De maten verschilden enorm, maar één ding hadden ze gemeen: er zat een goed funktionerende sirene op het dak. Via op de verrassendste plekken geplaatste geinige kleine knopjes kon een herrie geproduceerd worden die menig juf de rookpluimen onmiddellijk uit de oren zou doen komen. In het grote PABO-boek staat op blz. 3 onder Verantwoorde Werkvormen met Lawaaïg Speelgoed: "verhogen de leerlingbetrokkenheid , maar dienen om niet bij te dragen aan verval der zeden, onder strikte controle te worden ingezet." In gewone mensentaal betekent dit: "Goed dan, laat maar één keer horen die toeter en wee je gebeente als je het een tweede keer doet".
Heel wat glimmende karretjes stonden binnen de kortste keren op de officiële brandweerprojekt-tijd te wachten. Hoog in de boekenkast. Juf zou zweren dat ze naar haar stonden te knipogen: met hun olijke macho-koplampjes.

Hart voor dieren

Deze brief is toegespitst op een andere belangrijke taak van de brandweer: het redden van wezens met hoogtevrees.

Intelligent

Als je op de brief klikt wordt hij groter.
Klik je nog een keer, dan weet je niet wat je ziet.
Jufs broer de brandweerman, vond dit een zeer intelligente brief.
A.s. dinsdag komt hij in vol ornaat deze en eventuele andere brandende vragen beantwoorden.
Het staat u vrij uw grut aan de eettafel mee voor te bereiden op deze naar verwachting zeer leerzame visite van een familielid "uit het veld".

Achterstallig fotootje

Lease-ouders

"Ik wil een verhaal schrijven over een meisje dat zich schaamt voor haar ouders omdat die allebei verstrooide professors zijn, maar ik kan niks goeds bedenken", klaagde de juf tijdens het buiten spelen tegen een meisje.
"Nou dat is dan simpel", was het vlotte antwoord. "Dat meisje schaamde zich bijvoorbeeld voor de tuttige meubeltje die haar vader en moeder hadden. Dus ze ging naar een bureau waar je tijdelijk andere ouders kon huren want ze wou vriendjes thuis te spelen hebben en dat kon niet met zulke stomme meubeltjes. En dan drukte ze per ongeluk ook nog op een knop van een kast van haar eigen professorenouders en dan kwam ze op een vreemde planeet. De gekke monsters daar nam ze mee naar huis. En dan maakte ze thuis ook weer rare dingen dingen mee."
Een kind dat zijn ouders ruilt voor lease-ouders! Monsters van een andere planeet!
Geniaal. Daar kan de juf wel wat mee.

Kleefcijfers

"Fout!", kraait de juf triomfantelijk. Ze wil zich al op de kleine jongen storten en aan de zoveelste uitleg van de positiewaarde der getallen beginnen. Dit wordt door de maker zuchtend voorkomen.
"Je begrijpt het zelf niet", zegt hij. "Die nullen zijn kleefnullen. Dus die sommen zijn kleefsommen en dan zijn ze juist wèl goed."
Aha, op die manier. Een andere cijfertaal.
Juf spreekt geen Kleefcijfers, maar ze is bereid te leren.
Misschien wordt het tijd voor een uitbreiding van het rekentalenrepertoire.
Romeinse Cijfers? Bij uitzondering richt juf zich tot de lezers.
Suggesties?

Hokje

Opgehokt jongetje.

Bestelling

"Als ik thuis in de sneeuw speel, doe ik daarna altijd schone kleren aan", bibbert een meisje tegen de juf.
We zijn met zijn allen in het plantsoentje. En zo nat lijken we nou ook weer niet te worden. Iglootje bouwen, automobilistje bekogelen, op een stukje plastic van de helling af roetsjen.
Eenmaal terug in de klas gaan er toch zestig sokken en schoenen over de verwarming.
Vochtige spijkerbroeken plakken rond koude kinderbenen.
Sam slaat een lichtblauw poppendekentje om.
De geur van nat hondje in tramlijn drie, hangt zwaar in de lucht.
Bracht iemand ons nu maar hete chocolademelk met slagroom.
Er zou morgen meer sneeuw kunnen vallen.
Meer zegt de juf niet.

Uit die startblokken juf!

Een stel enthousiaste meiden had een doos met kralen meegenomen om een hoogstpersoonlijke rekenketting mee te gaan rijgen.(Vijf rood, vijf geel, vijf blauw, vijf rood, of desgewenst twee zwart, twee wit, twee zwart, twee wit).
Maar juf moest zich weer zo nodig aan het rooster houden.
Gele boek, blauwe boek, groene schrift, ruitjesschrift, getallenlijn.
Bladzijde zus, bladzijde zo. Puntje slijpen, gummetje erbij.
Hoe komt een mens zo dom?
Er hadden nu drie grietjes kunnen lopen rekenen tot ze er bij neervielen.
Morgen herkansing.
Morgen zullen er snoeren blinken en rinkelen.
De juf loopt langzaam warm na de verplichte krokuspauze.

Roze

In Barcelona toog juf zonder bijzondere verwachtingen naar Park Guëll.
Je bent een toerist met een PABO-diploma en dan houd je je aan de conventies.
Een beetje Gaudi kon er nog wel bij.
Op het grote terras tussen de mozaïekbanken zat een roze duif als betoverd naar een Spaanse tweegaats-knoop te staren.
Alsof hij overwoog deze knoop aan iemands zondagse broek te gaan zetten.
Dat was nog maar het begin.
Toen ging er een bel, juf keek over de rand van de bankjes en zag een luid snaterende groep schoolkinderen die zich helemaal zonder aanwijzingen van volwassenen in keurige rijtjes begon op te stellen.
De kinderen droegen pyamaatjes met daaroverheen jasjes of vestjes.
Die hadden net die beroemde sïesta achter de rug.
Het grootste wonder kwam toen pas: de juffen schreden kalm als komkommers naar buiten.
In roze dusters!
Hadden ook de juffen een betoverend tukje achter de rug?
Als juf dat ook eens mocht tussen de middag, dan zou ze in een wonder van gelijkmatigheid veranderen.
De woeste toreador die nu af en toe na de lunch bezit van haar neemt, zou ze ver achter zich laten.
Geen rode lap kreeg haar meer op de kast.
En haar haar zou ze uit dankbaarheid roze verven.

Krokusvakantie

De juf is naar Barcelona.
Beetje Gaudi kijken.
Tapas eten.