Geef nooit op

We lazen een gedicht over een centaurus. Van voren mens, van achteren paard.
Het vers eindigde met de mededeling dat er nooit fossielen van dit wezen zijn gevonden.
Dit vond men typisch een conclusie voor verstarde volwassenen.
'Laten wij dan maar beginnen met graven', zei er een.
'Als we zijn skelet niet vinden, vinden we wel iets anders ouds', ging een ander daar op in.
Het zal toch niet juist deze groep kinderen zijn, die komende week per ongeluk op de gemummificeerde resten van een eenhoorn stuit?

Moe

'Waarom speel je niet mee? Is er iets?'
'Mijn zusje was gisteren jarig!'
'Was het geen leuk feest?'
'Jawel, maar ik ben moe, het was zo'n gedoe...'
'Hoe bedoel je?'
'Er zaten twee nijlpaarden in de poppenkast. Twee!
We moesten een race doen met een aardappel op een lepel.
En ook nog zaklopen.
Een jongen van negen deed zijn race tegen een meisje van vier. Dat is niet eerlijk toch, of wel soms?'
Ze kijkt er talentvol zorgelijk bij.

Het Peter Pan-complex

Gisterenavond zat ik in een zaal, die tot aan de nok gevuld was met hongerige onderwijzers. Het rook er doordringend naar rookworst, jus, gebakken uitjes en spek.
En naar leerkracht.
Het thema van het feestelijk samenzijn was: vind het kind in jezelf terug.
Duurt dit nog lang, dacht ik. Afgewisseld door: waar is het deurtje waardoor ik ongezien kan ontsnappen. Ik had geen zin in hongerig opzitten en pootjes geven aan mij opgedrongen juffen en meesters.
Mijn metamorfose van groot mens naar kind was begonnen.
Oerkrachten braken in mij los toen ik hoorde wat ik moest doen alvorens ik het recht verwierf toe te tasten.
Men droeg mij op te bouwen met mijn eten. Ik werd verplicht tot metselen met een berg andijviestamppot.
Augurken veranderden in geschut. Walnoten in patrijspoorten.
Een in mij opgestoken storm joeg kolkende jusgolven woest richting de rand van mijn wegwerpbordje.
Tegen de tijd dat we aan het toetje toekwamen, schepte ik met blote handen rode drilpudding tot smaakvolle rotspartijen.
Op de fiets terug naar huis heb ik gezongen.

Slagveld

Een van de kinderen heeft moeite met het uit elkaar houden van de m en de n.
We hebben een ezelsbruggetje bedacht, een filmpje dat ze in haar hoofd kan afspelen.
Een piepklein riddertje rijdt rondjes over de bladzijden van haar leesboek. Het zit niet te paard, maar te kever. Een tamelijk platte kever. Woest zwaait het in het rond met een zwaard, ter grootte van een speld. Die speld is overbodig, maar gezellig om te visualiseren.
Als we de kevermest bijna kunnen ruiken, laten we de ridder zijn trouwe beestje de sporen geven. Hij voert het gevankelijk door de poorten van de letters m dan wel n.
Bij de n, bromt hij chagrijnig: 'Hier valt ook niets te kiezen, nooit meer dan één poortje, meer niet, niks, nada.'
'Ha, de m', roept hij daarna verheugd. 'Mmmm, hier heb ik meer ruimte, mooi, makkelijk, ik kan kiezen welke poort ik neem.'
Mocht het iets opleveren, dan gaan we een film bedenken die de b, de d en eventueel de p temt.

Stof tot nadenken

Misschien komt ooit de dag waarop ik een doorgelopen vodje op mijn voordeur geprikt zal vinden. Opgepast, hier woont een lelijke heks. Ik zal het briefje zeker onder de punaise vandaan scheuren. Tegen het licht houden. Besnuffelen. De kleur van de vlekkerige inkt bestuderen.
Onder de grote lamp boven de eettafel zal ik het drogen en daarna zorgvuldig in een map stoppen.
Voor wanneer ik gepensioneerd ben. Dan pas zal ik in alle openheid aan het monsterproject Mijn Leven Als Schoolheks beginnen.
Hoe zit dat bij virtuele schimpscheuten? Moet ik nu andere beslissingen nemen? Wissen? Iedereen kan tenslotte, indien geïnteresseerd, alle briefjes in mijn reactiedingetje lezen. Wil ik dat? Waarom niet eigenlijk?
Kan ik ze misschien toch beter naar het nog aan te maken mapje Stof tot Nadenken slepen?
Ach juffrouw Aukje, alles waaraan men aandacht schenkt wordt groter. Ik had je wijzer gedacht.

Preek

Van kinderen kun je veel gedaan krijgen als je ze op een positieve manier benadert.
Dit verheven principe is vlak voor het tien-uurtje een beetje uit zicht geraakt.
Misschien omdat er net één propje teveel door de klas gekeild is.
Misschien omdat groepje 5 net te lang zit door te giechelen.
Er breekt iets in mij.
Hartstochtelijk begin ik te preken. Het lucht lekker op.
Net als ik alsnog medelijden met de groep krijg, bereikt mij de volgende vraag:
'Ga je nu dan wel voorlezen uit Meneer Vos?'
Vooruit!

Uitje

'In Parijs zijn we naar de klokkenluider van de Rotterdam geweest'.

Kulturen

Nog even over God. 

Eén van de meisjes vertelt gierend, waar volgens haar de regen vandaan komt. 'Dan zit God heel hard over de rand van een wolk te plassen.'

Een gelovig klasgenootje kan het bijna niet aanhoren. 

'Ze bedoelt het niet kwaad, hoor', zeg ik, als ik haar gekwetste blik zie.  Ik realiseer me even daarna, dat ik me bemoei met een probleem dat onmogelijk te sussen valt.

Zij blijkbaar ook. 'Ik wil wel een keer voor de klas komen uitleggen hoe het echt zit met God', stelt ze voor.

Ik ben benieuwd.

Krachttermen

Vlak voor het speelkwartier begint er een jongen benauwd te kijken.
'Ik wil drie dingen zeggen, maar ze mogen geen van allen', vertrouwt hij me toe.
'Ze moeten eruit, ik weet ook niet waarom!'
'Ik doe de deur wel even dicht, dan kan niemand anders het horen', zeg ik.
Dan barst hij los: 'God, Godallemachtig en Godsamme.'
Hij erkent de kracht van woorden.
Een potentieel lid van de Bond tegen het Vloeken.

Berg

'Misschien kun je je verjaardag beter niet morgen vieren', zei ik gisteren tegen een kind. 'Er heeft al iemand afgesproken voor vrijdag.'
Voortijdig feliciteerde ik mezelf vervolgens met het stroomlijnen van de verjaardagsagenda.
Blij werd er hedenmorgen achter elkaar een mandje, een dienblaadje en een kistje met snoep de klas binnen gezeuld. Drie stralende jarigen presenteerden zich tegelijkertijd aan mijn bureau.
'Zie dit als leuk', zei een moeder, die mijn verwarring opmerkte. ' Die kinderen krijgen een smak snoep ineens. Onvergetelijk voor ze.'
Het vreemde is dat het werkte. In tijden niet zo'n leuk klassenfeestje gevierd.

Kinderen

Dochter L. heeft zich er reeds lang bij neergelegd : als juf over haar kinderen spreekt bedoelt ze niet haar eigen kinderen.
'Hier, voor je kinderen', zei ze dan ook toen ze terugkwam uit de VS.
En wierp de Educational Cards door ene Carington Bowles zwierig in jufs schoot. Verdraaid goed alfabet, bedacht in 1782.
Het gymlesje werd: schrijf zoveel mogelijk woorden met je eigen lichaam.
Wat interessante observaties opleverde.
Niemand bleek te weten dat links vanuit jezelf gezien, door het publiek als rechts ervaren wordt.
Zo werd wij ijw en aap, paa.
Raar.

Taboe

Zoek de zonzij

Ze wil iets van me, mijn god, laat het snel voorbij zijn. Je hoorde het haar denken.
De opgave was zon, enkelvoud, correct gespeld in zonnen, meervoud over te zetten.
'Wat zegt ze nou? Nou wil ze weer dat we nog meer fouten maken', schamperde een linkmiechel door de klas.
Het beproefde kind voor het bord, besloot de tip serieus te nemen. Zonnnnnen, schreef ze in keurig blokschrift op het bord. Goed beschouwd stond er nu inderdaad meer fout dan juf ooit voor mogelijk had gehouden. Een bescheiden succesje.

Snowman

We kijken naar een kerst-DVD.
'Ik was de sneeuwman', zegt er een.
'Dat kan niet, dat was ik al', werpt een ander daar tegenin.
'Dan waren we hem samen', oppert de eerste weer voorzichtig.
'Kan niet.'
Beslist.
Ik was wel dat meisje', zegt een van de meiden als de commentaarstem haar bevalt.
'Dat is een vrouwenstem, geen meisjesstem', sombert een jongen. 'Dat kan niet.'
Het luistert nauw als je de rollen probeert te verdelen.

Verwijdering 'sterke' lijm

1- aceton
2- lijmoplosser, verkrijgbaar bij het Kruidvat
3- strijken met steeds nieuwe lagen wc-papier tussen vlek en bout (zie kaarsvlek)

Stuccen

Het meisje dat de Poolse arbeiders op haar dak heeft, vertelde vandaag iets opmerkelijks. Wanneer de mannen het plafond stuccen, binden ze stelten onder hun schoenen. Hoe het emmertje met cement binnen handbereik blijft? Waarschijnlijk vormt dit probleem voor een Pool een rap op te lossen peulenschilletje. Misschien iets met krukjes met uitklappootjes. Of er staan één of twee hulppolen doodstil met een volle emmer op hun hoofd te wachten op een voldoende strak plafonnetje. Terwijl men uit hun vaatje tapt.

Foutje

'Mag ik iets vragen?', begon de vader voor dag en dauw verstrooid aan een in principe strenge tirade. 'Waarom heb je mijn zoon met de sterke lijm laten werken? Er bestaan toch niet voor niets kindvriendelijke lijmsoorten. Het kind kleeft nog steeds, terwijl het alweer gisteren onder jouw supervisie heeft zitten knutselen.'
Ik stamelde verontschuldigingen. Tot me te binnen schoot dat ik dit jaar niet tweelingzoon, maar tweelingdochter in de klas heb.
'Mijn God, nu kom ik op het weblog', verzuchtte hij, nadat ik dit triomfantelijk meldde.
En inderdaad...

Spiegeleitje

'Bij ons op het dak zijn een paar mannen een extra huisje aan het bouwen', vertelde het zevendegroepertje. 'Aha, Poolse arbeiders', veronderstelde de juf. 'Dat weet ik niet, het zijn werkmannen en ze komen inderdaad uit Polen', antwoordde ze.
'Waar wonen die mannen?', vroeg ik. 'Dat weet ik ook al niet, maar ze hebben hun eigen wc en kantine op het dak', vertrouwde ze me toe.
'Af en toe roepen mijn ouders dan of ze nog soep willen, of een spiegeleitje.'
'Hoe spoelen ze die wc door?', probeerde ik te plagen. 'Lozen ze op jullie huis, of is hier sprake van een chemisch toilet?'
'Kan me niet schelen, als je het maar opschrijft, ik wil ook een keer op je weblog', zei ze. 'Ben je trouwens eindelijk eens beroemd? Heb je al een paar boeken geschreven?'
'Ik doe mijn uiterste best', antwoordde ik bedeesd naar waarheid.
'Goed, laat het tegen die tijd maar weten, dan kopen we een exemplaar', besloot ze.
Iets om me aan vast te houden.

Gevoelens

Het kerstdiner voor leerkrachten werd gehouden in het restaurant dat bij de sportschool hoort. Toen ik het reusachtige aquarium dat daar hangt stond te bewonderen, kwam de jongeman met de enorme spierballen vertrouwelijk naast me staan.
'Kijk , dat is Dinkey, dat is een dondersteen, die pest Mollie altijd. Zie je hoe die rakker in Mollie's staart hapt? De roodbuikjes zijn al onder zeil, die liggen vaak lekker plat te slapen in een hoekje van het schip.'. Ik keek nog eens goed en zag dat het gevaarte dat in een hoekje lag, inderdaad een eersteklas imitatie van een met mos en algen begroeid scheepswrak was.
Met een duizelingwekkende snelheid bleef hij namen noemen en individuele eigenaardigheden van vissen opsommen.
'Ik maak me de laatste tijd zorgen om die hele grote daar, Dagobert', ging de man met de ijzeren greep door. 'Het lijkt wel of hij witte stip heeft. Ik denk dat ik hem binnenkort zal moeten isoleren. Het is een verschrikking voor de andere vissen als ik dat door mijn hele bak krijg.' Hij keek erbij alsof zijn oude oma met de kerstdagen met open TBC in de conversatiezaal van het bejaardentehuis zat te hoesten.
Toen ging hij de hapjes op tafel zetten. Hij torste met gemak tien volle schalen tegelijk.

Verlegen

Na schooltijd kwam de stagiaire de klas binnen met bovenstaande missive.
'Raden van wie', zei ze. 'Hij vroeg aan mij of ik het wilde overhandigen.'
Juf had het in één keer goed. Zo tegen de kerstvakantie kent ze haar pappenheimers.