Griepgolf

"Kom op kind, aan het werk", is bedoeld als aansporing maar heeft dit keer geen enkel effect.
"Buikpijn", is het gekreunde antwoord na de tweede aanmoedigingsronde.
Even later is hij diep in slaap.
Op een nare koude harde ondergrond.
Negenendertig vijf. Minstens.
Op een Engelse school zou hij naar "nurse" gestuurd zijn.
Hier in Amsterdam, zou een hangmat of een stretcher in voorkomende gevallen misschien al prettig zijn.
In het belang van de schooljeugd!
Inspecteert allen uw zolders op geschikte weg te geven artikelen.

Praatjes

Jufs broer de brandweerman wilde vanmiddag op het schoolplein een demonstratie "oeps, er is brand, snel een waterputje openkrikken" geven.
Er kwamen gewichtige ijzeren haken en breekijzers de auto uit, broer balde zijn biceps, broer begon te wrikken, maar putje hield dekseltje potdicht.
"Smeren die kinderen hier de putten stiekem dicht met aangestampte kauwgum?", vroeg de brandweerbroer.
Een smoes in de categorie "zeer sterk".
Hoewel praatjes over het algemeen niet zo gemakkelijk gaatjes vullen.

Helm op

Zo kijken jongens van acht als ze een brandweerhelm ophebben.

Meevallertje

Vanochtend begon de werkweek met het voorlezen van een stichtelijk jeugdwerkje over respect. Gelukkig verlucht met koddige plaatjes van luizige ongewassen honden die weigeren hun bankjes in het park aan oude dames af te staan. Van vaders die kranten proberen te lezen terwijl hun zoons op drumstellen bonken.
Van dochters die in aanbidding naar hun in flatterende rokjes tennissende moeders omhoog blikken.
Onverwachts is juf het een en ander te weten gekomen over het uiterst voorkomende gedrag van de stoerst ogende vaders in het openbaar vervoer.
Niets is wat het lijkt.
Af en toe valt dat mee.

Knipoogjes

De brandweerauto's stroomden binnen. Er stonden er nu zo'n acht permanent in een hoek van de klas geparkeerd. De maten verschilden enorm, maar één ding hadden ze gemeen: er zat een goed funktionerende sirene op het dak. Via op de verrassendste plekken geplaatste geinige kleine knopjes kon een herrie geproduceerd worden die menig juf de rookpluimen onmiddellijk uit de oren zou doen komen. In het grote PABO-boek staat op blz. 3 onder Verantwoorde Werkvormen met Lawaaïg Speelgoed: "verhogen de leerlingbetrokkenheid , maar dienen om niet bij te dragen aan verval der zeden, onder strikte controle te worden ingezet." In gewone mensentaal betekent dit: "Goed dan, laat maar één keer horen die toeter en wee je gebeente als je het een tweede keer doet".
Heel wat glimmende karretjes stonden binnen de kortste keren op de officiële brandweerprojekt-tijd te wachten. Hoog in de boekenkast. Juf zou zweren dat ze naar haar stonden te knipogen: met hun olijke macho-koplampjes.

Hart voor dieren

Deze brief is toegespitst op een andere belangrijke taak van de brandweer: het redden van wezens met hoogtevrees.

Intelligent

Als je op de brief klikt wordt hij groter.
Klik je nog een keer, dan weet je niet wat je ziet.
Jufs broer de brandweerman, vond dit een zeer intelligente brief.
A.s. dinsdag komt hij in vol ornaat deze en eventuele andere brandende vragen beantwoorden.
Het staat u vrij uw grut aan de eettafel mee voor te bereiden op deze naar verwachting zeer leerzame visite van een familielid "uit het veld".

Achterstallig fotootje

Lease-ouders

"Ik wil een verhaal schrijven over een meisje dat zich schaamt voor haar ouders omdat die allebei verstrooide professors zijn, maar ik kan niks goeds bedenken", klaagde de juf tijdens het buiten spelen tegen een meisje.
"Nou dat is dan simpel", was het vlotte antwoord. "Dat meisje schaamde zich bijvoorbeeld voor de tuttige meubeltje die haar vader en moeder hadden. Dus ze ging naar een bureau waar je tijdelijk andere ouders kon huren want ze wou vriendjes thuis te spelen hebben en dat kon niet met zulke stomme meubeltjes. En dan drukte ze per ongeluk ook nog op een knop van een kast van haar eigen professorenouders en dan kwam ze op een vreemde planeet. De gekke monsters daar nam ze mee naar huis. En dan maakte ze thuis ook weer rare dingen dingen mee."
Een kind dat zijn ouders ruilt voor lease-ouders! Monsters van een andere planeet!
Geniaal. Daar kan de juf wel wat mee.

Kleefcijfers

"Fout!", kraait de juf triomfantelijk. Ze wil zich al op de kleine jongen storten en aan de zoveelste uitleg van de positiewaarde der getallen beginnen. Dit wordt door de maker zuchtend voorkomen.
"Je begrijpt het zelf niet", zegt hij. "Die nullen zijn kleefnullen. Dus die sommen zijn kleefsommen en dan zijn ze juist wèl goed."
Aha, op die manier. Een andere cijfertaal.
Juf spreekt geen Kleefcijfers, maar ze is bereid te leren.
Misschien wordt het tijd voor een uitbreiding van het rekentalenrepertoire.
Romeinse Cijfers? Bij uitzondering richt juf zich tot de lezers.
Suggesties?

Hokje

Opgehokt jongetje.

Bestelling

"Als ik thuis in de sneeuw speel, doe ik daarna altijd schone kleren aan", bibbert een meisje tegen de juf.
We zijn met zijn allen in het plantsoentje. En zo nat lijken we nou ook weer niet te worden. Iglootje bouwen, automobilistje bekogelen, op een stukje plastic van de helling af roetsjen.
Eenmaal terug in de klas gaan er toch zestig sokken en schoenen over de verwarming.
Vochtige spijkerbroeken plakken rond koude kinderbenen.
Sam slaat een lichtblauw poppendekentje om.
De geur van nat hondje in tramlijn drie, hangt zwaar in de lucht.
Bracht iemand ons nu maar hete chocolademelk met slagroom.
Er zou morgen meer sneeuw kunnen vallen.
Meer zegt de juf niet.

Uit die startblokken juf!

Een stel enthousiaste meiden had een doos met kralen meegenomen om een hoogstpersoonlijke rekenketting mee te gaan rijgen.(Vijf rood, vijf geel, vijf blauw, vijf rood, of desgewenst twee zwart, twee wit, twee zwart, twee wit).
Maar juf moest zich weer zo nodig aan het rooster houden.
Gele boek, blauwe boek, groene schrift, ruitjesschrift, getallenlijn.
Bladzijde zus, bladzijde zo. Puntje slijpen, gummetje erbij.
Hoe komt een mens zo dom?
Er hadden nu drie grietjes kunnen lopen rekenen tot ze er bij neervielen.
Morgen herkansing.
Morgen zullen er snoeren blinken en rinkelen.
De juf loopt langzaam warm na de verplichte krokuspauze.

Roze

In Barcelona toog juf zonder bijzondere verwachtingen naar Park Guëll.
Je bent een toerist met een PABO-diploma en dan houd je je aan de conventies.
Een beetje Gaudi kon er nog wel bij.
Op het grote terras tussen de mozaïekbanken zat een roze duif als betoverd naar een Spaanse tweegaats-knoop te staren.
Alsof hij overwoog deze knoop aan iemands zondagse broek te gaan zetten.
Dat was nog maar het begin.
Toen ging er een bel, juf keek over de rand van de bankjes en zag een luid snaterende groep schoolkinderen die zich helemaal zonder aanwijzingen van volwassenen in keurige rijtjes begon op te stellen.
De kinderen droegen pyamaatjes met daaroverheen jasjes of vestjes.
Die hadden net die beroemde sïesta achter de rug.
Het grootste wonder kwam toen pas: de juffen schreden kalm als komkommers naar buiten.
In roze dusters!
Hadden ook de juffen een betoverend tukje achter de rug?
Als juf dat ook eens mocht tussen de middag, dan zou ze in een wonder van gelijkmatigheid veranderen.
De woeste toreador die nu af en toe na de lunch bezit van haar neemt, zou ze ver achter zich laten.
Geen rode lap kreeg haar meer op de kast.
En haar haar zou ze uit dankbaarheid roze verven.

Krokusvakantie

De juf is naar Barcelona.
Beetje Gaudi kijken.
Tapas eten.

Snauwen

Momenteel voert de juf een e-mail-correspondentie met een leerling.
Liever gezegd: ze stuurt piepkleine sprookjes over en weer.
Plotseling is er in een sprookje van de leerling een "snauwende juf" opgedoken.
Deze juf "snauwt" en soms zelfs "snouwt" tegen haar kinderen omdat die "nooit hun mond houden".
Maar ze leven wel nog lang en gelukkig.
Dus dat scheelt weer.

Humor

Als de CITO-toets Begrijpend Lezen wordt afgenomen wil de juf dat hij zijn mond stijf dicht houdt. Dat hij stopt met zingen en schaterlachen. Maar dat kan hij niet. De reden is dat gewichtige grote mensen bij het bedenken van toetsen weigeren zich in kinderen zoals hij te verplaatsen.
"De cavia sluit de kat op in de kooi", hoe komen ze erbij? Dat is een regelrechte dijenkletser.
Hij ziet het voor zich.
"Het ei broedt het eendje uit", dat kan ook al helemaal niet.
Hij heeft een oorverdovend gevoel voor humor.
Dat zal dus wel een lage toetsscore worden.

Veldwerk

Omdat we als project de zoogdieren die leven op een boerderij behandelen, zijn we momenteel nogal "in" de koe.
Geregeld bindt één van de kinderen een zelf gemaakt koeienmasker voor en gaat op handen en voeten staan.
"De boer" melkt dan de koe via een met volle melk van AH gevulde witte latex tandartshandschoen met één lek geprikte vingertop.
De in een emmer opgevangen melk gaat in een zuigfles en wordt aan de boerenbaby gegeven.
Restanten worden tot boter geschud. Althans dat is het plan. Voorlopig wil de melk wel aardig schuimen maar er valt geen kloddertje boter te bekennen.
Terwijl de groep onder het voorlezen de flesjes melk als vanzelf van hand tot hand liet gaan.
Een spontaan gecoördineerde groepsinspanning. Is dat een paradox?
Hoe dan ook, vandaag om tien voor drie waargenomen. Een ernstige, flessen melk schuddende en daarna zwijgend aan elkaar doorgevende klas.

Harten

Valentijnsdag. Het leek hier Amerika wel.
Er waren zelfgebakken, felroze geglazuurde zandkoekjes in de vorm van een hartje.
Die smaakten goed.
Er was een joekel van een met chocola en harde glittersnoepjes versierde hartvormige cake. Topkwaliteit.
Er werden briefjes gemaakt. Voor thuis. En voor de jongens.
("Nee, dat wil ik niet!", hoorde juf een jongen wanhopig zeggen.)
Zelfs na schooltijd werd er nog een briefje bezorgd door een meisje uit een andere klas.
"Waar die of die zat?" En of juf: "Er wel voor wilde zorgen dat hij te weten kwam dat die brief van haar kwam". "Ik dacht dat een Valentijn anoniem was", bromde de juf jaloers.
Nee, dat was dan weer ouderwets gedacht. Je schreef je naam er weliswaar niet op, maar het was wel degelijk de bedoeling dat hij er achter kwam. Gelukkig stoof de ontvanger van de anonieme post eigener beweging binnen de seconde de klas in en blies gepast blozend onmiddellijk de aftocht.
Afzender en ontvanger waren nog net niet keihard met elkaar in botsing gekomen.
Zoals zo vaak in de liefde.

Wezentjes

Als we tijdens het dictee, bij te reproduceren woord vijf zijn aangekomen, springt hij plotseling met zijn potlood zwaaiend op.
Hij tekent bezwaar aan.
"Dwerg, dat is niet het goede woord juf!"
Hierop verliest hij zich in een exposé over de lengte en de eigenaardigheden van achtereenvolgens: de kobold, de kabouter, de tuinkabouter en de gnoom.
Hij wijst zo ongeveer aan hoe lang (of liever hoe kort) deze wezens wel niet kunnen worden en herhaalt zijn standpunt tot besluit nog eens ferm: "dwerg, dat is niet het goede woord".
"Schrijf jij nou evengoed maar gewoon dwerg op", schoolfrikt de juf geschokt.
Zo'n gnoom, zou die aantrekkelijker zijn dan een kobold of juist niet?
Dat gaat de juf morgen toch maar eens aan hem vragen.