Gedicht door meisje B.

de hemel is mooi
de hemel is lelijk
als je ruzie hebt gehad
en dat is vervelend

Bende

Mijn hoofd loopt om. Links en rechts laat ik kasten leeg trekken en lades soppen. Dit wordt anders waargenomen.
'U bent gewoon gemeen bezig', snikt een van mijn favorita's. 'Eerst zegt u: ga maar lekker tekenen en nou moet ik ineens toch rekenen.'
'Dat kan ik niet gezegd hebben', snib ik defensief terug. 'Dit is een school, hier wordt helemaal nooit lekker getekend. Alles moet hier leerzaam zijn.'
Ik zet mijn visvrouwenarmen nog net niet in mijn zij.
Zij komt ook lekker op stoom. 'Dan loog u dat van dat lekker tekenen. U zegt gewoon maar wat!'
Daar heeft ze een punt.
'Voor deze ene keer', capituleer ik om erger te voorkomen. 'Ga dan in vredesnaam maar tekenen.'
En met geheven hoofd stap ik bovenop mijn dure doos Rembrandtkrijtjes.

Reclamebrokjes

Over de post ontving de juf een zak hondenbrokken.
Afzender: het Legermuseum.
Binnenkort gaat de gezellige Nederlandse familiefilm 'Snuf de hond in oorlogstijd' in première.
De trouwe herdershond beschikt over een geweldige neus waarmee hij menige vredesmissie tot een goed einde snuift.
De betreffende brokken zou hij kunnen lokaliseren in nog volledig gesloten fabrieksverpakking.
Wist de schooljeugd trouwens dat de handige dolfijn inzetbaar is bij het opsporen van menige mijn?
En wat verwachten de knapen en meiden van Nederland: kunnen vier leerlingen net zoveel trekken als een strijdkameel?
Neem contact op met het bureau reserveringen van het Legermuseum en boek een leerzaam bezoekje.
De legerbrokken gaan vanavond nog naar de luisterhond. Van dat bezoekje zal het wel niet komen.

C

'Ja, maar c + c, dat kan ook best 6 zijn', zegt hij.
Hij zal bedoelen dat hij zelf pas zes is.
Een zesjarige, die zijn juf voor volgend schooljaar aan het uittesten is.
Net iets te gretig antwoord ik: 'bedoel je soms de c die 3 is?'
Hij knikt minzaam.
Ik kan maar beter zorgen dat ik hem het komende jaar een paar bladzijden voorblijf.

Veel

Ze komt vlak naast me lopen.
'Juf', zegt ze.
'Weet jij of er meer zandkorrels of meer mensen op de wereld zijn? En dingen, hoe zit het met de dingen? Hoeveel dingen zijn er precies op de wereld?'
Even later, als we bij de zandbak zijn, wil ze weten hoeveel fossiele resten van zeeëgeltjes hier ongeveer zullen liggen. Ze is bang dat we er teveel vinden en dat ze op zullen raken.
'Elke duizend jaar worden er weer nieuwe gemaakt en die kunnen we wel weer vinden, bemoedigt ze me.'
Ik word duizelig. We wankelen terug naar school.

Hert

Tenminste dit plastic hert rust nu dan toch in grazige mosterdweiden.
Alle kinderen hebben hun deksels en bakjes dit weekend mee naar huis.
Tegen twee dagen school zonder schoolkinderen is geen plant bestand.
Hopelijk kunnen er morgen al meer dieren in een dekseltje springen.

Karretje

Juf zat ooit te bulderen van het lachen bij het zien van een aflevering van Dertig Minuten (A.Ederveen)
Een sullig hondje werd door handenwringende mensenouders rondgereden in een electrisch invalidenkarretje.
'Je gaat met je spot naar bed', waarschuwde mijn oma al. Daarmee wilde ze zoveel zeggen als: blaas maar niet zo hoog van de toren, je weet nooit hoe het loopt.
De boemerang des levens raakt nu zelfs de luisterhond.
Daar kan partner H. mooi over schrijven.
Klik dus op deze link en u bent weer zo'n beetje op de hoogte.

Hotdog

Volgende week komen de kinderen die het volgend schooljaar in mijn groep zullen zitten, officieel kennis maken.
Sommigen besluiten dat het beter is dat moment niet af te wachten. De aanval is nog altijd de beste verdediging. De eerste klap een daalder waard.
'Een hotdog, dat is gewoon een broodje paardenlul!' Het wordt me in het passeren door een zevenjarige toegebeten. Dat ik maar weet dat hij zich geen knollen voor citroenen zal laten verkopen.
Waarvan acte.

Koeksoorten

Om mij de koekjes van het lijf te houden, deel ik traktaties van jarigen uit. Vandaag aan Roeland.
'Roeland, jongen, wil je liever een chocolade sprits of een puur scholiertje?'
Paniek. 'Ik weet niet wat je bedoelt juf!'
'Of je die grote koek met die golven wilt, of die kleine met dat glimmende chocolaatje erbovenop geplakt.'
'Doe maar die met die golven.'

Duvel

Vlak voor het moment dat de diagnose: onomkeerbare uitval in de achterpoten wordt gesteld.
Juf Aukje heeft het in haar hoofd gehaald haar dier een feestelijke strijdkar te laten trekken.
Weliswaar is het kind dat zo dadelijk in de kar plaats zal nemen beslist licht te noemen.
Weliswaar trekt een kittige jonge tekkelachtige aanstonds mee.
Weliswaar bestaat de beloning (nu nog buiten beeld) uit magere HEMA-worst.
Maar toch. Soms weet je ineens weer waar de uitdrukking; alsof de duvel ermee speelt vandaan komt.

Schoolreisje

Na het dagje Dolfinarium, weer met alle kinderen in de bus, maakte zich een ontspannen prinses-Irene-stemming van de juf meester.
Een vader van een kind begon de chauffeur aanwijzingen te geven over de te volgen route. Juf ging er van ganser harte in mee.
'Natuurlijk, links voorsorteren!', riep ze. 'Meneer hier weet waar hij over praat, hij is in deze polder geboren.'
'Op jullie verantwoording', riep de bestuurder en gooide het stuur om.
Even later betwijfelde de goede man vals monkelend de juistheid van deze beslissing.
Hij wilde maar één ding: keren.
Het moment voor vijf jongens en een meisje om aan te kondigen te willen plassen. Meteen graag, want ze hielden het echt niet.
Binnen de minuut stonden de schapen wild te plassen in de berm.
Dat had de Ouderraad nog een lieve duit kunnen kosten.
De tijd drong, wij keerden veel later dan de chauffeur wilde. Waarna de TomTom meteen dwingend maande tot opnieuw keren.
Kregen we alsnog gelijk. Terwijl de prikklok van zijn baas bijna hoorbaar tikte, onderging hij het stoïcijns.
Een man met engelengeduld.
Als hij een boordtoilet koopt en belooft zijn GPS meteen aan te zetten, wil juf hem volgend jaar weer op de bus.

Lenteschoonmaak

"Wat heb je gedaan met de troep die uit je laatje puilde? Heb je dat nou een beetje netjes weggewerkt?'
'Eigenlijk een beetje wel ja...'
'Netjes, het moet wel netjes! Je moet de helft minstens weggooien.'
'Ok, dan stop ik het in een grote zak en dan neem ik het mee naar huis.'
'Ik wil niet dat je vader en moeder merken wat een bende het hier is.'
'Ik leg die zak wel onder mijn bed.'
'Daar vinden ze hem.'
'Nee, die vorige heeft ze ook niet gevonden.'
'Ik wil hem niet onder je bed.'
'Bovenop de kast dan, daar kijkt ze nooit.'
'Breng hem snel naar de gang, voor ik spijt krijg.'
'Ja juf.'

Transactie

De school organiseert een rommelmarkt voor 'het goede doel'.
Loffelijk initiatief. In het onder de leerkrachten verspreide reglement staat echter dat kinderen niet zelf voor geld iets mogen kopen. Ouders dan wel verzorgers zijn de enigen die de portemonnee mogen trekken.
Daar veel ouders werken is dit een regelrecht rampenscenario.
'Juf!', komt D. op me afgestormd. 'Ik bedoel : Aukje!'
Een vergissing in aanspreektitel die zijn verwarring treffend uitdrukt.
'Ik heb een knuffel gezien, een leuke, maar ik heb geen geld...'.
'Waar is dat ding', zeg ik zo onaangedaan mogelijk. "Ik koop hem voor je, maar het geld wil ik terug. En als je niet betaalt, moet je de vloer van de klas dweilen. Twee maal.'
Hij vindt het best.
Vijf minuten later staat hij hijgend en verwilderd opnieuw voor mijn neus.
'Wat zei je nou?Krijg je €75,00 of €0,75 van me?'
De schooljuffrouw in mij wil op dat moment maar twee dingen: een schoolbord en een krijtje.
Ik krijg bijna mijn zin.
Hij vraagt of ik het even op zijn hand wil schrijven. Dan kan hij het niet opnieuw vergeten.

in de war en paniek

Wel even groter klikken

Ik ben door de war juf, schrijft de een.

Ik raakte in paniek, de ander.

Eerst boven de opgave. Bij nader inzien verkiest ze schriftelijke communicatie vanuit de hokjes van de tabel.

Omdat ze zeker weet dat een echte juf daar  op zoek zal gaan naar antwoorden.

Doosje

'Waarom staat die broodtrommel op je tafel jongen? We zijn aan het rekenen.'
'Dat is mijn brood niet juf, dat zijn mijn rupsen.'
'Rupsen stikken in dichte trommels. Je moet een gaatje open laten.'
'Ik wil niet dat ze ervandoor gaan!'
'Zet die doos op een kier, of breng ze naar buiten! Nu!'
'Nou heb ik ze nog laten vallen ook...'
Voor ze allemaal gevangen en buiten op een struik geplaatst zijn, is de les voorbij.
Op naar het volgende intermezzo.

Goede doelen

'Ik ben nog wel een kind met een platte tv', zegt ze.
'Ik heb heus wel wat rommeltjes liggen voor arme kinderen.'
Ze snuift en gaat achterstevoren op haar stoeltje zitten.

Boos

Wat hebben de kinderen in groep vier geleerd? Ik ben er benieuwd naar. Vandaar dat ik de opdracht geef een kort opstel over dit onderwerp te schrijven. Gecorrigeerd en keurig getyped zal het aan het rapport dat naar de ouders gaat worden toegevoegd.
Zoekt men de waarheid dan moet men soms even slikken.
Ik heb de tafels van vermenigvuldiging geleerd, schrijft menigeen braaf.
Taal op Maat vond ik stom, schrijft een enkele durfal.
Plotseling een dreun voor mijn hoofd.
Ik heb geleerd dat ik voor boze juffen niet bang hoef te zijn, schrijft L.
Staat hier: veel geschreeuw en weinig wol of: ze valt uiteindelijk toch wel mee.
Aangeslagen probeer ik haar in een voor mij zo gunstig mogelijke richting te sturen.
Dat vindt ze totaal onnodig, ze laat het zo.
Er staat wat er staat en daar moet de juf het maar mee doen.

Verpletterende Boete

Als het het telefoonboek van New York geweest was, was het me ook gelukt. In één soepele beweging scheurde ik de Donald Duck, jaargang 2004, nummer 21, doormidden.
Hiermee het slechte voorbeeld gevend op minstens de volgende gebieden.
Ten eerste: vernieling van andermans eigendom.
Ten tweede: ongegeneerd ten toon spreiden van drift.
De eigenaar van het tijdschriftje kwam binnen de kortste keren verhaal halen.
Wist juf wel dat de DD die ik van zijn vriend had afgepakt eigenlijk van hem was?
En wat of ik eraan dacht te doen? Op welke termijn?
Heeft er nog iemand het onderhavige nummertje in bezit?
Oh, die kinderen te zullen kunnen verpletteren met mijn vindingrijke en elegante genoegdoening!

Ondervraging

Pal voor mijn woning rollen groepjes pubers uit een touringcar.
Ik registreer het uit mijn ooghoeken als ik na een ochtendje werken naar binnen wankel.
Wat komen ze doen? Bestuderen wat er van plan Zuid geworden is? Of komen ze voor de coffeshop twee straten verder?
Er wordt aangebeld. Tegenover me staan vijf jongeren, bloknootjes in de aanslag.
'Mogen wij u iets vragen mevrouw?'
'Natuurlijk jongens, vraag maar', zet ik me schrap.
'Zou u dit een voortuin willen noemen?'
Ze wijzen een beetje misprijzend op mijn geveltuintje. Mijn met duizendschoon, goudsbloemen, rozen en lavendel gevulde trots.
'Natuurlijk', bits ik, 'hoe zou je het anders willen noemen?'
Ze maken allemaal een aantekening: Voortuin: aanwezig.
'En dan nog een vraagje: beschikt u over een achtertuin?'
'Ja', hou ik het kort.
'Dan de laatste vraag, die is een beetje persoonlijk. Verkeert deze achtertuin in: slechte, gemiddelde, of goede staat van onderhoud?'
Ik aarzel.
'Geeft u gerust uw eigen mening', animeren ze.
'Goed', zeg ik, 'zeer goed.'
Ik sluit de voordeur.

Tenue

Onze gymjuf is de zachtaardigheid zelf. Dit wil niet zeggen dat ze geen duidelijke regels stelt.
En handhaaft.
Correcte gymkleding, ze staat erop.
Twee jongens komen al in de kleedkamer met me overleggen.
'Juf, ik ben mijn spullen vergeten, zegt de een. Denk je dat ik mijn korte broek en mijn shirt aan kan houden?'
En benauwd:' Zie ik er wel uit als een gewone jongen die naar gym gaat?'
De ander vergeet om de haverklap zijn schoenen. Omdat hij last van voetwratjes heeft, is dat een echt probleem. Hij mag niet meedoen zonder gympen.
Ik denk de zaak met de vader voor eens en altijd geregeld te hebben. We hebben het zelfstandig maken van zoonlief op dit punt gewoon opgegeven. De tas zal mij telkenmale door een volwassene persoonlijk overhandigd worden.
Zo ook vandaag.
Alleen jammer dat de appel niet ver van de boom blijkt te vallen.
Uit de tas rollen twee hagelwitte rechterschoenen maat 34.
Een tennis- en een sportexemplaar.
Hij is nog lang bezig met zijn pogingen zijn linkervoet in een van de schoenen te wurmen.

Lente 3

Klik voor heel erg veel groter...

Lente 2

Lente 1

Scherp

Door twee weken meivakantie vergat de juf glorieus dat ze in het onderwijs zat.
Vanaf vandaag geen twijfel meer: ze staat op scherp.
Deze laatste periode voor de grote vakantie zullen er voornamelijk indrukwekkende punten op de I gezet worden.
Om erin te komen, hierboven wat voorbeelden van kinderwerk.
Vers van de lentepers.

Generale repetitie

We gingen proefracen met de zeepkar. Meteen rolde er majesteitelijk een achterwiel van de wagen.
Aan het in haar nieuw aangeschafte tuigje hijsen van de luisterhond waren we trouwens al bij voorbaat niet begonnen.
Juist nu sleepte ons trekdier met haar achterpoot.
Als het hondenpootje een mensenvoetje was geweest, zou ze op de rug ervan rondgehinkt hebben.
Baas en hond, ze gingen steeds meer op elkaar lijken.
Onaangeroerd, in stil verwijt, bleef de magere lokrookworst op de tafel van de juf liggen.

Puntje

Het hele jaar al, denk ik dat ze niet zo best in rekenen is.
Nu schiet haar vinger de lucht in, zodra ik klassikaal een som opgeef.
'Het dubbele van 44? 88 juf!'
Ze knalt het eruit, ze kan eigenlijk niet op haar beurt wachten.
Dit kan niet waar zijn.
Check en dubbel-check.
'Het dubbele van ....... = 26' , verzwaar ik de opdracht.
Mijn dreigend uitgesproken: 'puntje, puntje, puntje', heeft al menig kind van de wijs gebracht.
Haar niet.
'13', zegt ze stralend.
Dat ik nog minstens zeven werkweken van dit wonder mag genieten.
Het is bijna teveel.

Stiefbeen

Vrijdag aanstaande gaan we een hut bouwen in het plantsoen.
Het zal onze bijdrage worden aan de 'Technoparade', waaraan alle groepen van de school meedoen.
Vandaag was het grofvuildag.
Mijn klaslokaal lijkt inmiddels sterk op de opslagruimte van Stiefbeen en Zoon.
Hierin nu, heb ik nog meer plezier dan in de mij beloofde loonsverhoging.
Dat hij netto maar ruim moge uitvallen....

Luister Trekhond!

Komende vrijdag staat er een zeepkistenrace op het programma.
Zowat alle groepen zijn druk aan het timmeren en verven en zagen.
Twee van onze meest technische vaders combineerden een halve autoped, twee kinderwagenwielen en wat metalen buizen. Het is een soepel sturend gevaarte geworden, dat alleen nog maar een beetje opgepimpt hoeft te worden.
Het is ons voornemen twee trekhonden voor de kar te spannen.
Vandaag draaiden we proef met onze eigen luisterhond.
Een stok met daaraan een boterham van Hartog (de beste bakker van Amsterdam) geprikt, hielden we vlak voor haar zwarte dropneus.
Zoals verwacht, zette ze zich schielijk in beweging.
Jammer genoeg feilloos richting superboterham.
Enigszins de lucht in.
Dit kwam de snelheid waarmee we ons over de stoep voortbewogen niet ten goede.
Moeten we nog even iets op verzinnen.

Stof

"Niemand verlaat dit pand, voordat de vloer volkomen leeg is'.
Walging voorwendend wees de juf op twee (2) per ongeluk op de grond achtergebleven stompjes afgekloven schoolpotlood.
Een kind opende met feilloze precisie de tegenaanval.
Kwam zogenaamd gehoorzaam aansjouwen met een paar stoffige Birkenstocks van vorig jaar zomer.
Maatje juf.
Als ze Engels gesproken had zou ze gezegd hebben: 'I rest my case.'

Duh.......

Ik moest een half uurtje lestijd vullen.
Het leek me nuttig zelfstandig naamwoorden eindigend op d, en zelfstandig naamwoorden op t te laten bedenken en opschrijven.
Omdat in de door ons gebruikte methode de begrippen lidwoord en zelfstandig naamwoord verre toekomstmuziek zijn, zocht ik naar een duidelijke omschrijving.
'Er staat altijd de of het voor die woorden', zei ik. 'In gedachten kun je de dingen waar die woorden over gaan optillen. Hoewel dat bij bv. de wereld of een bacterie tamelijk moeilijk zal gaan.'
Altijd weer die nuance, ik word vaak ziek van mezelf.
De kinderen echter knikten vol vertrouwen, ze hadden de opdracht begrepen.
Tot ik erachter kwam dat een enkeling de zelfstandig naamwoorden waar het lidwoord de bij hoorde, oversloeg. Omdat de 'd' aan het eind van het woord moest staan. En niet ervoor.
'Dat had juf toch zelf net gezegd?'
Wat min of meer waar was.

Actor's studio

We zitten neus aan neus.
Als we elanden waren zouden onze geweien zich verstrengelen.
Ik eis van haar dat ze een regeltje schoon-schrijft.
Een opdracht, maar daar houdt ze helemaal niet van!
Tranen als karbonkels beginnen via haar wangen in haar schoot te denderen.
Hoe verricht dit kind, keer op keer, moeiteloos dit mirakel?
'Stel je niet zo aan', zeg ik om in een sfeer van samenwerking te geraken.
'Dat zijn namaak tranen, kan ik ook. Makkie.'
Ze gaat er eens goed voor zitten.
Ik zoom in op mijn overleden familieleden.
Presto!
Niet zo groot als die van haar, maar respectabel.
Ze schiet in de lach. Wij ontwarren onze geweien.
Ze slijpt een puntje aan haar potlood.

Kapitein Haak

Klik om te vergroten

We hebben schier eindeloos geoefend.
Klinkt een klank lang, maar staat hij aan het eind van een lettergreep, dan heb je aan één klinker genoeg.
De ontzettend foute daame, die naast de al te saaie zinnen staat, blijft, pijnlijk keurig gespeld, op hoge haken rondtrippelen.
Tenslotte kan er van een verveelde achtjarige niet verwacht worden, dat hij twee fouten uit één oninvoelbare zin zeeft.
Zeker niet als hij net een toneelstuk over Kapitein Haak gezien heeft.

Kabouter helpen

Vandaag gaf ik een les stenen huizen metselen. Om de kinderen een beetje te interesseren voor de opdracht liet ik ze een 'kabouterhuis' bedenken.
De aandacht van de groep werd gevangen door het langdurig nadenken over de gemiddelde lengte van de Amsterdamse kabouter.
Metselspecie mengen, erg interessant, maar hoe hoog moesten die deurtjes worden?
Dat die kabouters wel vannacht naar binnen zouden kunnen en niet doelloos door de school zouden hoeven dwalen.
Dat ze zouden denken: wat een mooie bungalow en dat ze er dan alsnog niet in zouden kunnen.
Dat was pesten!

Streng

'En denk erom: ik ben streng maar rechtvaardig', zegt de op een stoel staande mevrouw van jeugdtheater de Krakeling ferm tegen de honderd-zesentachtig leerlingen die verwachtingsvol naar haar opblikken.
'Hoor nou juffrouw! Net als u!', kraait de vaak gecorrigeerde leerlinge luidkeels door de foyer.
Amen.

Geluk

'Scherven brengen geluk' , zei ik toen ze mijn mooiste koffiekopje per abuis van tafel maaide.
'Die broek is ook veel te lang en te wijd', toen ze op mijn zoom stapte en zich tot aan haar navel in mijn broekspijp wikkelde. Bijna maakte ik de doodsmak.
Drie maal is scheepsrecht, een beetje bezorgd over wat er morgen kan gebeuren ben ik wel.

BBBBBBBBB

Sinds een paar dagen heb ik de schuurpapieren letters van Maria Montessori in de klas.
Ik ben ooit geëxcommuniceerd als lid van de beweging, maar Maria kan bij mij blijvend een potje breken.
Meteen toen de plankjes er waren, begon ik -met twee vingers tegelijk en met mijn ogen dicht-, letters te voelen en woorden te prevelen.
BBBBBBeer, hoorde ik mezelf al tastend brommen. BBBBBBal. BBBBBBezemsteel.
Het materiaal haalde de rituelen meteen weer in mij naar boven.