Billen

Ineens ontdekte ik een manier om kinderen te leren klokkijken. Het begon ermee dat ik een plek vrijhakte in de klas. In het midden ervan liet ik een grote cirkel om me heen tekenen, op de vloer, met krijt.
Toen bleek dat het (lampje!) niet uitmaakte waar de twaalf kwam. Maar als we eenmaal die twaalf hadden aangewezen, dan stond de plek van alle andere cijfers meteen ook muurvast. Als we tenminste wisten wat het begrip 'met de klok mee' inhield.
Hiertoe ging ik met mijn voeten op de rand van de cirkel staan terwijl ik mijn billen naar het centrum van de cirkel richtte. Nu hoefde ik alleen nog maar rechts af te slaan, dan liep ik altijd de goede kant op.
Probeer het eens. Het kan ook met een op een a-4tje getekende cirkel, waarop een poppenhuispoppetje rondloopt. Voor als u uw eigen billen liever buiten beschouwing laat.

Steen

Ze laat wel eens per ongeluk het een en ander vallen. Van de week kwam ze moedeloos aangesjokt met een gebroken fossiele haaientand. Mijn advies: 'laat hem door een groot mens lijmen met één-secondelijm' is haar goed bevallen. De tand is als nieuw.
Ik ben in haar aanzien gestegen.
Nu staat het weekend voor de deur en wil ze uitsluiten dat ze haar mooiste steen kapot smijt.
'Kun jij er misschien voor zorgen?', vraagt ze. Plechtig neem ik hem in ontvangst.
Inderdaad een fraai exemplaar.
Na schooltijd fantaseer ik onmiddellijk griezelscenario's met halfedelstenen en juffen in de hoofdrol. Voorzichtig zeul ik het ding mee naar huis. Het hengsel van mijn tas snijdt diep in mijn schouder.
Op de keukenweegschaal weegt het kreng op de kop af 526 gram.
Twee dagen helemaal niet aan gaan zitten friemelen en dan op dezelfde manier retour school.
Dan kan ons niets gebeuren.

Spiegelen

Rendement van mijn inspanningen krijg ik optimaal, als ik acht kinderen tegenover me laat zitten en de rest zelfstandig laat werken.
Het boek of het lesje houd ik goed zichtbaar rechtop voor de acht leergierige neuzen.
Dit dwingt mij tot boeiend op zijn kop voorlezen.
Soms hort en stok ik een beetje, maar dat vergeef ik mezelf.
Pak ik de lei en het krijtje erbij, voor extra uitleg, dan wordt het pas echt moeilijk.
Ik schrijf steevast de 3 binnenstebuiten en met de 5 en de 2 heb ik ook moeite op zijn kop.
Het is goed voor een juf om geregeld te voelen dat alleen dat wat je al kunt, makkelijk is om te doen.

Vrouw van elastiek

Sommige kinderen heb ik constant op de radar. Het is een tweede natuur geworden.
Een van de slachtoffers raakte hierover vandaag in extase.
'Kijk dan toch! Juf heeft uitschuifbare armen!', riep ze.
Inderdaad plukte ik haar even tevoren nonchalant uit de lucht.Terwijl ikzelf niet eens in de gaten had dat ik naar haar keek.
Nog een paar dagen en ik kan alsnog mee met het circus.

spam

Mooi plaatje, kan groter geklikt worden.

Als je vecht, eindig je in een ziekenhuisbed.
Doe je een beetje aardig, dan mag je misschien wel bij iemand thuis komen spelen.

Ook iets voor internet-pestkoppen.
Voor de verandering hand in hand op weg naar thee met een virtueel koekje...

Klotsen

'Ik heb samen met mijn moeder pizza gebakken', zegt ze. "Eerst duwden we het deeg plat tot zo'n soort rondje. Toen deden we er worst op en lekker veel tomatensaus.
Op Klokhuis bakken ze ook wel eens pizza' , associeert ze verder. 'Daar kijk ik maar liever niet naar. Dan krijg ik te veel trek. Dat heb ik ook zo erg bij golfjes.' Als ze mijn vragende blik ziet, zegt ze:' Je weet wel, die kleine golfjes op het water, die de hele tijd tegen elkaar aanklotsen.
Die geven mij honger.'
En dat terwijl ze in een van de waterrijkste buurten van Amsterdam woont.

Oponthoud

Ik vraag het jongetje dat neuriet en danst, zijn sommen op de gang te gaan maken. 'Neem maar een vriendje mee,' probeer ik de situatie een schijn van gezelligheid te verlenen.
Ook geef ik hem een stopwatch. Dan kan hij: 'kijken wie van de twee het allersnelst een som kan maken.'
Huilend komt hij even later de klas in. 'Kun je het niet bijhouden?', vraag ik verbaasd. 'Of vind je het zo erg om op de gang te werken?'
Nee, dat allemaal niet, maar dat zijn vulling leeg is en dat die zogenaamde vriend op de gang nou een valse voorsprong neemt!
Vulling gepakt en ingedraaid. Sommen ongeldig verklaard. Vrede getekend. Verder gerekend.
Zonder neuriën en dansen, maar met vertrouwd oponthoud.

Geef nooit op

We lazen een gedicht over een centaurus. Van voren mens, van achteren paard.
Het vers eindigde met de mededeling dat er nooit fossielen van dit wezen zijn gevonden.
Dit vond men typisch een conclusie voor verstarde volwassenen.
'Laten wij dan maar beginnen met graven', zei er een.
'Als we zijn skelet niet vinden, vinden we wel iets anders ouds', ging een ander daar op in.
Het zal toch niet juist deze groep kinderen zijn, die komende week per ongeluk op de gemummificeerde resten van een eenhoorn stuit?

Moe

'Waarom speel je niet mee? Is er iets?'
'Mijn zusje was gisteren jarig!'
'Was het geen leuk feest?'
'Jawel, maar ik ben moe, het was zo'n gedoe...'
'Hoe bedoel je?'
'Er zaten twee nijlpaarden in de poppenkast. Twee!
We moesten een race doen met een aardappel op een lepel.
En ook nog zaklopen.
Een jongen van negen deed zijn race tegen een meisje van vier. Dat is niet eerlijk toch, of wel soms?'
Ze kijkt er talentvol zorgelijk bij.

Het Peter Pan-complex

Gisterenavond zat ik in een zaal, die tot aan de nok gevuld was met hongerige onderwijzers. Het rook er doordringend naar rookworst, jus, gebakken uitjes en spek.
En naar leerkracht.
Het thema van het feestelijk samenzijn was: vind het kind in jezelf terug.
Duurt dit nog lang, dacht ik. Afgewisseld door: waar is het deurtje waardoor ik ongezien kan ontsnappen. Ik had geen zin in hongerig opzitten en pootjes geven aan mij opgedrongen juffen en meesters.
Mijn metamorfose van groot mens naar kind was begonnen.
Oerkrachten braken in mij los toen ik hoorde wat ik moest doen alvorens ik het recht verwierf toe te tasten.
Men droeg mij op te bouwen met mijn eten. Ik werd verplicht tot metselen met een berg andijviestamppot.
Augurken veranderden in geschut. Walnoten in patrijspoorten.
Een in mij opgestoken storm joeg kolkende jusgolven woest richting de rand van mijn wegwerpbordje.
Tegen de tijd dat we aan het toetje toekwamen, schepte ik met blote handen rode drilpudding tot smaakvolle rotspartijen.
Op de fiets terug naar huis heb ik gezongen.

Slagveld

Een van de kinderen heeft moeite met het uit elkaar houden van de m en de n.
We hebben een ezelsbruggetje bedacht, een filmpje dat ze in haar hoofd kan afspelen.
Een piepklein riddertje rijdt rondjes over de bladzijden van haar leesboek. Het zit niet te paard, maar te kever. Een tamelijk platte kever. Woest zwaait het in het rond met een zwaard, ter grootte van een speld. Die speld is overbodig, maar gezellig om te visualiseren.
Als we de kevermest bijna kunnen ruiken, laten we de ridder zijn trouwe beestje de sporen geven. Hij voert het gevankelijk door de poorten van de letters m dan wel n.
Bij de n, bromt hij chagrijnig: 'Hier valt ook niets te kiezen, nooit meer dan één poortje, meer niet, niks, nada.'
'Ha, de m', roept hij daarna verheugd. 'Mmmm, hier heb ik meer ruimte, mooi, makkelijk, ik kan kiezen welke poort ik neem.'
Mocht het iets opleveren, dan gaan we een film bedenken die de b, de d en eventueel de p temt.

Stof tot nadenken

Misschien komt ooit de dag waarop ik een doorgelopen vodje op mijn voordeur geprikt zal vinden. Opgepast, hier woont een lelijke heks. Ik zal het briefje zeker onder de punaise vandaan scheuren. Tegen het licht houden. Besnuffelen. De kleur van de vlekkerige inkt bestuderen.
Onder de grote lamp boven de eettafel zal ik het drogen en daarna zorgvuldig in een map stoppen.
Voor wanneer ik gepensioneerd ben. Dan pas zal ik in alle openheid aan het monsterproject Mijn Leven Als Schoolheks beginnen.
Hoe zit dat bij virtuele schimpscheuten? Moet ik nu andere beslissingen nemen? Wissen? Iedereen kan tenslotte, indien geïnteresseerd, alle briefjes in mijn reactiedingetje lezen. Wil ik dat? Waarom niet eigenlijk?
Kan ik ze misschien toch beter naar het nog aan te maken mapje Stof tot Nadenken slepen?
Ach juffrouw Aukje, alles waaraan men aandacht schenkt wordt groter. Ik had je wijzer gedacht.

Preek

Van kinderen kun je veel gedaan krijgen als je ze op een positieve manier benadert.
Dit verheven principe is vlak voor het tien-uurtje een beetje uit zicht geraakt.
Misschien omdat er net één propje teveel door de klas gekeild is.
Misschien omdat groepje 5 net te lang zit door te giechelen.
Er breekt iets in mij.
Hartstochtelijk begin ik te preken. Het lucht lekker op.
Net als ik alsnog medelijden met de groep krijg, bereikt mij de volgende vraag:
'Ga je nu dan wel voorlezen uit Meneer Vos?'
Vooruit!

Uitje

'In Parijs zijn we naar de klokkenluider van de Rotterdam geweest'.

Kulturen

Nog even over God. 

Eén van de meisjes vertelt gierend, waar volgens haar de regen vandaan komt. 'Dan zit God heel hard over de rand van een wolk te plassen.'

Een gelovig klasgenootje kan het bijna niet aanhoren. 

'Ze bedoelt het niet kwaad, hoor', zeg ik, als ik haar gekwetste blik zie.  Ik realiseer me even daarna, dat ik me bemoei met een probleem dat onmogelijk te sussen valt.

Zij blijkbaar ook. 'Ik wil wel een keer voor de klas komen uitleggen hoe het echt zit met God', stelt ze voor.

Ik ben benieuwd.

Krachttermen

Vlak voor het speelkwartier begint er een jongen benauwd te kijken.
'Ik wil drie dingen zeggen, maar ze mogen geen van allen', vertrouwt hij me toe.
'Ze moeten eruit, ik weet ook niet waarom!'
'Ik doe de deur wel even dicht, dan kan niemand anders het horen', zeg ik.
Dan barst hij los: 'God, Godallemachtig en Godsamme.'
Hij erkent de kracht van woorden.
Een potentieel lid van de Bond tegen het Vloeken.

Berg

'Misschien kun je je verjaardag beter niet morgen vieren', zei ik gisteren tegen een kind. 'Er heeft al iemand afgesproken voor vrijdag.'
Voortijdig feliciteerde ik mezelf vervolgens met het stroomlijnen van de verjaardagsagenda.
Blij werd er hedenmorgen achter elkaar een mandje, een dienblaadje en een kistje met snoep de klas binnen gezeuld. Drie stralende jarigen presenteerden zich tegelijkertijd aan mijn bureau.
'Zie dit als leuk', zei een moeder, die mijn verwarring opmerkte. ' Die kinderen krijgen een smak snoep ineens. Onvergetelijk voor ze.'
Het vreemde is dat het werkte. In tijden niet zo'n leuk klassenfeestje gevierd.

Kinderen

Dochter L. heeft zich er reeds lang bij neergelegd : als juf over haar kinderen spreekt bedoelt ze niet haar eigen kinderen.
'Hier, voor je kinderen', zei ze dan ook toen ze terugkwam uit de VS.
En wierp de Educational Cards door ene Carington Bowles zwierig in jufs schoot. Verdraaid goed alfabet, bedacht in 1782.
Het gymlesje werd: schrijf zoveel mogelijk woorden met je eigen lichaam.
Wat interessante observaties opleverde.
Niemand bleek te weten dat links vanuit jezelf gezien, door het publiek als rechts ervaren wordt.
Zo werd wij ijw en aap, paa.
Raar.

Taboe

Zoek de zonzij

Ze wil iets van me, mijn god, laat het snel voorbij zijn. Je hoorde het haar denken.
De opgave was zon, enkelvoud, correct gespeld in zonnen, meervoud over te zetten.
'Wat zegt ze nou? Nou wil ze weer dat we nog meer fouten maken', schamperde een linkmiechel door de klas.
Het beproefde kind voor het bord, besloot de tip serieus te nemen. Zonnnnnen, schreef ze in keurig blokschrift op het bord. Goed beschouwd stond er nu inderdaad meer fout dan juf ooit voor mogelijk had gehouden. Een bescheiden succesje.

Snowman

We kijken naar een kerst-DVD.
'Ik was de sneeuwman', zegt er een.
'Dat kan niet, dat was ik al', werpt een ander daar tegenin.
'Dan waren we hem samen', oppert de eerste weer voorzichtig.
'Kan niet.'
Beslist.
Ik was wel dat meisje', zegt een van de meiden als de commentaarstem haar bevalt.
'Dat is een vrouwenstem, geen meisjesstem', sombert een jongen. 'Dat kan niet.'
Het luistert nauw als je de rollen probeert te verdelen.

Verwijdering 'sterke' lijm

1- aceton
2- lijmoplosser, verkrijgbaar bij het Kruidvat
3- strijken met steeds nieuwe lagen wc-papier tussen vlek en bout (zie kaarsvlek)

Stuccen

Het meisje dat de Poolse arbeiders op haar dak heeft, vertelde vandaag iets opmerkelijks. Wanneer de mannen het plafond stuccen, binden ze stelten onder hun schoenen. Hoe het emmertje met cement binnen handbereik blijft? Waarschijnlijk vormt dit probleem voor een Pool een rap op te lossen peulenschilletje. Misschien iets met krukjes met uitklappootjes. Of er staan één of twee hulppolen doodstil met een volle emmer op hun hoofd te wachten op een voldoende strak plafonnetje. Terwijl men uit hun vaatje tapt.

Foutje

'Mag ik iets vragen?', begon de vader voor dag en dauw verstrooid aan een in principe strenge tirade. 'Waarom heb je mijn zoon met de sterke lijm laten werken? Er bestaan toch niet voor niets kindvriendelijke lijmsoorten. Het kind kleeft nog steeds, terwijl het alweer gisteren onder jouw supervisie heeft zitten knutselen.'
Ik stamelde verontschuldigingen. Tot me te binnen schoot dat ik dit jaar niet tweelingzoon, maar tweelingdochter in de klas heb.
'Mijn God, nu kom ik op het weblog', verzuchtte hij, nadat ik dit triomfantelijk meldde.
En inderdaad...

Spiegeleitje

'Bij ons op het dak zijn een paar mannen een extra huisje aan het bouwen', vertelde het zevendegroepertje. 'Aha, Poolse arbeiders', veronderstelde de juf. 'Dat weet ik niet, het zijn werkmannen en ze komen inderdaad uit Polen', antwoordde ze.
'Waar wonen die mannen?', vroeg ik. 'Dat weet ik ook al niet, maar ze hebben hun eigen wc en kantine op het dak', vertrouwde ze me toe.
'Af en toe roepen mijn ouders dan of ze nog soep willen, of een spiegeleitje.'
'Hoe spoelen ze die wc door?', probeerde ik te plagen. 'Lozen ze op jullie huis, of is hier sprake van een chemisch toilet?'
'Kan me niet schelen, als je het maar opschrijft, ik wil ook een keer op je weblog', zei ze. 'Ben je trouwens eindelijk eens beroemd? Heb je al een paar boeken geschreven?'
'Ik doe mijn uiterste best', antwoordde ik bedeesd naar waarheid.
'Goed, laat het tegen die tijd maar weten, dan kopen we een exemplaar', besloot ze.
Iets om me aan vast te houden.

Gevoelens

Het kerstdiner voor leerkrachten werd gehouden in het restaurant dat bij de sportschool hoort. Toen ik het reusachtige aquarium dat daar hangt stond te bewonderen, kwam de jongeman met de enorme spierballen vertrouwelijk naast me staan.
'Kijk , dat is Dinkey, dat is een dondersteen, die pest Mollie altijd. Zie je hoe die rakker in Mollie's staart hapt? De roodbuikjes zijn al onder zeil, die liggen vaak lekker plat te slapen in een hoekje van het schip.'. Ik keek nog eens goed en zag dat het gevaarte dat in een hoekje lag, inderdaad een eersteklas imitatie van een met mos en algen begroeid scheepswrak was.
Met een duizelingwekkende snelheid bleef hij namen noemen en individuele eigenaardigheden van vissen opsommen.
'Ik maak me de laatste tijd zorgen om die hele grote daar, Dagobert', ging de man met de ijzeren greep door. 'Het lijkt wel of hij witte stip heeft. Ik denk dat ik hem binnenkort zal moeten isoleren. Het is een verschrikking voor de andere vissen als ik dat door mijn hele bak krijg.' Hij keek erbij alsof zijn oude oma met de kerstdagen met open TBC in de conversatiezaal van het bejaardentehuis zat te hoesten.
Toen ging hij de hapjes op tafel zetten. Hij torste met gemak tien volle schalen tegelijk.

Verlegen

Na schooltijd kwam de stagiaire de klas binnen met bovenstaande missive.
'Raden van wie', zei ze. 'Hij vroeg aan mij of ik het wilde overhandigen.'
Juf had het in één keer goed. Zo tegen de kerstvakantie kent ze haar pappenheimers.

Traktement

Juf had het plan opgevat haar juffentraktement wat aan te vullen. Zij waste en droogde reeds jaren doelloos op knaapjes hangende winterjassen. Schattige kledingstukken van toen de kinderen nog klein waren.
Daarmee ging zij welgemoed op pad. Doel: de hoofdstedelijke nuffenzaak in tweedehandskleding.
'Die niet, dat niet en dat al helemaal niet, daar zit een vlekje op', werd haar waar alle nuffen bijstonden toegevoegd.
Bliksemsnel schakelde juf over naar haar eigen stand, die van weldoenster uit Zuid.
De kledingverzamelbak van Humana was gelukkig maar vijf minuten sjouwen ver.

Maandagmorgen

'In de krant stond een mooie tekening van Bouillabaisse', meldde ik slaapdronken aan het jongetje dat van tekenfilms houdt. 'Ik zal hem voor je meenemen.'
Niet begrijpend staarde hij me aan. 'Wat bedoel je?', kwam er met moeite uit. 'Wat moet ik daar dan mee?'
'Bouillabaisse, die rat', verduidelijkte ik. 'Hij heet Ratatouille', werd ik gecorrigeerd.
Allebei recepten waar lekker veel in gaat. Bovendien is er sprake van lang laten trekken dan wel pruttelen. Wij begrijpen onszelf.

Illusie

Bij het maken van een plukafspraak voor de luisterhond, viel mijn oog op een verzameling hondenzonnebrillen.
Voor de jetsethond die aan een stel handgebreide winterjasjes niet genoeg heeft tijdens de jaarlijkse skivakantie.
'Is het u echt nooit opgevallen hoe vermoeid uw dier met de ogen gaat knijpen op witbesneeuwde vlaktes?', informeerde de mevrouw van de hondensalon verbijsterd.
Verbeeldde de juf zich nog wel dat ze scherp kon observeren. Een illusie versplinterd.

Joegoslavië

'In pretparken ben ik totaal niet geïnteresseerd', mompelt hij terwijl hij met me over zijn werkstuk over Joegoslavië gebogen zit. Hij gaat dus, als juf het goed begrijpt, meer voor bijvoorbeeld politieke vraagstukken? Koortsachtig roep ik mijn kennis op. Joegoslavië, in welke delen was dat land ook alweer opgesplitst? Naast me hoor ik hem moeiteloos prevelen: 'Servië, Montenegro, Kroatië, Slovenië.....'
Hij onderbreekt zichzelf. 'Ik kan eindelijk de koprol aan de rekstok. Wil je hem zien?' 'Graag', grijp ik deze kans op gezichtsbehoud met beide handen aan. Ik stel me minzaam glimlachend op achter de gordijnen. Hij maakt een perfekte duikeling. Daarna gaan we samen naar de bibliotheek. Waar ik als hij per ongeluk het verkeerde boek uit de kast trekt, op doceertoon zeg: 'Nee, zet maar terug, Hongarije heeft er totaal niets mee te maken.'
Flauw.

Fiks

De jarige meldt zich verwilderd bij mijn tafel.
'Heb je die cake al op?'
'Nee, ik heb me ingehouden, die ligt op tafel.'
'Gelukkig, geef maar terug, juffen krijgen boterletter.'
Als ik de cake ingeleverd heb, vergeet ik dat ik buikpijn krijg van amandelen. Ik grijp het mes en hak een fiks stuk staaf af.
Aan zelfbeheersing zitten grenzen.

Kindertekst op de wijs van Zie de Maan.....

Hypochonderwijzeresje

Met stip in de onderwijstoptien: de punaise op de stoel. Jufs kinderen zijn te lief om een dergelijke afgekloven val te zetten. Bovendien heeft ze ze er niet voor nodig. Een paar punaises maakt ze snel genoeg zelf zoek in de chaos op haar bureau. Van de week was het goed raak. Ze legde haar linkerhand op een metalen puntje en leunde er secondenlang met haar volle gewicht op. Oh, de gruwel van dit alles! Juf uitte een ongecensureerde krachtterm. Het kind met de verpleegtaak plakte snel een kalmerende pleister. De hand is evengoed nog behoorlijk dik. Het zal toch geen bloedvergiftiging geworden zijn?

Vieze plakhaar

'Mag ik een vergrootglas?' Aandachtig bestudeert ze een haar die vastgekleefd zit in de plakrand van de brief die we zojuist van Sinterklaas ontvingen.
Na vijf minuten formuleert ze haar voorzichtige konklusie. 'Hij krult, hij is best lang, er zit een raar rond dingetje op. Ik denk dat het er wel een van Zwarte Piet zou kunnen zijn.'

Het mirakel van Mira

Het kan niet vaak genoeg door mij herhaald worden. De kinderen die de vierde groep bemannen, zijn zeven of acht jaar oud.
Dat de Sint dit jaar een doosje in ieders schoen deed, bevattende vijf wollen draadjes, de juf billijkt het: zelfs de goedheilige moet op de kleintjes passen.
Dat hij een door zijn Pieten in steenkolen-Engels omgezette Chinese handleiding op papier liet zetten: soit.
Maar dat de kinderen als kinderen zo blij waren!
Dat ze in en ingelukkig uren Eiffeltorens en bruggetjes hebben zitten knopen en ontwarren.
Dat is het echte mirakel van Mira.

Improvisatie

's Ochtends drong het tot me door dat de kinderen 's middags hun schoen mochten zetten. ' Ik heb geen extra schoen meegenomen', sprak een jongen. 'Knutsel maar een papieren bakje in elkaar', dacht ik behulpzaam met hem op. 'Sinterklaas begrijpt alles.'
Een kwartiertje later zag ik dat ik hem niet overtuigd had. Hij stapte in het rond met een mijter op zijn hoofd en met een forse verlanglijst achterin de schoen, die hij aan zijn voet droeg, gestoken. Ik neem het zekere voor het onzekere, zal hij gedacht hebben. Ze kan wel zoveel beweren. Volgens mijn informatie dropt de Sint al sinds jaar en dag zijn snoep in kinderschoenen en niet in papieren bakken.

Zeven centimeter twijg

'Juf kijk uit!'
'Huh?'
'Daar hangt een losse tak.'
Een minuscuul twijgje wiegt lichtjes op de wind.
'Wat gebeurt er als dat takje valt?'
'Dan doe je je heel, heel erge pijn.'

Beleefd

Twee aanbiddelijke kleutermeisjes in aandoenlijke merkkleertjes houden mij staande. 'Juf Aukje, mogen wij iets vragen?', flemen zij beleefd. 'Natuurlijk kinderen, ga je gang!'
'Waarom heeft u zo'n rare kleur haar? Het lijkt wel omahaar!'
"Je moet maar zo denken, kind, mooi grijs is niet lelijk.'
'Ja maar wanneer begon dit, juf?'
'Tegen mijn dertigste meisje.'
'Je kan naar de kapper gaan hoor. Die doet er zo een kleurtje in.'
'Nee, gedoe, uitgroei, onderhoud, allemaal niets voor mij.'
'Oh, nou wij vinden het erg lelijk hoor. En we houden trouwens ook al helemaal niet van krulletjes.'
'Nou, lieve kinderen, tot morgen dan maar weer.'
'Dag juf. Tot morgen.'

Kinderlokker

Als we buiten spelen, passeert er een muisachtige dame.
'Kijk uit, een kinderlokker!' , roept een meisje.
'Waar zie je dat aan?', vraag ik, altijd uit op precisering.
'Ik liep laatst met mijn zusje bij de C1000,toen vroeg ze of ze haar van me kon kopen. Alleen omdat ze haar mooi vond.'
Het moet zeer verdacht klinken, als iemand je wil bevrijden van je zus. Het lastige kleine kreng.
Ik kon de redenering in tweede instantie wel volgen.

Sleurstories

Afgelopen dinsdag ging de luisterhond mee naar school. We houden een lijst bij. Op alfabetische volgorde laten verrukte kinderen, in 'hun week', het duffe beest een rondje over het plein lopen. Het plein waar niet dat grote bord: Voor Honden Verboden staat. Dat andere, er pal naast.
Het meisje van de week liep stralend een soort van rondjes met de hond. Het dier verzet geen stap als ik niet als lokaas voor haar uitloop, met koekjes zwaai en haar naam roep.
Aan de overkant van het plein doemde plots een mevrouw op die ook een hond meevoerde.
Het hondeninstinct bleek nog rudimentair aanwezig. Zowie rukte zich los, rende de straat over en besnuffelde de vreemde hond vriendelijk. Waarop de mevrouw onderuit getrokken dreigde te worden en hele vuile blikken naar de juf wierp.
Mijn kind was slimmer. Het liet de lijn op tijd los.
Een ander leerlingetje zag een en ander hoofdschuddend aan en vertelde een verhaal in de categorie nog veel erger. 'Laatst sleurde een hond een kind mee juf. Helemaal uit zicht.Die moeder was pas in paniek. Dat kind was pas drie!'

Zak

Je neemt als achtjarige jongen de moeite een schattenzakje in elkaar te naaien. Puntje van je tong uit je mond. Je stopt je schat erin. Je sluipt naar het tafeltje van je vriendje om te tonen wat het is.

Staat de juf ineens in je nek te blazen. Over dat het verboden is schoolpotloden doormidden te knagen om een geheime grafietverzameling aan te leggen. 'Inleveren die zak en naar je plaats!'

Ik ga zeggen: 'jij neemt voor mij twee gave potloden mee naar school, dan krijg je hem terug.'
Dat lijkt me wel verantwoord.

Tweelingeenling

Vandaag was er een tweeling jarig. Het meisje zit in mijn groep, de jongen in die van de buurjuf. Ik feliciteerde hem, toen ik hem tegenkwam op de gang. 'En jij ook gefeliciteerd met je leerling, Aukje', zei hij.
Wat een meesterlijke manier om zijn eigen feestje te bewaken!

Ssssstttt.......

Juf heeft een hekel aan sissende juffen.
Ook als de om stilte smekende sis uit haar eigen mond ontsnapt.
Daarom dwingt ze zichzelf haar sissen op het schoolbord te noteren.
Bereidwillige kinderen nemen dit klusje maar al te graag van haar over.
'Je siste juf, zal ik een streepje zetten?'
'Mijn God kind, wat is er met me aan de hand, dat was de derde al vanmorgen!'
Hierboven de nieuwste variant.
Er is inmiddels sprake van 'kindersissen'.
Die 'd', die komt ook nog wel in orde.

Narcose

Maandag wordt er, onder narcose, een onderzoek bij me verricht. Niets schokkends, het onderzoek is preventief. Ik vertelde erover aan de kinderen, zodat ze weten hoe hun week er ongeveer uit zal gaan zien. Meelevend knikte men me toe.
Of er nog vragen waren, wilde ik weten.
'Ja, juf, als je uit die couveuse komt, fiets je dan meteen weer naar school?'
Pats, daar zag ik mezelf liggen.
In een XL-rompertje, een fikse speen tussen de felrood gestifte lippen geklemd. Zodra ik bijkwam, zou ik de glazen wand van mijn verblijf naar beneden klappen. Dan zou ik de mollige benen over de rand van de couveuse slaan. Wazig zou ik mijn spijkerbroek en jas zoeken. Zodra ik ze aan had, zou ik proberen me te herinneren, waar ik mijn fiets gestald had.
Daarna zou ik onverwijld wiebelig koers zetten richting Achthoek.

het Parool, gistermiddag

klik voor groter

Kiezen

We beginnen aan het Sinterklaasprojekt. De hele klas moet onttakeld worden, om plaats te maken voor het nieuwe.
En nou de hele boel nog eventjes lekker met nat, denk ik.
Ik geef, om dit leermoment verantwoord in te vullen, een aantal kinderen instructie. En een doekje. Van klots en plons en kledderiedee gaat het al snel in het emmertje. Tot ik een ontzet gejuich hoor.
De emmer is per ongeluk omgevallen.
Zoals altijd is het kiezen: worden de theedoeken vies, of wordt de vloer schoon?

Oneerlijk

Talent

Een getalenteerde familie, die van het opgedeelde kleutermeisje. Haar broer tekende terwijl zij aan de eendenpootjes bezig was, deze folder voor het reisbureau op de gang. Hij schreef erbij: Bij het strand kan je ijsjes kopen. En lekkere ranja met een rietje.
Ik herken dat trapje naar die strandtent.

Eendenpootjes

Een kleutermeisje bracht de vrijdagochtend in mijn vierde groep door. Haar juf was ziek geworden en nu was zij 'opgedeeld'. Onwennig zat ze in een hoekje. 'Ga maar lekker tekenen', zei ik tegen haar.
Het werden: 'eendjes die naar het zuiden vliegen'. 'Hoe zie je dat het eenden zijn ?', vroeg ik.
'Aan de pootjes', antwoordde ze. Aan haar stem hoorde ik dat ze het vreemd vond dat ik dat niet zelf zag.

Familie

Ik dacht steeds: als ze het maar kan, als het haar nou maar lukt, zei dochter L. na afloop van de door mij gehouden plechtige voorlezing uit eigen werk.
Dat herken ik wel. Bij elke strafcorner die ze voor Kampong neemt, denk ik: maai er nou niet overheen kind. Diep verstopt in mijn jaszakken kruis ik dan zelfs mijn vingers.

Klikkerdieklik

Voor wie het winnende verhaal wil lezen: klikkerdeklik
En het juryrapport: klikkerdeklik
Alleen vandaag op de voorpagina van Trouw: klikkerdeklik
Daarom het voorpagina artikeltje ook digitaal: klikkerdeklik

extra! extra! lees het hier!

wij onderbreken de reguliere uitzendingen van de weblogs hansb en jufaukje voor een gezamenlijk programma.


tot zover deze ingelaste uitzending. vanuit de centrale studio nu weer terug naar de weblogs hansb en jufaukje.

Un peu nerveux

'Allemachtig', babbelde de tandarts onder schooltijd boven mijn angstig opengesperde mond. 'Dat moet flink pijn gedaan hebben. Ik dacht al, die belt niet plotseling als er niks bijzonders is.'
Onder het praten dolf hij nijver een van mijn laatste zenuwen op. Wat goed beschouwd wel van pas kwam. Met een zenuw minder is een mens allicht net wat minder zenuwachtig.

Klappertanden

Vervuld van goede voornemens pleegt deze juf op dinsdagmiddag liefdevol een dikke klapper in haar tas te vleien. Ter bestudering. Voor lekker rustig thuis.
De hele vrije woensdag staat die klapper eenzaam te kleumen in het zijkamertje. Om op donderdagmorgen misschien weer mee te mogen naar school. Als hij niet vergeten wordt.

Ademloos

Tijdens de wandeltocht door regenachtig Madurodam, begeleidde de juf een buitengewoon beweeglijk jongetje. (1) Hij maakte zijn reputatie meer dan waar. Soepel volgde hij in het spoor van de rondrazende modeltreinen.
Juf hobbelde achter hem aan, roepende: 'ik ben al vierenvijftig.' Afgewisseld met: 'Rustig nou, hier is het een beetje glibberig.'
Slechts het in zijn handen duwen van een muntje van tien, leverde af en toe een korte adempauze op.
Ademloos werd dan gekeken naar bijvoorbeeld de achtbaan. Door hem figuurlijk, door haar letterlijk.

Madurodam

Morgen gaan we op schoolreisje naar Madurodam.
'Als er in het grote paleis op de Dam een scheur zit, zit er dan net zo'n scheurtje in het kleine paleisje?', vroeg een jongen.
Natuurlijk.
Er waren ook mini-spoken over de zolders.
Dat weet een kind.

Displaced person

Door op te doemen in de passage bij de hoofdstedelijke C&A, heb ik dit weekend een leerling een halve hartstilstand bezorgd. Stond ze net lekker van een gifgroen met hardroze ijsje te smikkelen. Werd ze op haar vrije dag onaangekondigd geconfronteerd met het gezag!
Normaal heeft ze behoorlijk veel spatsies. Nu sloeg ik haar met stomheid. Alleen door in vrijetijdskleding langs te lopen.

De Gelukkige klas

De grote schrijfwedstrijd van Trouw leek me echt iets voor jufaukje. Dus ik mijn best doen. Precies duizend woorden lang. Schrappen, keuren, herschrijven.
Publiceren die vermaledijde redacteuren mijn bijdrage niet eens.
Zal toch niet komen doordat partner H. allemaal rare witregels heeft zitten invoegen? Dat ik als het ware ter zijde ben gelegd qua bladspiegel?
Zou er misschien sprake zijn van een geheime gristelijke ballotagecommissie?
Hoe dan ook, zegen rust er tot op heden niet op mijn prachtbijdrage.
Ik ga tv kijken.

Die

Afgeluisterd:
'Ik ben je allerbeste vriend, goed?
Als ik die mag hebben...'

Luizen

'Zeg Bert', hoor ik mijn stagiaire tegen een kind uit haar vorige groep zeggen. 'Wat zie je er anders uit, ik zag bijna niet dat jij het was.'
'Nee, ja, dat komt', antwoordt Bert stralend. 'Ze hebben me kaal geschoren.'
Waar hij peinzend; 'En ik heb ook net een nieuwe jas!', aan toevoegt.

Schoeisel

'Wat een grappige schoenen heb je aan, jongen.'
'Ja, juf, dat zijn mijn boerenoorlogsklompen.'
'Wat zeg je jongen?'
'Mijn boerenoorlogsklompen; mijn vader zegt dat alle boeren die in de oorlog droegen.'
'Oh, ik zie het al: het zijn camouflage-Birkenstocks.'
'Dat zeg ik toch.'

Bekend

'Zeg', zei partnerH vanochtend toen hij terug kwam van het hond uitlaten. 'Een wildvreemd jongetje fietste voorbij en riep -dag Zowie!-'.
Ja, dat krijg je ervan als je je hond al zeven jaar lang eens per week mee naar school neemt, teneinde haar luistertaken te laten verrichten.
Dan raakt ze bekend als de bonte hond.

Helpende Hond

Geblesseerd

Trouwhartig

Er beginnen trouwhartige mededelingen binnen te stromen.
Per guirlande.
Alle cirkeltjes heb ik losgescheurd, want ik ga een ketting maken van de gevlochten draad waar ze aan hingen.
Ik doe er nog twee.

Bibberig

Ooit had ik juffen die bibberig rondreden op vooroorlogse omafietsen. Het was een wonder dat ze op hun fiets overeind bleven, zo tuttig trapten ze de trappers rond.
Zo wil ik nooit worden, dacht het kleine meisje dat ik was. Alles, maar zo niet.
Eens komt de dag van de afrekening. Afgelopen vrijdag viel ik in statig juffentempo van mijn eigen damesfiets af.
Ik kwam niet frontaal in botsing met een aanstormende taxi.
Maar ik viel, bezeerde mijn been en werd prompt streng toegesproken en ondervraagd door een vriendelijke horde Amsterdam-Zuiddames. (hoera er gebeurt iets)
'Waarom viel u?' Ik draaide de trappers te langzaam rond, maar dat hang ik jullie niet aan je neus.
'Hebt u vandaag gegeten?' Rare vraag, ik eet altijd.
'Uw hond is keurig de goede kant op uit de mand gesprongen, die heeft niets.' Logisch, slimste hond van Amsterdam. En zeer behendig.
'Wat voor dag is het vandaag?' Vrijdag, dat weet een kind.
Het gaat goed: ik krijg weer praatjes.
Maandag hoop ik weer op school te zijn.

Nieuwe hondenmand

Laatst, op de dag van de leraar, werd er een flinke maat kartonnen doos de klas ingedragen.
Op het deksel stond geschreven: juf Aukje houdt van rekenen en van Zowie.
Op de wanden waren hondse teksten en tekeningen aangebracht. In de voorkant was een opening uitgespaard. Het was duidelijk, het geheel bleek bedoeld te zijn als nieuwe mand voor Zowie.
Vandaag was de dag van de waarheid. Klassenhond en doos zouden voor het eerst met elkaar geconfronteerd worden. Zou het dier de doos aanvaarden als aantrekkelijke rustplek?
Toen ik om acht uur in de klas kwam, schiep ze meteen duidelijkheid. Ze stapte door de opening, zuchtte diep, krulde zich op en ging slapen.
Je bent een luisterhond of je bent het niet. Dat zou ik zo langzamerhand toch kunnen weten.

Geen echt mooie dag

Briesend ontfutselde ik vandaag een meisje haar zojuist in elkaar geknutselde muizentrappetjes. Al drie keer had ik het bevel 'opruimen' gegeven. Ik voelde me, als probeerde ik me verstaanbaar te maken, dwars door de stevig vergrendelde deur van een gecapitonneerde isoleercel heen.
Woedend smeet ik daarop de vrolijk gekleurde trappetjes in de vuilniszak. Vervolgens gebood ik de zak af te voeren naar de container.
Totale verslagenheid bij de knutselaar.
(Hoe dacht ik me hier nog uit te redden?)
'Waar staat die container?', vroeg ik nors aan degene die de zak had weggebracht. (Alsof ik dat niet wist, dacht ik iets te winnen door tijd te rekken?)
Men gidste mij evengoed behulpzaam naar het piepkleine zakje, onderin een gigantisch, verder leeg vuilnisvat.
Hier lag mijn kans: het toeval wil dat ik vrij klein ben. Dit gaf mij de gelegenheid op mijn juffenkop in de container te duiken en vrijwel uit zicht te verdwijnen.
Van mijn opperste gezag waren spoedig alleen de stevige billen nog zichtbaar. Samen met de spartelende benen. Plakkerig van Fristi en schoolmelk, maar met drie gave muizentrappen triomfantelijk in mijn hand, kwam ik weer boven water.
Het meisje dat niet luisterde kon weer lachen. 'Ik moet ze wel op een nieuw ondergrondje plakken', zei ze.
Met die trappetjes is het dus in orde gekomen.
Maar een echt mooie dag is het niet meer geworden.

Niet leuk

De kinderen krijgen de opdracht drie tekeningetjes te maken.
De eerste over iets leuks. De tweede over iets gewoons. De derde over iets wat ze niet leuk vonden.
De gebeurtenissen moeten in de afgelopen herfstvakantie plaats gevonden hebben.
Het brengt een aantal kinderen tot wanhoop.
Iets dat niet leuk was. Waarom verwacht ik van ze dat ze zoiets vreemds hebben meegemaakt?
En nog gekker: waarom moeten ze er een tekening van maken?
Tenslotte geef ik dispensatie.
'Doe dan maar gewoon een tekening over iets leuks', zeg ik.
Opgelucht worden de potloden extra scherp geslepen.

Kalf

In de kring zit een meisje irritant met een goedkoop reclamelampje te pielen.
Na twee keer waarschuwen pak ik het af.
Even later, omdat ik moeite heb met consequent gedrag, geef ik het weer terug.
'Hoe kom je aan dat dingetje?', vraag ik.
'Mijn vader heeft een Gouden kalf gewonnen en toen kreeg ik het lampje', schopt ze me de snobistische knieën onder het lijf vandaan.
Als het licht gedempt is, verschijnt er inderdaad een schattig schaduwkalfje op de linoleum vloer.
Ik maak nog net geen buiging.
Begin echter luide te kirren.
Rare mensen, die volwassenen.

Fantasie

'Jij zei laatst dat je ging ontploffen.' Als een jongen met een missie blikt hij naar me op.
'Toen ik in bed lag, werd ik daar bang van.'
Ja, dat kan ik me ook voorstellen. Alleen moet ik er wat moeite voor doen en bij hem gaat het nog volautomatisch:
Het zweet breekt haar uit, ze waarschuwt nog een paar keer tevergeefs, kinderen beginnen dekking te zoeken onder tafeltjes, dan een knal.
Restjes juf op de grijze bakstenen.
Ik kan ze beter wijs gaan maken dat ik op wolken loop.

Jan

'Juf Aukje, ze is weggevlogen', kwam de broer van Pepijn vanochtend zeggen.
Trouwe lezers zullen begrijpen dat het hier Jan de valkparkiet betreft. Het gevederde vriendje, dat ineens een vrouwtje bleek te zijn. Om vervolgens menig ei liefdevol tot moes te zien knijpen.
'Gecondoleerd', was het eerste wat ik zei toen ik Pepijn tegenkwam.
Soms twijfel ik aan mezelf. Wat een hoogdravende taal. Zelfs op een mensenbegrafenis praat ik niet zo.
Haastig probeerde ik het goed te maken. Ik wees op de troepen vrolijk krijsende grasparkieten. Amsterdams felgroene boombrigades.
'Allemaal kinderen van ontsnapte parkieten."
'Niet van valkparkieten', antwoordde Pepijn met een grafstem.
Kijk, en daar ben je dan juf voor: op dat moment wist ik zeker dat er juist ontelbare valkparkieten in sierlijk verwilderde staat in het rond scheren.
Lezers: strooi toch maar parkietenzaad op dakterras of patio.
Liefst in een kooi met openstaand deurtje.
Zorg samen voor een wonder!

EHBO

In mijn groep hebben drie kinderen EHBO-taak.
Sinds een paar dagen.
Ik was dan ook bijna blij toen ik mijn ringvinger abusievelijk tussen de niettang kreeg.
Stralend werd er een pleister op me geplakt.
Binnenkort doe ik iets met een mitella.

Tips

Ik vertelde de kinderen een verhaal dat al vertellende vastliep.
De hoofdpersoon, een juffrouw met vet, grijs, stijl piekhaar, (nee, geen krul in zicht), had moeite met de muiterij in haar groep.
'Wat kunnen jullie die juf aanraden?', vroeg ik. 'Kom maar met tips, dan schrijf ik het verhaal af.'
Hierboven twee van de antwoorden.
Ten eerste: je moet altijd respect voor je kinderen tonen.
Ten tweede: je moet rustig temmen.
Klare taal.

Au!

Wij legden een tumultueus verlopen bezoek aan het reisbureau af.
Een dolmakende excursie, waarover als ik moed schep, een andere keer meer. Er waren ook benefits. Zo ontvingen wij een handjevol MickeyMouse-promotieballonnen.
Wat kon het schelen dat ons project ging over het verzorgen van reisjes in eigen land. Wij bliefden die ballonnen uit het verre Parijs wel.
Toch weer een beetje blij, hingen we ze in de klas op.
Met punaises.
Op het prikbord.
Soms zit alles tegen.

Kring

In de kring richtte zich vandaag een jongen tot een ander kind. 'Ik ga jou helpen', zei hij.
'Ik ga zorgen dat ze jou niet meer met zijn allen achterna lopen'.
'Nou, daar ben ik wel blij mee', was het antwoord.
De sensitieve sixties revisited.
Met één verschil.
Deze keer geloof ik de sprekers.

Toilet

Van de week werden er door de buurjuf weer eens twee rollen wc-papier uit de afvoer van de meisjes-wc gevist. Tijd voor een goed gesprek met de groep.
Ik zet mijn meest serieuze hoofd op en zeg dreigend: 'jullie hebben het zeker wel gehoord, jullie hebben een probleem!'
Geknik alom. 'Hebben jullie ook gehoord dat ik jullie nog ging verdedigen ook? Dat ik zei: zoiets doen mijn kinderen niet?' Meer geknik, nu wat verheugder.
'Het erge is, ik geloof mezelf niet helemaal. Misschien heeft een van jullie het toch gedaan, ik zal er nooit achter komen..' De eerste beschuldigingen met naam en toenaam vliegen nu over de tafeltjes. Iemand barst in snikken uit.
'Nee, nee,', zeg ik , 'we gaan niet uitzoeken wie het gedaan heeft. Jullie gaan me alleen vertellen hoe je ervoor gaat zorgen dat het nooit meer opnieuw kan gebeuren. Tot die tijd wordt er door jullie hier niet geplast en zeker niet gepoept.'
De oplossingen:
-een ouderwetse po, die op gezette tijden geleegd wordt (me hoela zeker door de juf!)
-installatie van camera's die met touwen in de juiste richtingen gestuurd worden (te kostbaar en bovendien in strijd met de wet op de privacy).
Dan bedenkt een zevenjarige een praktische, symptoombestrijdende maatregel.
De wc-rol komt in de klas te hangen. Je krijgt minimaal drie, maximaal zes velletjespapier mee als je de klas verlaat.
Per brief wordt de parallelklas gevraagd ook een dergelijk regime in te stellen.
De deuren van de toiletten kunnen daarna weer wijd worden opengegooid.

Tiranniek

Op mijn vrije woensdag staat er ineens een bloednerveus buurmeisje aan de deur.
Met kinderpostzegels. Ze wordt geflankeerd door haar moeder.
Met een joyeus gebaar koop ik setje Z. De twee velletjes postzegels. Alsof het niets is, gooi ik 2 euro 8 cent op de aankoopprijs. Het kan geen kwaad de buurvrouw in te peperen dat ik een goed buurmens ben.
'Je moet die mevrouw dat gele doorslagje geven', lispelt de moeder.
Nu slaat dochter op tilt. 'Daar heeft juf Frieda niets van gezegd!', brult ze bijkans. "Als ik dat doe, dan zal je Frieda weer horen, dat heeft ze NIET gezegd!'.
'Weet je wat', zeg ik, de situatie onmiddellijk op mezelf betrekkend, 'overleg voor de veiligheid even met juf Frieda, dan merk ik wel of je het nog in de bus gooit."
Wij zijn een tiranniek soort, wij juffen.

Wonden

Leuk, dacht de juf, toen ze op het schoolbord in de gang bij haar klas een tekening in wit pijpjeskrijt zag. Een tekening van een vriendelijk aandoend mevrouwtje met veel grijs krullend haar. Zij vond de gelijkenis met wat zij voorwendde te zijn treffend.
Toen zij na schooltijd nog eens opnieuw kwam genieten van het plaatje, stond alles inmiddels in een ander daglicht.
K.t, stond er in grote letters naast het onsympathieke mens. En, ter verduidelijking p..p. (.. = dubbelklank).
Bordenwissertje gepakt, wonden gelikt, naar huis gegaan.

Afwisseling

'Zeg, ze zingen geheel uit zichzelf en uit volle borst een smartlap aan het eind van elke woensdagochtend. Weet jij daar iets van?'
Enigszins bevreemd kijkt de woensdagjuf me aan.
Jazeker, ik weet er alles van. Deze week nog hebben de kinderen: Zachtjes tikt de regen op mijn zolderraam, van ene R. de Nijs aangeleerd. Terwijl ze zich in het verkleedhok bij de gymzaal in hun piepkleine sportoutfitjes hesen.
'Zal ik toch maar niet liever ook wat betere kinderpoëzie aanleren?', vraagt ze voorzichtig.
Lijkt me een goede deal.

Ohm

Nog maar heel kort geleden heb ik een zich maandenlang voortslepende strijd met het stadsdeel gewonnen. Het betrof een onterecht uitgeschreven parkeerbon.
Onderwijzers krijgen een parkeervergunning op naam van de school en niet op kenteken. Bovendien geen virtueel uitgeschreven vergunning, maar een op papier.
Slecht functionerende of onvolledig geïnstrueerde verbalisanten hebben blijkbaar geen soepel lopend lijntje met hun baas.
De wethouder zelf heeft mij ooit absolutie verleend.
Hun baas de wethouder.
Ik heb zin om Job Cohen erover te gaan lastig vallen.
Waarschijnlijk een beetje overtrokken.
Dus neurie ik nu ohm.
Totnogtoe helpt het niet.

Folders

Vandaag was ik bij de ANWB op het Museumplein.
Om om folders te bedelen.
'Mijn vierdegroepers zijn een reisbureau aan het opzetten en nu ben ik op zoek naar mooie folders."
De meneer achter de balie riep er een hoger geplaatste bij voor spoedoverleg. Na haar fiat kwam hij met vier glimmende boekjes aan.
'Is dit voldoende of wilt u er meer?', vroeg hij. En 'wat doet u daar nou eigenlijk mee?'
'Knippen en plakken en ja, ik wil altijd meer', antwoordde ik naar waarheid.
'Dan doe ik er nog een bij, zoveel hebben we er nou ook weer niet', antwoordde hij plotseling zuinig.
Ik kreeg wel nog een tasje.
Toen heb ik, om te bewijzen dat ik niet van de straat ben, alsnog op kosten van de zaak een prachtboek over Nederland aangeschaft.
Iedereen tevreden.

de juf heeft dat gedaan

Horizontaal, verticaal

Jarenlang stond ik een paar keer per jaar tandenknarsend aan de fotokopieermachine.
Telkens als er iets moest worden overgezet van A4 naar A3. Weliswaar ging er een onbegrijpelijke formule van mond tot mond. Die ik vergeefs probeerde te vatten. Een setje aanwijzingen waarin sprake was van vergroten tot 142 of 144%. Van kopie links in het hoekje leggen, tot een beetje meer naar het midden.
Nu zit ik helaas zo in elkaar dat ik dit soort informatie niet kan verwerken. Ik kan het nu wel toegeven ik ben slecht van memorie en als het om apparaten gaat, vaak onvoldoende bij de les.
Hoor ik vandaag (na hoeveel jaar?), dat het voldoende is een A4-tje niet in de breedte, maar in de lengte in de machine in te voeren.
Eenmaal de proef op de som genomen, bleek dit gerucht geheel op waarheid te berusten. In twee seconden beschikte ik over een handzame blinde A3-kaart van Nederland.
Het evenwicht in mijn eigen kleine kosmos heb ik binnen een kwartier weer hersteld door de stagiaire te vragen een paar kopietjes te gaan maken.
Uit het schoonschrijfschrift voor de tweede helft van het jaar. Terwijl we allemaal weten dat het jaar net begonnen is.
Ik zeker.

Tijd

Om de kinderen te laten voelen wat een minuut is en wat een seconde, had ik links en rechts stopwatches uitgedeeld.
Als de grote wijzer op de twaalf stond, riep ik keihard 'nu!' en als het rondje voltooid was: 'stop!'.
De werkelijkheid is weerbarstig. Geen kind timede keurig 60 seconden. Wel hoorde ik 59, 58 en 'iets met een 1 erin'.
Wat moet een juf dan doen? Beginnen over het middelen van de uitkomsten der waarnemingen?
Ik heb besloten toch maar ouderwets te tellen hoeveel streepjes er op de klok getekend staan.
Het hele systeem moet voor een kind sowieso niet te filmen zijn.
Je telt tot 60 en dan volgt de 1.00. Weer 60 tellen en je zit bij de 2.00.
Daar moet zich toch eens een commissie van wijze mannen over buigen.
Ik eis een tientallige klok. In een land met zoveel spellingsaanpassingen moet dat een eitje zijn.

Aanleg

'Lukt het een beetje?', vraag ik aan het suf boven haar rekenschrift hangende meisje.
'Nee, ik heb het gevoel dat er iets heel zwaars op mijn rug ligt', antwoordt ze te ouwelijk.
Verbluft over deze woordkeuze staar ik haar aan.
'En het zit ook hier!', zucht ze, terwijl ze op haar schouders wijst.
Misschien geen rijzende ster in rekenen, maar petje af voor taalgevoel en aanleg voor toneel...

Koop ook maar zo'n stopwatch voor thuis!

Vandaag heb ik zes stopwatches gekocht. Bij de door mij doorgaans gemeden plastic spullen-speelgoedketen. Het personeel was onverwacht voorkomend. Attendeerde mij erop dat ik erin geslaagd was twee kaduke exemplaren uit de schappen te trekken. Deze werden zonder mankeren omgeruild en de vervangende exemplaren werden minutenlang peinzend tegen het licht gehouden voor ik ze mee mocht nemen.
Dit alles, zakje eromheen inbegrepen, voor een luttel bedrag. Evengoed zal ik morgen subiet een declaratieformulier invullen en naar waarheid ingevuld in het bakje van de directeur deponeren. Nu maar hopen dat de kinderen lol blijven houden in het zelf opvoeren van hun leessnelheid.
Als er zeven stopwatches zijn, is het misschien minder begerenswaardig er een te bemachtigen dan als er maar een is. We zullen zien.
Ik kan er altijd nog vijf kapot maken.

Klakkeloos

Zitten we de hoofdletter i te oefenen. Eerst uitgebreid voorgedaan op het bord. Daarna een heleboel hoofdletters in schoonschrift op een blanco pagina van het schrift laten schrijven. Toen, als eindopdracht, links en rechts orders uitgedeeld om woorden te gaan schrijven die met de i beginnen. Woordenboeken erbij. Juiste pagina's opgezocht.
Schrijft iedereen in plaats van iets dat lijkt op: Idioot, idioot naast de kantlijn.
Lesgeven is ook een vak.

Klepperdeklepperdeklepklepklep

Hoe heeft ooit iemand een schooltafeltje kunnen ontwerpen met een beweegbaar laatje?
Waar je met je voet tegenaan kunt tikken. Dat je met je hand heen en weer kunt bewegen.
Mijn lot is het te werken in een ruimte waarin vierentwintig enorme castagnetten steeds gebruiksklaar staan opgesteld.
Als dit zo door gaat neem ik zo'n dikke rol breed, grijs plakband mee. Zullen we eens zien wie er nog kleppert.

Als ik hier duw, heb ik daar pijn

'Wat is je oog rood', zei ik.
'Waarschijnlijk moet ik er weer een hele tijd een pleister voor', meldde ze gekweld.
Toen het gewenste effect blijkbaar onder de maat bleef, deed ze er een schepje bovenop.
'De dokter heeft gezegd dat het ook nog in mijn been kan schieten!'
Om daar, toen ik neutraal bleef kijken aan toe te voegen: 'maar dat is nog niet helemaal zeker.'

Wens van een tovenaar

'Doe eens net alsof je kunt toveren kinderen', zei ik. 'Bedenk dan een wens voor de klas. Het moet er een zijn waar we allemaal vrolijk van worden en waardoor we lekker kunnen werken.'
Geen slecht resultaat!
Even voor de duidelijkheid: dit zijn twee kinderen...

Inzicht

Met de plattegrond voor me op tafel geef ik onder schooltijd aanwijzingen aan vier 'verhuizers'.
De rest van de groep heb ik getemd door ze te laten werken in het gloedjenieuwe tekenschrift.
De bedoeling is dat iedereen die op de plattegrond een rode stip voor zijn naam heeft gekregen aan een hoge tafel komt te zitten.
Bovendien moeten de hoogste tafels een beetje leuk aan de kant van het raam of aan de achterkant van een groepje geplaceerd worden. Zodat we in het centrum van de klas als het ware een werkkuil creëren.
Het oog wil ook wat.
Ondertussen mag ik niet vergeten dat bepaalde combi's reeds explosieve waarde getoond hebben.
Die niet naast die, maar die zeker wel tegenover die, mompel ik. Mijn hersenen draaien op volle toeren.
Kijkt zo'n joch van zeven me verbijsterd aan en begint tegen me in te gaan.
'Juf, die tafel kunnen we toch veel handiger laten staan en dat we dan die andere even zo schuiven? En als dat kind van plek ruilt met dat meisje daar, dan hoeven we toch helemaal niet te sjouwen?'
Telkens moet ik hem gelijk geven.
Hoe komt het toch dat de ene mens zoveel meer talent heeft voor bepaalde zaken dan de andere?
Ondertussen doe ik er mijn voordeel mee.
Ik weet wie ik de rest van het jaar moet consulteren bij mijn interieurprojecten.

Recept

De groep is vrij rustig aan het werk. Plotseling mis ik één hoofd dat net nog semi-ijverig over het eigen rekenboek gebogen zat.
Het blijkt op de grond overgeschakeld te zijn op de intensieve bestudering van een Pokémonboek.
De struisvogel: als ik haar niet zie, ziet ze mij ook niet.
'Wat heb ik nou gezegd?', brom ik. 'Ik heb ogen in mijn hoofd, maar ook op allerlei andere plekken die ik nu uit beleefdheid niet zal noemen'.
En ik ga over tot onmiddellijke inbeslagname.
Tot de herfstvakantie strakke teugels en dan, als je aan elkaar gewend bent, ze een beetje laten vieren.
Een beproefd recept.

WWW

Vandaag bezocht ik, in de buurt waar de school waaraan ik werk staat, de Uitmarkt.
Wuivend en hoofs groetend naar links en naar rechts, probeerde ik me een weg langs de stalletjes te banen.
"Kijk eens wie we daar hebben", zei een aardige vader verheugd tegen zijn dochtertje.
Daar zijn kind al jaren de dependance bezoekt en mij dus compleet uit het oog verloren heeft, deed zij de volgende verfrissende uitspraak:
"Wie, wat, waar?"

Kapsones

Vanmiddag zaten wij in de kring om de eerste week te evalueren.
Nou, de lessen door de juf die mij op woensdag vervangt waren goed ontvangen.
Ook de gymles door de vakleerkracht was op prijs gesteld.
En nu we het er toch over hadden: wat kon die ICT-meester goed uitleggen hoe je met de computer om moest gaan...
Ik moest maar niet te snel kapsones krijgen dit jaar.

Schatten

Tijdens deze introductieweek voor vierdegroepers loop ik hand in hand met D. naar de uitpandige gymzaal.
Hij heeft zijn mening over mij nog niet geheel gevormd, maar is er druk mee doende.
'Hoe oud ben je eigenlijk juf ?', vraagt hij.
'Wat denk je ?', vraag ik, toch nog koket.
'Ik dacht zo: dertig, veertig, vijftig, zestig', antwoordt hij meedogenloos.
'Je moet precieser schatten', zucht ik.
'Tweeënzestig?'
Diepere zucht.
'Drieënvijftig?'
'Helemaal goed.'

Het begin is er

ik was in poortugal
bij de zee
en ik had een
krap vasd

Schoon stapeltje schriften

Vandaag toen ik het klaslokaal aan het herinrichten was, vergat ik steeds dat ook M. van acht, die spontaan was komen helpen, actief meedacht.
Toen ik me hardop afvroeg of de stapeltjes schriften wel in het vak van een bepaald bankje bewaard konden worden, had hij snel een mening paraat. Hij vouwde zichzelf zo klein mogelijk op en ging aanschouwelijk zelf stapel schriften liggen spelen op de beoogde plek.
'Kijk, dan was ik een stapeltje en dan lag ik hier', zei hij. 'En dat ging best goed, ik werd helemaal niet stoffig.'
Ik begin al wel weer een beetje zin te krijgen in de komende maandag.

Orde

Net terug van vijfeneenhalve week vakantie zoek ik mijn agenda. Wat deze taak bemoeilijkt is dat ik totaal vergeten ben hoe het ding er ook alweer uitzag.
Die van verleden jaar staat me nog wel helder voor de geest: klein, glimmend tweekleurig en van de HEMA. Jammer dat ik aan deze herinnering dit seizoen en ook op dit moment, weinig zal hebben. Ik zoek steeds paniekeriger, maar weet niet eens wat voor kleur ik zoek.
Dan haalt partnerH het ding fluitend uit een laatje. Ik heb toch geen slecht geheugen. Hij daarentegen verstopt de boel te ordelijk.
Zo kan ik het ook.